έτσι είναι...

Clint Mansell - Together we will live forever

H δύναμη της συνήθειας...

H blogoσελίδα αυτή εμφανίσθηκε για την καταγραφή σκέψεων και "εσωτερικών αναζητήσεων".
Αφορμή σίγουρα στάθηκε ο απίστευτος έρωτας που νιώσαμε μαζί, κάπου στον Φεβρουάριο μήνα.
Τότε που κατέθετα καθημερινά την ψυχή μου σ'ένα λευκό χαρτί και στο παρέδιδα χωρίς ενδοιασμούς
... που στο αδιέξοδο όπου βρεθήκαμε η μόνη διέξοδος ήταν ο χωρισμός
... που οι λέξεις έχαναν το νόημα ή φαίνονταν τόσο μικρούλικες, για να μπορέσουν να μεταφράσουν το κενό του μυαλού και τον πόνο της καρδιάς
... που υγρές μορφές σχηματίζονταν στο πρόσωπο... έτσι εύκολα...
... που ο γνωστός κόσμος γκρεμίσθηκε, έτσι εύκολα κι αυτός, και φτιάχθηκε ένας νέος όπου μια λευκή καινούργια γομολάστιχα ήταν έτοιμη να σβήσει κάθε προηγούμενο
... που κάθε ζωτική λειτουργία είχε σχεδόν σταματήσει, και η παρουσία σου γέμιζε κάθε εικόνα του κόσμου ετούτου, όπου κι άν βρισκόμουν ότι κι άν έκανα
... που αδυνατούσα να επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου...

Ναυάγησα στην ζωή ...

Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή θέλησα να κρατήσω κάτι και για μένα,
... να πάψω να κοιτώ το άπειρο,
να σε κοιτώ και να με διαβάζεις,
να ζωγραφίζω σκιές στα όνειρά μου.
Έπρεπε να βρώ έναν τόπο... ένα νησί... να σταθώ... να ριζώσω.
... ναυάγησα εδώ... μαζί το αγαπημένο μου χρώμα, o ουρανός και η θάλασσα.

Εσύ συμβιβάσθηκες. Η διεύθυνση μου έμεινε στα δάκτυλά μόνο. Αποτυπώματα δεν αφήνω πουθενά.
Το γνωρίζεις και δεν μιλάς. Κάπου κάπου λαμβάνεις νέα μου... ίσως κι ένα σ'αγαπώ.
Αν αντέχεις ψάξε με...
Πέρα απο την ομορφιά σου υπάρχουν κάποιες ψυχές που βρέθηκαν κοντά μου.Όμορφες ευγενικές και καλοσυνάτες. Περνάνε απο'δώ όπως και εγώ απο εκείνες.
Όλες γράφουν εκπληκτικά κ'έχουν ένα κοινό. Πιστεύουν στον έρωτα και στην ζωή.
Θα τις ονόμαζα... συνοδοιπόρους.
Τις ευχαριστώ.

Βάζοντας τα πρώτα απαραίτητα στοιχεία μου στην σελίδα δεν φανταζόμουν ότι θα'χω παρέα.
Δεν ήταν αυτοσκοπός να φαίνομαι και ΕΓΩ κάπου στο χάος και τον απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου.
Απλά σκεπτόμουν ότι άνοιγα ένα "βιβλιάριο κατάθεσης".

Τα blogs όμως δεν είναι απλή υπόθεση. Εχουν δύναμη.
(Εχω μια ένσταση. Δεν ξέρω αν η μοναξιά του ανθρώπου βρήκε κρυψώνα μέσα σ'αυτά. Μήπως αποξένωσε δηλαδή, το ήδη μοναχό σύγχρονο άτομο δίνοντάς του την ουτοπική εικόνα της "φιλίας" ; Ας είναι........ ο καθένας όπως μπορεί να διαχειρισθεί τον εαυτό του.)

Χρώμα γεμάτος ο κόσμος ετούτος. 'Εριξα και λίγες δικές μου πινελιές, που το'χα ανάγκη.
... έχω χρόνια να ζωγραφίσω. Μου λείπει.
Τα πινέλα και οι σκόνες μου, βρίσκονται πιά σ'ένα κουτί και αναμένουν σιωπηλά την δραπέτευσή τους.
Αναμένουν την μέρα που θα ξεχυθούν άναρχα στην παλέτα και ο παλμός τους θα δίνουν ενέργεια στο χέρι μου.
... ενέργεια που μου δίνεις κι εσύ κάθε φορά που το βλέμμα μου γυρνά σε σένα...
... εκεί... κάθε μέρα............ στο γραφείο...........
...............................................................

Σήμερα μπορεί και να χρειάζεσαι τα λόγια μου... θεωρώ την σχέση σου "λύση ανάγκης", μά δεν θέλω να βρίσκεσαι σε σύγχυση.
Δεν είσαι ενθουσιασμένη. Το βλέπω. Δεν έχουν τα μάτια σου αυτή την λάμψη.
Το ήθελα... αναζητούσα αυτή την κατάληξη (πρόσθεσα). Ήξερα πως μόνο μ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ζωή μας.

Σκληρό αίσθημα ο έρωτας. Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε πατά, σε λιώνει. Σε σκοτώνει κυριολεκτικά.
Μα δεν είναι στο χέρι σου. Δεν το ελέγχεις.
Αγάπησα... λάτρεψα...