Θα αμφιβάλλεις...

 Είναι μια βόλτα στα σύννεφα,

που πάντα γυρνάς με τα πόδια.

Άραγε σ'αυτή τη βόλτα πόσος κόσμος συμμετέχει ?

...after

Μπορώ ώρες ατελείωτες να οδηγώ με όμορφη μουσική.

Να ξεχνιέμαι μαζί της. Να  πετώ...

Άλλωστε ποτέ δεν με φόβισε η οδήγηση.

Η πόλη μου ειναι ενα βήμα μετά...

"Ο σταθμός"

Σώμα κουρασμένο.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Νούς ξεχασμένος, μουδιασμένος.
Δεν νιώθει, δεν προλαβαίνει.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Συναισθήματα πουθενά...!
Χρόνος ελάχιστος και γι'αυτά...

Εδώ...

 

Ξανά...

Κάλπικες στιγμές

Μπορώ να πω, με σιγουριά πια, ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων ούτε που μ'άγγιξε. Ούτε που πέρασε εφέτος απο μπροστά μου. Τις ημέρες που άπαντες γνωστοί στριφογύριζαν σε στράτες γιορτινές  συνοδευόμενοι απο εξίσου γιορτινούς φίλους εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το μέλλον κι έπειτα να προλάβω να κλείσω τα κενά της αποθυμιάς μου.

Ολα αυτά εξουθένωσαν το σώμα που κι αυτο με την σειρά του διαμαρτηρήθηκε βάζοντας φραγμό στις λέξεις.

Γυρίζω πίσω. Βλέπω κάλπικες στιγμές που πέρασαν μα και όμορφες που μείναν. Ετοιμασίες και γλυκά παραστρατήματα για μια εορταστική βραδιά που δεν έγινε.

Εύχομαι οι μέρες που θα κυλήσουν να μοιάσουν και να'ναι αληθινές, να μοιάσουν και να'ναι ζωντανές. Το γαλάζιο που "χάθηκε" στο πέρας των ημερών να σκεπάσει τον κόσμο μου και το λευκό να χαράξει τη ζωή μου.