Μόνοι σε μια παραλία να κάνουμε έρωτα στην αμμουδιά,

σαν δυό μετεωρίτες που αρπάζουνε φωτιά μες’την ατμόσφαιρα, τα κορμιά,

να μας ακούν η θάλασσα και τα πουλιά,

ν’αστράφτουν τα πρόσωπα κι απάνω τα’άστρα του ουρανού,

γυμνοί στον τόπο εκείνο να μας βρίσκει το ξημέρωμα,
και να βουτάμε στα γαλανά νερά για κείνα τα λευκά κοχύλια της ψυχής.

Εκεί να στήσουμε την δική μας σκηνή για λίγες μέρες και για λίγο να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στης γής το χαλί.

...φαίνεται η ζωή ησύχασε...

Το γραπτό άρχισε να γίνεται λόγος.
Κι ο λόγος...

χάδι,

έρωτας,

βροχή...