"Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ"

Δεν μπορώ να μη σε κοιτάζω,
και δεν μπορώ να μη μιλώ.
Στα λόγια μου θα βάζω πάντα, σ'αγαπώ

Να ευχαριστήσω εσένα που έφερες τέτοιους στίχους στον κόσμο σου.

ομορφαίνει η ματιά...

Είναι ωραία η θέα της συννεφοσκεπασμένης θάλασσας.
Η ηρεμία και η ομορφιά της κατευνάζει τις σκέψεις.
Τα χρώματά της, ίδια με τον ουρανό. Γαλαζογκρί.
Κάθεσαι δίπλα της και κοιτάς αμίλητος αυτή την φορά.
Το βλέμμα σου στον ορίζοντα χάνεται καθώς ψάχνει το τέλος της.
Μα το τέλος δεν υπάρχει, γίνεται ένα με τον ουρανό.
Κάθεσαι δίπλα της και μια σκέψη περνά απ'τον νού...
...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο που σου είχε φτιάξει κάποτε.
Να μπείς κι εσύ μαζί... χωρίς μηχανή, χωρίς κουπιά... μόνο με το αεράκι.
Να πάς όπου σε παέι. Με μια ελπίδα, μ'ένα όνειρο.
Να την συναντήσεις σε κάποιο κύμα πάνω.
Με την αλμύρα να σκεπάζει το κορμί της, και υπόκλιση να κάνουν τα πλάσματα του βυθού στην όψη της...

...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο το χάρτινο.
Να πάς όπου η καρδιά σου λαχταρά...

... και να σταλάζει ο ουρανός.

.... σαν έργο τέχνης

                                                                        Πλιάτσικας - Time for love

Ο χρόνος μετρά τις μέρες
Το ίδιο και εμείς, ή οι περισσότεροι απο εμάς
Τρέχουμε...
τρέχουμε να τον προλάβουμε αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας
Τον προσπερνάμε, δίχως να του δίνουμε σημασία.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε πάντα σε κάθε αγώνα, στην γραμμή τερματισμού τον μεγάλο αντίπαλο μας. Τον χρόνο.
Μα η ουσία δεν είναι αυτή.
Έχουμε χάσει πρίν κάν δώσει ο αφέτης το σύνθημα.
Έχουμε χάσει την ζωή μας.
Αφήνουμε πίσω κομμάτια. Τμήματα που αποκόπηκαν στην πορεία μας.
Τμήματα που προσπαθείς να τα συλλέξεις με βιασύνη όταν κάποια στιγμή γυρίσεις και τα δείς σκόρπια στον χώρο.
Κάποια τ'αφήνουμε ηθελημένα.
Άλλα είναι θρύψαλλα και δεν συλλέγονται.
Άλλα πάλι έχουν μπερδευτεί με κάποια άλλα.... έχουν γίνει ένα με κάποια άλλα.
Έτσι θέλησαν. Έτσι "έπρεπε".
Δές'το σαν έργο τέχνης. Ορκισμένοι άγγελοι, ονομάζεται.

Κάποτε μπορεί να σταματήσουμε. Όχι γιατί κουρασθήκαμε.
Κάπου βρίσκεται μια ψυχή και σε βοηθά σ'αυτό.
Γνωρίζει.
Έχει χάσει και εκείνη στον αγώνα.
Αντέχει.
Αγαπά την παρουσία σου.
Αγαπά την ροή της ζωής και προσπαθεί.
Όπως εσύ. Όπως εγώ. Όπως όλοι μας.
.... σαν έργο τέχνης. Φλόγα ζωής, ονομάζεται.


Εσύ συνέχισε να ομορφαίνεις με την αύρα σου τον αέρα.
Εκείνον που αναπνέουμε.
Θυμάσαι μια ιστορία ή θές να στην ξαναπώ ;

Κάπου είχα διαβάσει κάτι λίγο άσχετο-σχετικό : Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να την συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χρόνο τον άχρονο και να ειρηνεύσει. Δίχως ελπίδα αιωνιότητας, καμιά ελπίδα δεν αντέχει για πολύ.

Ρόζα

50.000 φωνές

100.000 χειροκροτήματα

ένας εκείνος

1 ζεϊμπέκικο

... για όλους εμάς

... για εκείνον...

...εκεί ήταν το πρωί και με περίμεναν
διάλεξα ένα...

το κόκκινο, το καλοκαιρινό.
Το χειρότερο για σήμερα
...σήμερα θα κάνω την πάπια...

...δεν θα προφθάσω να σε ονειρευθώ

                                                                                  Μπάμπης Στόκας

αφιερωμένο

Σάββατο σήμερα

...μα τελικά το αναρτώ Κυριακή.

Της το είχα πεί...
Η πρώτη σταγόνα που θα πέσει στο πρόσωπό μου θα είναι η δική σου.
Μα σήμερα πρόλαβε και άγγιξε πρώτα το παμπρίζ του αυτοκινήτου πρίν βρεί εμένα.
Αυτό βέβαια δεν καθιστά ανίκανο την σκέψη να την θυμηθεί... της εύχομαι καλά τσαλαβουτήματα........

- Το φθινόπωρο μας βρήκε τελικά. Μας το έδειχνε μέρες τώρα.
Η θερμοκρασία έπεσε στις 11:00 το πρωί στους 13 βαθμούς, και εγώ σκέπτομαι πως βγήκα έτσι με το μπλουζάκι ?
Άνθρωποι με ομπρέλες. Πολλές ομπρέλες στους δρόμους λές και ρίχνει απόβλητα, και προσπαθούν να τ’αποφύγουν.
Λίγες οι χρωματιστές. Οι πιο πολλές κάποιο χρώμα σκούρο. Σαν να μην θέλουν να βγάλουν την μαυρίλα απο πάνω τους.
Και εκείνοι σκυθρωποί... μές τα προβλήματά τους. Άλλα ασήμαντα κι’άλλα σοβαρά.
Κάποιοι παραμιλούν. Κάποιοι είναι αφηρημένοι. Άλλοι προσπαθούν να προσποιηθούν. Υπάρχουν και κάποιοι με χαμόγελο στο πρόσωπο... παιδιά είναι. Παιδιά που δεν τους έχει πλησιάσει η διαφθορά και η “γλίτσα”.
Με το αυτοκίνητο μπορώ και παρατηρώ περισσότερα στους δρόμους, παρά με την μηχανή, αλλά χάνω την αίσθηση της ελευθερίας.
Τι προτιμώ λοιπόν ? Εικόνες που στην Αθήνα δεν είναι και τόσο όμορφες * ή αυτή την αίσθηση που και πάλι δεν ικανοποιεί , καθώς τα μάτια κοιτάν κάθε κίνηση του προπορευόμενου και όλων όσων προσπαθούν να σου κάνουν έκπληξη βγαίνοντας απο την κρυψώνα τους.
Η ζυγαριά ξέρω που γέρνει...
Το ξέρεις και εσύ που μου λές συνέχεια πρόσεχε.......

*Kάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν άσχημες εικόνες, μόνο άσχημες ματιές...!!!

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι...

σε τυλίγω μ' ένα χάδι...

...για στιγμές... αιώνες
...για λάμψεις κοσμογονικές
...γι' αγκαλιές μοναδικές
...για νύκτες υγρές

...για όλα αυτά...

τα λόγια είναι φτωχά

Ενα απόκοσμο κόκκινο συνοδεία στους ήχους

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ .............

Συνέβη και αυτό κάπου...

Φτιάχνω μια ιστορία στα γρήγορα.

Τι είν' τούτος ;
Που βρέθηκε ;
Απειλούμε ;
Απειλείται η ηρεμία της οικογένειας ;
Χμμ. Πάλι ;
Λέω να συντάξω μια επιστολή και να του την στείλω απο το mail του fox.
Και να μη το πιστέψει, κάπου θα κάνει πίσω.
Και να μη το πιστέψει, θα σταματήσει.
Θα απαγορεύσω και την εισοδό της.
Θα σβήσω κάθετι δικό του.
Θα εξαφανισθεί.
Delete είπε...

Και αυτός ;
Eπαψε να της μιλά.
Δεν στάθηκε στο ύψος του. Την έκθεσε
Δεν το πίστεψε μα την έκθεσε.
Την θεώρησε υπαίτια ;
Tην έδωσε στον κόσμο του να την κατασπαράξει.
Λυπηθηκε και σκέφθηκε ότι είναι όμορφη ψυχή...
είναι έτσι όπως την είχε γνωρίσει...

Ας είναι καλά σκέφθηκα και εγώ που έφτιαξα την ιστορία, και ας μην το κάνει θέμα...

Η ομορφιά του σύμπαντος...

Κοιτάζωντας τον ουράνιο κόσμο απο εδώ κάτω,
όλα φαίνονται ένα άπιαστο όνειρο.
Κι αυτό το φεγγάρι...
τόσα χρόνια, σχεδόν κάθε μήνα, η ίδια εικόνα,
... κι όμως η λαχτάρα υπάρχει ακόμη.





Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
πού έχει πάει πού γυρνάει
θέλω απόψε να τη βρω
να της μιλήσω να της πω την αγαπώ

έτσι είναι...

Clint Mansell - Together we will live forever

H δύναμη της συνήθειας...

H blogoσελίδα αυτή εμφανίσθηκε για την καταγραφή σκέψεων και "εσωτερικών αναζητήσεων".
Αφορμή σίγουρα στάθηκε ο απίστευτος έρωτας που νιώσαμε μαζί, κάπου στον Φεβρουάριο μήνα.
Τότε που κατέθετα καθημερινά την ψυχή μου σ'ένα λευκό χαρτί και στο παρέδιδα χωρίς ενδοιασμούς
... που στο αδιέξοδο όπου βρεθήκαμε η μόνη διέξοδος ήταν ο χωρισμός
... που οι λέξεις έχαναν το νόημα ή φαίνονταν τόσο μικρούλικες, για να μπορέσουν να μεταφράσουν το κενό του μυαλού και τον πόνο της καρδιάς
... που υγρές μορφές σχηματίζονταν στο πρόσωπο... έτσι εύκολα...
... που ο γνωστός κόσμος γκρεμίσθηκε, έτσι εύκολα κι αυτός, και φτιάχθηκε ένας νέος όπου μια λευκή καινούργια γομολάστιχα ήταν έτοιμη να σβήσει κάθε προηγούμενο
... που κάθε ζωτική λειτουργία είχε σχεδόν σταματήσει, και η παρουσία σου γέμιζε κάθε εικόνα του κόσμου ετούτου, όπου κι άν βρισκόμουν ότι κι άν έκανα
... που αδυνατούσα να επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου...

Ναυάγησα στην ζωή ...

Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή θέλησα να κρατήσω κάτι και για μένα,
... να πάψω να κοιτώ το άπειρο,
να σε κοιτώ και να με διαβάζεις,
να ζωγραφίζω σκιές στα όνειρά μου.
Έπρεπε να βρώ έναν τόπο... ένα νησί... να σταθώ... να ριζώσω.
... ναυάγησα εδώ... μαζί το αγαπημένο μου χρώμα, o ουρανός και η θάλασσα.

Εσύ συμβιβάσθηκες. Η διεύθυνση μου έμεινε στα δάκτυλά μόνο. Αποτυπώματα δεν αφήνω πουθενά.
Το γνωρίζεις και δεν μιλάς. Κάπου κάπου λαμβάνεις νέα μου... ίσως κι ένα σ'αγαπώ.
Αν αντέχεις ψάξε με...
Πέρα απο την ομορφιά σου υπάρχουν κάποιες ψυχές που βρέθηκαν κοντά μου.Όμορφες ευγενικές και καλοσυνάτες. Περνάνε απο'δώ όπως και εγώ απο εκείνες.
Όλες γράφουν εκπληκτικά κ'έχουν ένα κοινό. Πιστεύουν στον έρωτα και στην ζωή.
Θα τις ονόμαζα... συνοδοιπόρους.
Τις ευχαριστώ.

Βάζοντας τα πρώτα απαραίτητα στοιχεία μου στην σελίδα δεν φανταζόμουν ότι θα'χω παρέα.
Δεν ήταν αυτοσκοπός να φαίνομαι και ΕΓΩ κάπου στο χάος και τον απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου.
Απλά σκεπτόμουν ότι άνοιγα ένα "βιβλιάριο κατάθεσης".

Τα blogs όμως δεν είναι απλή υπόθεση. Εχουν δύναμη.
(Εχω μια ένσταση. Δεν ξέρω αν η μοναξιά του ανθρώπου βρήκε κρυψώνα μέσα σ'αυτά. Μήπως αποξένωσε δηλαδή, το ήδη μοναχό σύγχρονο άτομο δίνοντάς του την ουτοπική εικόνα της "φιλίας" ; Ας είναι........ ο καθένας όπως μπορεί να διαχειρισθεί τον εαυτό του.)

Χρώμα γεμάτος ο κόσμος ετούτος. 'Εριξα και λίγες δικές μου πινελιές, που το'χα ανάγκη.
... έχω χρόνια να ζωγραφίσω. Μου λείπει.
Τα πινέλα και οι σκόνες μου, βρίσκονται πιά σ'ένα κουτί και αναμένουν σιωπηλά την δραπέτευσή τους.
Αναμένουν την μέρα που θα ξεχυθούν άναρχα στην παλέτα και ο παλμός τους θα δίνουν ενέργεια στο χέρι μου.
... ενέργεια που μου δίνεις κι εσύ κάθε φορά που το βλέμμα μου γυρνά σε σένα...
... εκεί... κάθε μέρα............ στο γραφείο...........
...............................................................

Σήμερα μπορεί και να χρειάζεσαι τα λόγια μου... θεωρώ την σχέση σου "λύση ανάγκης", μά δεν θέλω να βρίσκεσαι σε σύγχυση.
Δεν είσαι ενθουσιασμένη. Το βλέπω. Δεν έχουν τα μάτια σου αυτή την λάμψη.
Το ήθελα... αναζητούσα αυτή την κατάληξη (πρόσθεσα). Ήξερα πως μόνο μ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ζωή μας.

Σκληρό αίσθημα ο έρωτας. Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε πατά, σε λιώνει. Σε σκοτώνει κυριολεκτικά.
Μα δεν είναι στο χέρι σου. Δεν το ελέγχεις.
Αγάπησα... λάτρεψα...

...δηλαδή πότε θα βρώ εισητήριο ;

... την ατυχία μου............

ρυθμός

- Κι όμως εκείνη η ταλαιπωρημένη γνωστή κυρία με τα ευγενικά μάτια, σηκώθηκε να χορέψει το τραγούδι της, το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, γιατί το ήθελε.
Και το έζησε με τον τρόπο της. Ησυχα. Όπως εκείνη ήξερε.
Έκλαιγε μέσα της καθώς κοιτούσε τους δικούς της ανθρώπους.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσε.
Όπως και οι λατρεμένοι μου στα απτάλικα, γιατί στο νού τους είχαν την πατρίδα...
Όπως και'κείνος τότε που ζήτησε την κοπέλα της απέναντι παρέας, παρτενέρ σε κάποιο σκυλοτράγουδο, γιατί το ήθελε.
Την ήθελε εκείνο το βράδυ του '89, αν θυμάμαι καλά.
Χαρά ...
Του έδωσε την χαρά για λίγους μήνες, μόλο που εκείνος είχε αλλού την καρδιά του.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσαν.

Τραγούδια, μελωδίες, στίχοι, φωνή, χορός, ρυθμός...
...ταξίδια ανθρώπων σ'αυτά.
Ποιό αγαπάς, ποιό ξεχωρίζεις ?
Αδύνατον να πείς...
Κάθ'ένα απο αυτά και μία θύμιση.
Κάθ'ένα απο αυτά κι ένα γέλιο, ένα δάκρυ.
Άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε θλιμμένα.
Άλλοτε απαλά, άλλοτε σκληρά.

Μελωδίες που κάνουν συντροφιά σε κάθε στιγμή σου.
Τις ερωτεύεσαι όπως ερωτεύεσαι την ζωή.
Τις φυλάς στην καρδιά σου όπως εκείνους που αγάπησες.
Τις χορεύεις στα δικά σου βήμματα.
Τις τραγουδάς με το δικό σου χρώμα.
Tις πλάθεις, τις αγκαλιάζεις, τις χαρίζεις...

Ενα τραγούδι θέλησα να δώσω.
Ενα απο κείνα που έχουν βρεί θέση βαθιά μέσα μου...
...δεν με κοίταξες... δεν μου μίλησες...
μόνο μια κραυγή έβγαλες, και αυτή σιωπηλή να μη σ'ακούσω και φανερωθείς.

Εναυσμα...

Απορία της Εφης πρίν λίγες ημέρες στην ραδιοφωνική εκπομπή της :

Στη θέα μιάς εικόνας, μπορεί η σκέψη να παγώσει και οι λέξεις να εξαφανισθούν ;


Και βέβαια απαντώ με σιγουριά.
Εστω και για δέκατα του δευτερολέπτου μπορεί να συμβεί.

Συνέβη τότε που σε πρωτοφίλησα και χάθηκα...
τότε που σε πρωταντίκρυσα και θυμήθηκα...
τότε που θάλασσα ξεπετάχθηκε απ'τα μάτια και έλιωσα...
... ακόμα και τότε που είπαμε το αντίο και πόνεσα...
και τότε που έχασα τους αγαπημένους μου ανθρώπους και λύγισα

Μια στιγμή περιμένω ακόμα...

13:30

Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει
σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο

Δεν είναι η θλίψη. Ειναι ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος μου.
Δεν γκρινιάζω. Θα ήταν αχαριστία... μα ήθελα λίγο χρόνο.
Κι αυτό το τραγούδι...
το σιγοτραγουδώ τρείς ημέρες τώρα, μπερδεύοντας στίχους απο κάποιο άλλο.
Αλλάζει άραγε πρόσωπα η θλίψη ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός ;

Κι εγώ αρχίζω να γελάω
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
ρωτάνε αν την αγαπάω
έστω για λίγο θα μου λείψει

γαλάζια

κενό σκέψης..............
μπλέ σκέψεις.............. κορμί.............. εικόνα.............. εραστής.............. θάλασσα.............. Je t'aime.............. κτύπος.............. ζωγραφιά.............. ψυχή.............. αγαπημένες Κυκλάδες.............. για μένα.............. αγάπη.............. χρώματα.............. walk.............. φίλοι.............. μάτια.............. έρωτας.............. μελωδία.............. ταξίδι.............. το πορτοκαλί της μηχανής.............. για σένα.............. χαρά.............. άνεμος.............. φίλη.............. θυμός.............. ti amo.............. απόφαση.............. γραμμές.............. καίκι.............. επανάληψη μαθημάτων.............. σύζυγος.............. μεράκι.............. στιγμή.............. νέο ξεκίνημα.............. κολύμπι.............. talk.............. παρεούλα.............. φώς.............. φαντασία.............. στάλα.............. Χ.............. δώρο.............. look..............

μα πώς μου'ρθε τώρα...
για φαντάσου τα μάτια σου ν'άλλαζαν χρώμα σύμφωνα με τα συναισθήματά σου ?
να είμασταν λέει έτσι πλασμένοι.
...πόσες αλήθειες θα είχαν ειπωθεί...
πόσο διαφορετικά μπορεί να ζούσαμε ?
...πόσο αληθινά ?

Αυγούστου φώς

                                                                      Τζουγανάκης - Ηχογραφία

06-08-08
είναι στιγμές που θέλω μόνο να γράφω.
Οι περισσότερες δύσκολες. Τότε που οι διπλανοί μου γίνονται ξένοι και μακρινοί. Τότε που μου λείπουν εκείνα τ'άτομα που θα έλεγα τα πάντα μαζί τους... μά δεν μπορώ. Βρίσκονται αλλού, και τα τηλέφωνα δεν αναπληρώνουν την επαφή.
Ετσι απολαμβάνω το δροσερό δειλινό και σαν το μικρό παιδί που κρύβεται για να πετύχει αυτό που άλλοι του απαγορεύουν, παίρνω το μολύβι και το μικρό χαρτί μου και καταγράφω τις σκέψεις που μέρες τριγυρνούν μέσα μου.
Το ξέρεις πως το'χω ανάγκη.
Το ξέρω πως θές να μ'ακούς.
Μα δεν βγάζει πουθενά. Είμαστε πιά μακρυά.
Ο μήνας είναι μεγάλο διάστημα ώστε να προσπαθούμε μέσω τηλεφωνικών συζητήσεων να καλύψουμε το κενό. Στο καθημερινό τηλεφώνημά σου δεν χρειαζέται να στο υπενθυμίζω. Το καταλαβαίνεις απ'τα λόγια μου... το νιώθεις.
Πως μπορώ να σου πώ το σ'αγαπώ άν δεν σου κρατώ το χέρι ?
Πως μπορώ να αποδώσω στο χαρτί την ομορφιά που συναντώ ?
Αυτό το καθαρό γαλάζιο του ουρανού όλες τις ώρες της ημέρας.
Αυτό το πρασινογάλανο της θάλασσας. Την απόλαυση των ήχων της. Την ηρεμία της.
Την ησυχία της παραλίας έν μέσω Αυγούστου.
Μπές ήσυχα, μή χαλάσεις αυτή την ακινησία του υγρού γαλανού κόσμου... και μίλα σιγά.

Κι εκείνα τα βράδυα.
Άλλοτε χωρίς φεγγάρι, με τις πυγολαμπίδες να μας δείχνουν το δρομάκι ανάμεσα στις πρασινάδες.
Άλλοτε με αυτό το λίγο και με το φώς να τρέχει κοντά μας.
Μα πάντα εκεί ψηλά δεκάδες λαμπερά στίγματα να μας κοιτούν κι αυτά με την σειρά τους.
Η ομορφιά του ουρανού.
Η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως της καρδιά σου.
Στέκω και κοιτώ ψηλά. Μαζί μ'εμένα κι άλλοι στον κόσμο που ζούμε.
Ολοι αφήνουμε στα πεταχτά και μια ευχή σε κάποιο αστέρι.
Oλοι ταξιδεύουμε, ονειρευόμαστε.
Εγώ ζητώ μόνο να σ'είχα εδώ. Κοντά μου. Να κοιτάμε το ίδιο άστρο ανάμεσα στα τόσα.
Να νιώσεις την αγάπη μου να σ'αγκαλιάζει, τον ερωτά μου να σε φιλά.
Είναι όλα τόσο περίεργα και όμορφα.....


16-08-08
Σήκωσα το κεφάλι.
Ο ουρανός διάστικτος απο άστρα, είχε πάρει αυτό το βαθύ μπλέ.
Εψαξα το κατάλληλο σημείο και το βρήκα.
Ηξερα πως εκεί θα το'βλεπες κι εσύ.
Μ'έναν εξάντα κράτησα τις σχετικές συντεταγμένες.
Σ'ενα χαρτί ζωγράφισα τις σκέψεις μου.
Δεν χρειάσθηκε να γράψω κάτι. Ξέρεις να διαβάζεις τα σημάδια.
Πέρασα μια κλωστή προσεκτικά να μη το πληγώσω, και το κρέμασα.
Ενα λαμπερό φώς ξεχύθηκε με μιάς.
Τα πάντα πήραν άλλο χρώμα.
Ενας μαγικός κόσμος φάνταζε μπροστά μου.
Τα πρόσωπα φωτίστηκαν.
Ενας ούριος άνεμος σάλεψε τις φυλλωσιές.
Τ'άνθη σα να ξεγελάσθηκαν κι αυτά και θέλησαν ν'ανοίξουν.
Στα χαρίζω
Σου χαρίζω την εικόνα ετούτη, την νύχτα ετούτη.

Μα σαν έγραφα την τελευταία λέξη μία γκρίζα σκιά ήρθε να σκεπάσει το φώς.
Xα, γελοίο ε ?
Ολο αυτό ήρθε σε αντίφαση με το προηγούμενο γραπτό μου.

Τώρα πιά ήξερα.
Απόψε κάποιος άλλος συνοδεύει την ματιά σου πρός το ολόγιομο φεγγάρι.....

Μου παραπονέθηκες πως δεν στο είπα.
..........σιωπή...........
..............................

Δύο ημέρες μετά ένα πορφυρό φεγγάρι έκανε την εμφάνισή του μέσα απο την θάλασσα.
Ενα βαθύ πορτοκαλί με σκουρόχρωμες σκιές.
Μας ακολούθησε ώς την Αστροπαλιά... αυτόν τον πανέμορφο τόπο όπου φώτιζε την θάλασσα στα σημεία που δεν έβαλε χέρι ο άνθρωπος.
Μια πανέμορφη φωτογραφία με τα νερά να φεγγίζουν, ενώ η φύση γύρω, ένα σκούρο μπλέ......

Ώρες ήθελα να πάω ώς εκεί. Να πετάξω ώς εκεί.
Βλέπεις τούτο το χέρι είναι τόσο δά και δεν το φθάνει...
Ώρες ήθελα να σταματήσω στην άκρη του δρόμου την μηχανή και να ρίξω χρώμα στα χαρτιά μου, αποτυπώνωντάς το.

Και στην Αμοργό........
Στην συννεφιασμένη Αμοργό........
Τα σύννεφα περνούσαν ψιθυρίζοντας μπροστά απο το μικρό πιά φεγγάρι, ρίχνοντας ένα απόκοσμο ημιφώς στην επιφάνεια του νερού.

Ομορφος Αυγουστος
Αυτό ήθελα
Αυτό ζητούσα τόσο καιρό..............

εδώ ξανά

Το καλωσόρισμα της άσχημης πόλης ήταν όμορφο
...μια σύνθεση ουρανού.
Ενας βροντερός υγρός ουρανός και μια ψυχρούλα έτσι για την προσαρμογή.
...μια συννεφιασμένη Κυριακή

Απο σήμερα ξεκινά η ίδια αλλά ανανεωμένη πορεία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν αποφάσισα ακόμη πως θα συνεχίσω....