Αυγούστου φώς

                                                                      Τζουγανάκης - Ηχογραφία

06-08-08
είναι στιγμές που θέλω μόνο να γράφω.
Οι περισσότερες δύσκολες. Τότε που οι διπλανοί μου γίνονται ξένοι και μακρινοί. Τότε που μου λείπουν εκείνα τ'άτομα που θα έλεγα τα πάντα μαζί τους... μά δεν μπορώ. Βρίσκονται αλλού, και τα τηλέφωνα δεν αναπληρώνουν την επαφή.
Ετσι απολαμβάνω το δροσερό δειλινό και σαν το μικρό παιδί που κρύβεται για να πετύχει αυτό που άλλοι του απαγορεύουν, παίρνω το μολύβι και το μικρό χαρτί μου και καταγράφω τις σκέψεις που μέρες τριγυρνούν μέσα μου.
Το ξέρεις πως το'χω ανάγκη.
Το ξέρω πως θές να μ'ακούς.
Μα δεν βγάζει πουθενά. Είμαστε πιά μακρυά.
Ο μήνας είναι μεγάλο διάστημα ώστε να προσπαθούμε μέσω τηλεφωνικών συζητήσεων να καλύψουμε το κενό. Στο καθημερινό τηλεφώνημά σου δεν χρειαζέται να στο υπενθυμίζω. Το καταλαβαίνεις απ'τα λόγια μου... το νιώθεις.
Πως μπορώ να σου πώ το σ'αγαπώ άν δεν σου κρατώ το χέρι ?
Πως μπορώ να αποδώσω στο χαρτί την ομορφιά που συναντώ ?
Αυτό το καθαρό γαλάζιο του ουρανού όλες τις ώρες της ημέρας.
Αυτό το πρασινογάλανο της θάλασσας. Την απόλαυση των ήχων της. Την ηρεμία της.
Την ησυχία της παραλίας έν μέσω Αυγούστου.
Μπές ήσυχα, μή χαλάσεις αυτή την ακινησία του υγρού γαλανού κόσμου... και μίλα σιγά.

Κι εκείνα τα βράδυα.
Άλλοτε χωρίς φεγγάρι, με τις πυγολαμπίδες να μας δείχνουν το δρομάκι ανάμεσα στις πρασινάδες.
Άλλοτε με αυτό το λίγο και με το φώς να τρέχει κοντά μας.
Μα πάντα εκεί ψηλά δεκάδες λαμπερά στίγματα να μας κοιτούν κι αυτά με την σειρά τους.
Η ομορφιά του ουρανού.
Η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως της καρδιά σου.
Στέκω και κοιτώ ψηλά. Μαζί μ'εμένα κι άλλοι στον κόσμο που ζούμε.
Ολοι αφήνουμε στα πεταχτά και μια ευχή σε κάποιο αστέρι.
Oλοι ταξιδεύουμε, ονειρευόμαστε.
Εγώ ζητώ μόνο να σ'είχα εδώ. Κοντά μου. Να κοιτάμε το ίδιο άστρο ανάμεσα στα τόσα.
Να νιώσεις την αγάπη μου να σ'αγκαλιάζει, τον ερωτά μου να σε φιλά.
Είναι όλα τόσο περίεργα και όμορφα.....


16-08-08
Σήκωσα το κεφάλι.
Ο ουρανός διάστικτος απο άστρα, είχε πάρει αυτό το βαθύ μπλέ.
Εψαξα το κατάλληλο σημείο και το βρήκα.
Ηξερα πως εκεί θα το'βλεπες κι εσύ.
Μ'έναν εξάντα κράτησα τις σχετικές συντεταγμένες.
Σ'ενα χαρτί ζωγράφισα τις σκέψεις μου.
Δεν χρειάσθηκε να γράψω κάτι. Ξέρεις να διαβάζεις τα σημάδια.
Πέρασα μια κλωστή προσεκτικά να μη το πληγώσω, και το κρέμασα.
Ενα λαμπερό φώς ξεχύθηκε με μιάς.
Τα πάντα πήραν άλλο χρώμα.
Ενας μαγικός κόσμος φάνταζε μπροστά μου.
Τα πρόσωπα φωτίστηκαν.
Ενας ούριος άνεμος σάλεψε τις φυλλωσιές.
Τ'άνθη σα να ξεγελάσθηκαν κι αυτά και θέλησαν ν'ανοίξουν.
Στα χαρίζω
Σου χαρίζω την εικόνα ετούτη, την νύχτα ετούτη.

Μα σαν έγραφα την τελευταία λέξη μία γκρίζα σκιά ήρθε να σκεπάσει το φώς.
Xα, γελοίο ε ?
Ολο αυτό ήρθε σε αντίφαση με το προηγούμενο γραπτό μου.

Τώρα πιά ήξερα.
Απόψε κάποιος άλλος συνοδεύει την ματιά σου πρός το ολόγιομο φεγγάρι.....

Μου παραπονέθηκες πως δεν στο είπα.
..........σιωπή...........
..............................

Δύο ημέρες μετά ένα πορφυρό φεγγάρι έκανε την εμφάνισή του μέσα απο την θάλασσα.
Ενα βαθύ πορτοκαλί με σκουρόχρωμες σκιές.
Μας ακολούθησε ώς την Αστροπαλιά... αυτόν τον πανέμορφο τόπο όπου φώτιζε την θάλασσα στα σημεία που δεν έβαλε χέρι ο άνθρωπος.
Μια πανέμορφη φωτογραφία με τα νερά να φεγγίζουν, ενώ η φύση γύρω, ένα σκούρο μπλέ......

Ώρες ήθελα να πάω ώς εκεί. Να πετάξω ώς εκεί.
Βλέπεις τούτο το χέρι είναι τόσο δά και δεν το φθάνει...
Ώρες ήθελα να σταματήσω στην άκρη του δρόμου την μηχανή και να ρίξω χρώμα στα χαρτιά μου, αποτυπώνωντάς το.

Και στην Αμοργό........
Στην συννεφιασμένη Αμοργό........
Τα σύννεφα περνούσαν ψιθυρίζοντας μπροστά απο το μικρό πιά φεγγάρι, ρίχνοντας ένα απόκοσμο ημιφώς στην επιφάνεια του νερού.

Ομορφος Αυγουστος
Αυτό ήθελα
Αυτό ζητούσα τόσο καιρό..............