Είναι στιγμές που θες να μείνεις μόνος.
Στιγμές που βλέπεις τα όμορφα να σκληραίνουν και την σιωπή να προσπαθεί να πάρει θέση στον χώρο για να γίνει εκείνη πρωταγωνιστής.
Κάθεσαι.
Κρατάς τις λέξεις μέσα σου για να μη πληγώσουν την ανάσα.
Κοιτάς γύρω ψάχνοντας το καθάριο λευκό της λογικής.
Το βρίσκεις σε μια γωνιά.
Διπλώνεις τον εαυτό σου και γίνεσαι ακροατής σε μια εξαιρετικά εύθραυστη στιγμή...
ένα κελάρισμα ενός ποταμού που πάντα ήθελες να περπατήσεις τις όχθες του, να εξερευνήσεις κάθε εκατοστό ζωής του...
ένα κύμα που σκάει στην αμμώδη παραλία όπου βρίσκεσαι ξαπλωμένος...
το άκρο μιας χιονισμένης κορυφής...ενός ψηλού μονοπατιού.

Μά στιγμή είναι και περνά.
Η μοναξιά νικάται και η γωνιά σύντομα γεμίζει με ομορφιές.

Σήμερα η ημέρα απαιτεί γέλιο, τραγούδι, μυρωδιές, αγκαλιές και όνειρα...
Όνειρα για κάτι νέο. Για όλους.
Κάθετι "μικρό" ας στέκει ψηλά στην καρδιά μας.
Όσο για τα μεγάλα... καλοδεχούμενα.
Για σένα ψυχή μου οι μέρες να σου φέρουν αυτά που επιθυμείς. Μα πάνω απ'όλα ηρεμία, αγάπη και υγεία.

Για σένα εαυτέ μου να'χεις πάντα καλά μαντάτα και τους αγαπημένους δίπλα σου.
Μ'εσένα τελευταία, κάτι "τρέχει" στο πρόσωπό σου... διαρκώς...!
Να φροντίζεις το χαμόγελό της σε παρακαλώ.

Καλη χρονιά

Πρωινό Κυριακής.
Το χιόνι έπαψε να χορεύει στους δρόμους έχοντας αφήσει την θέση του σε μία παγερή ημέρα... μία μοναχική ημέρα
Το πρόσωπό σου βρέθηκε την αυγή να τριγυρνά σε γνώριμα μονοπάτια προσπαθώντας να φθάσει στον προορισμό του.
Μέρες τώρα στο πρόσωπό σου αντανακλά η χαρά των Χριστουγέννων. Η λάμψη του θαρρείς και θα φωτίσει την πόλη ετούτη.
Μέρες τώρα η φωνή σου διαπερνά και το πιο βαθύ σημείο της γής μου φτιάχνοντας μελωδίες αγγέλων.
... κι αυτά τα μάτια...
σαν να κοιτώ την ψυχή σου, σαν ν'ανοίγω τις πύλες της.

Καλημέρα

Ευτυχία...

'Ερωτας...

Μ'ένα ποτήρι κρασί

...σ'έναν κόσμο σχεδόν ξένο, θα λεγα σχέδον άγνωστο, η νύχτα που ξεκινούσε.

'Ηχοι διάσπαρτοι, φώτα που έσβηναν με ρυθμούς εορταστικούς και στολίδια φερμένα απο τον τόπο του.
Ένα ποτήρι κρασί του κρατά συντροφιά.

Σκέφθηκε : τούτη η νύχτα ειναι δική σου. Τι κι άν εκείνη λείπει ?. Η μορφή της, τ'άρωμά της, η σκέψη της βρίσκεται γύρω σου. Δεν έχεις παρά να κλείσεις τα μάτια.
Δεν έχεις παρά ν'αφουγκρασθείς την σιωπή.
Μια θάλασσα έρχεται στην σκέψη. Σε ώρα μεσημεριού. Όμορφη, γαλανή, ήσυχη κι ένα παιδί να παίζει δίπλα της. Καθισμένος κοιτούσε μία το παιδί μία τον ορίζοντα. Η ομορφιές τον γοήτευαν πάντα και τώρα βρισκόταν μπροστά σε δύο μεγάλες μοναδικές ζωγραφιές.
Και στις δύο έβρισκε το μυστήριο της φύσης.
Και στις δύο έβλεπε την ομορφιά της φύσης.
Δεν μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του σε οτιδήποτε άλλο.
Αυτό ήταν που του άρεσε και σ'εκείνη.
Συναγωνιζόταν την φύση δίχως να το αποζητά...

Ένας γνώριμος ήχος εμφανίζεται και η σκέψη παραμένει βαθιά μέσα του μέχρι την επόμενη στιγμή που θα την ξαναθυμηθεί. Το ποτήρι μισογεμίζει με ακόμα λίγο ερυθρό οίνο και τα μεγάφωνα παίζουν τούτο το τραγούδι : καραβάκια

Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς

...σ'έναν χώρο τόσο φιλικό όλα μοιάζουν μαγικά...

Ανατολή

Μια ανατολή σ'ένα κόσμο
που δεν έχει πάψει ποτέ
να γυρίζει στην ίδια τροχιά
όμως στην άλλη άκρη της γης
κάποιος βλέπει τον ήλιο
να πέφτει ξανά...

Ξύλινα Σπαθιά... Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Ρακόμελο

Χριστουγεννα...θυμήθηκα σήμερα...
ρακί στο τραπέζι με μεζέδες και μια παρέα να προσπαθεί να μεταδώσει το πνεύμα της ημέρας τραγουδώντας τα κάλαντα σε κάτι τρελλούς που γίνονται πιο παιδιά απο αυτά. Οι ώρες πέρασαν εκεί. Το βράδυ μας βρήκε νηφάλιους να έχουμε τελειώσει την ρακί και τα αστεία να συνεχίζονται.
Το ίδιο και πρίν περίπου 18 χρόνια με μια άλλη τρελή παρέα να πίνουμε και να ξορκίζουμε τα ξωτικά εκείνου του νησιού. Σάββας, Θοδωρής, Γιώργος, Βασίλης, Τάκης όλοι μαζί να δίνουμε δυνατό παλμό στο βουνό και στην συνέχεια σ'όλο το νησί.
Εφέτος για την ημέρα αυτή θα ήθελα λίγη ψημμένη μά δεν έχω βρεί και η Αμοργό μου πέφτει μακρυά.
Ας είναι.... άλλωστε τα γέλια και τ'αστεία είναι μόνιμα στο πρόσωπό μας... λίγο κρασάκι θα πιούμε ίσα για το εις υγείαν μάτια μου
Εφέτος δεν χρειάζεται να βγούν τα γιορτινά σερβίτσια στο τραπέζι... μόνο όμορφα ποτήρια για το κρασί.
Δεν θα χρειασθεί ν'ανάψει το τζάκι για να ομορφήνει ο χώρος... το δωμάτιο λάμπει απο την ζεστασιά και την ομορφιά σου.
... και η παρέα θα είναι τεράστια... όλος ο κόσμος θα βρίσκεται κοντά μου. Ο κόσμος που αγαπώ... και στην σκέψη, ίσως, κάποια άτομα που θα'θελα να μοιρασθώ την χαρά μου... να δούν κι εκείνοι την πηγή ζωής... την θάλασσα στα μάτια σου... τον ουρανό στο πρόσωπό σου... έναν ναυαγό στην αγκαλιά σου.

Ο χώρος του γραφείου με κοιτά, μου εύχεται να περάσω πανέμορφα, και ψιθυρίζει, με περίεργο ώς τώρα τρόπο, έλα το 2009.


Ζωή

Δευτέρα

δύσκολη η ημέρα σήμερα
άγνωστοι οι λόγοι, μά η διάθεση σε χαμηλά επίπεδα.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Πλησιάζει η μέρα που θ'ανέβω να σε βρώ.
Η ολιγόωρη απουσία μοιάζει μήνας. Η προσμονή πονά.
Κάποιες σκέψεις έρχονται και ταράζουν την χθεσινή ηρεμία.
Η ανάσες βαραίνουν και τα βλέφαρα χαμηλώνουν.
Η Αθήνα υγρή με τον αέρα να μου παγώνει τα γόνατα.
Οι χτύποι συνεχόμενοι μα η απάντηση πουθενά.
Αναμένω...

Τούτα τα φώτα κάνουν παρέα στους περαστικούς.
Κάθε στίγμα και μία φωλιά... μία ζωή.
Κάποια ρίχνονται στην θάλασσα.
... αυτή με την σειρά της μου χαρίζει την εικόνα της για να με συντροφεύει στο διάβα μου.
... την ηρεμία της.
Οπως πρίν λίγη ώρα που απολάμβανα την ηρεμία της ευτυχίας.
Τότε που τα μάτια έσταζαν χαρά...

Κάποιοι αναρωτιώνται άν είναι δυνατόν.
... είναι δυνατόν.
... ορίστε μπροστά σας εμείς...

Αναπνοή

σήμερα μπροστά μου πάλι εκείνη η κλεψύδρα....

... εκείνη που σταματά τον χρόνο...

Καρδιά

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό

Έρχονται στιγμές που θέλω να πώ τόσα, μά ο χρόνος με κρατά μακρυά.
Κάθομαι να γράψω. Τίποτα. Τα πλήκτρα αόρατα. Σαν να εξαφανίσθηκαν τα μαύρα στοιχεία απο πάνω τους.
Μόνο μία τελεία μου θυμίζει την παρουσία σου.
Πιάνω το μολύβι μου... αυτό που με βοηθά πάντα. Στίγματα δημιουργούνται στην προσπάθεια της γραφής... τελείες.

Στον νού μου συνεχώς πανέμορφες εικόνες που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε κανένα χαρτί ίσως και σε κανέναν καμβά. Δεν ξέρω, θα το προσπαθήσω...
Εικόνες που είχα και έχω την τύχη να της ζώ.
Στιγμές που μένουν για "πάντα".
Η κάθε μία με την δική της ομορφιά, δύναμη, αίσθηση.
Να γεμίζει ο χώρος ευτυχία.
Να πλημμυρίζει ο αέρας φωνές και γέλια. Να μας βλέπουν οι περαστικοί και να γελούν κι εκείνοι. Να μας ακούν τα πουλιά και να γελούν κι εκείνα.

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό του προσώπου σου....
Ψυχή.

Χρώματα γεμάτα ο δρόμος. Χρώματα χειμώνα. Παλέτα ατέλειωτη η φύση.
Το πράσινο ανάμεσα σε κόκκινο. Το λευκό να σκεπάζει την γη και να κρέμεται απ' τα γυμνά κλαριά των δέντρων.
Μια συνεχόμενη βροχή να μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα. Μια βροχή που συμπλήρωνε την εικόνα μας.
Πέτρα, βαριά έπιπλα και υφάσματα σε χριστουγεννιάτικο ντεκόρ.
Απ' το παράθυρο τα σύννεφα να κάνουν ένα τρελό παιχνίδι με τα βουνά κι εσύ να τα κοιτάς. Οι σκεπές να βγάζουν την ζεστασιά των ανθρώπων και των σπιτιών. Τα μάτια να χάνονται στην ομορφιά του τοπίου... στην ομορφιά σου.
Λίγες οι ώρες μα έγιναν τόσα πολλά.
Μια βραδινή χαλάρωση στο Πόζαρ μετά το κρασί... τοπικό ερυθρό... ημίγλυκο όπως το ζήτησες.
Το υγρό στοιχείο μαζί μας. Σταγόνες... κάποια νερά να πέφτουν από ψηλά, άλλα να θερμαίνουν το κορμί και άλλα να το ζωντανεύουν. Άλλα πάλι να προσπαθούν να με κρατήσουν εδώ στον τόπο σου... και η μυρωδιά της θάλασσας να κλείνει τούτο το όμορφο Σαββατοκύριακο.

Ξημερώνει. Ο γυρισμός θα χαθεί στην σκέψη σου...

Βρέχει....

Πριν λίγο σ'ερωτεύτηκα κάτω απο τις σταγόνες τις βροχής...

...ακολούθησε τον ήχο της ανάσας μου
και θα με βρείς να αναπνέω για μάς.
Σ'αγαπώ μ'έναν τρόπο που δεν είχα γνωρίσει ώς τώρα...

πώς να μιλήσω και τι να πώ...?
πώς να εκφράσω τα αισθήματα...?
... τι νόημα έχουν τα λόγια μου ?

Σ'αγαπώ... αφού

νιώθω...

ένα όμορφο συναίσθημα και μια άνοιξη στην ψυχή μου το τελευταίο διάστημα που αναμιγνύωνται με την οργή για τα τελευταία γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε όλα τα επίπεδα πανελλαδικώς.


Εφέτος νιώθω τις γιορτές να πλησιάζουν όπως τα μικρά παιδιά που θέλουν να λάβουν το δώρο τους απο τον Αη Βασίλη.
Εφέτος οι μέρες εκείνες θα είναι "αλλιώτικες".
Αιτία το πάθος μου για εσένα.... νέοι ορίζοντες... νέοι προορισμοί... νέα δεδομένα... νέες γειτονιές...
Όλα φαντάζουν διαφορετικά... ευχάριστα... πανέμορφα.
Ο προηγούμενος κόσμος αντιπαρέρχεται με τον νέο. Ο κόσμος ο δικός της τόσο κοντά στον δικό μου.
Σαν κάτι να μας πήρε απο το χέρι και να μας σύστησε. Δεν χρειάσθηκε τίποτα παραπάνω. Το ήξερε μάλλον...
Ήξερε πως αυτές οι ψυχές θα γίνουν ένα.
Ήξερε ότι η χημεία εκείνη θα λειτουργήσει θετικά.
Θετικά ? Υπάρχει πιο δυνατή λέξη άραγε ? Δεν μπορώ να θυμηθώ...
... θετικισμός σκέπτομαι ταυτόχρονα... οπαδός του θετικισμού και εγώ.

Έτσι λοιπόν είμαι εδώ. Γράφω για να πώ όλα όσα αισθάνομαι. Άλλωστε αυτό πάντα έκανα.
Να πώ ευχαριστώ για εκείνη την συνάντηση... για όσα μου έχεις προσφέρει... για όσα ταξίδια έχουμε κάνει και θα συνεχίσουμε...
Να εκφράσω την ευτυχία που μου δίνει η ύπαρξή σου...
Να σου πώ ότι θα είμαι δίπλα σου για να σου δίνω την αγάπη μου... την φροντίδα μου... την χαρά μου.
Να πώ τα πάντα, γιατί το αξίζεις... μπορώ να μιλώ και να γράφω ώρες για εσένα... σου έχω πεί ότι είσαι εκπληκτική ?
Να υπενθυμίσω σε κάποιους πως υπάρχω κι άς μη με βλέπουν... πως την ζωή μου πιά, την περιβάλλει το λευκό κυκλαδίτικο χρώμα που τόσο αγαπώ...

Νομίζω (ίσως και να είμαι σίγουρος) πως μπορώ να χωρίσω την ζωή μου σε τέσσερεις περιόδους για τούτες τις μέρες... 1969-1988, 1989-1991, 1991-2007, 2008-2089...!
Η κάθε μία με την ομορφιά της.
... ξεχωρίζω τις ακραίες.

Ήξερα πως θα σε βρώ... ακόμα και στο όνειρό σου

πρωινοί ήχοι

Ενα γλυκό καλημέρα και μια λεξούλα που πάντα απέφευγες να προφέρεις, είχα σαν πρωινό ξύπνημα.
Μία Ανατολή που έχεις την τύχη να την βλέπεις σχεδόν καθημερινά και να μου την χαρίζεις μέσα απ'τα μάτια σου.
Ενα γέλιο που δίνει ζωή στο ξύπνημά μου. Ενα χαμόγελο στην σκέψη ότι μαζί κάνουμε τα πάντα.
Οι καθημερινοί πρωινοί ήχοι φαντάζουν να ενορχηστρώνονται και να αποδίδονται απο μία τέλεια συγχρονισμένη ορχήστρα.

... μια ανοιξιάτικη Βροχούλα στα αυτιά μου, μέσα στον Δεκέμβρη ...

Καλημέρα

Οι μπλούζες μας!

η μπλούζα σου...

simply things in life...

Μια βροχή κυλά στο τζάμι...
Ο ουρανός κατέβασε τα σύννεφα στον κόσμο μας.
Αραγε να θέλει να ζούμε πάνω σ'αυτά ?

Ο ήχος της πόλης μονότονος, ασώπαστος, μά βουβός στα αυτιά μου.
Οι εικόνες της, μαυρόασπρες, μά κλείνω τα μάτια και συναντώ νέες.
Δεν δίνω σημασία στα άκομψα...
Χαμογελώ.... πρίν λίγο καιρό με ενοχλούσε η ασχήμια τούτης της πόλης

Άλλαξες...
Ναί... ίσως
Αυτός είσαι ?
Ναί... είναι το μόνο σίγουρο


simply things in life...
μία βόλτα με ποδήλατο στην παραλία ή σε μονοπάτι βουνού
μία βόλτα στους δρόμους της πόλης κρατώντας το χέρι σου...
... μία σιωπή ...

'Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο...

Σαν την γλυκιά ανάσα μετά απο μια βαθιά βουτιά στο πέλαγος...
το πρώτο βήμα ενός παιδιού, το φτερούγισμα ενός μικρού πλάσματος...
την πανέμορφη αίσθηση του πρώτου αγγίγματος...
την πρώτη ηλιαχτίδα της ημέρας στο πρόσωπό σου...
την απελευθέρωση μιας πεταλούδας...

...σαν την ανάμειξη Δία-Αφροδίτης-Σελήνης στον ουρανό...

πόσο όμορφα συναισθήματα μπορεί να χαρίσει μία τέτοια σμίξη ?
πόση ευτυχία ?

Μη "ντρέπεσαι"... αυτό έχουμε και οι δύο... αυτό δίνουμε
και να'σαι σίγουρη ότι θα βρίσκουμε κι άλλο, μέρα με την μέρα...


...χάνομαι ώρες στο μάυρο των ματιών σου, στις άκρες των χειλιών σου, στην μικρή γωνιά σου...

Σαν σημάδι...

...ψηλά στο βουνό των θεών, ίσα που φαίνοταν μια στενή λωρίδα του.

Στο απόλυτο σκοτάδι η ίδια φιγούρα κρεμασμένη σε μία θάλασσα πεδιάδα μπροστά μου... σαν σημάδι.

Τα χιλιόμετρα φεύγουν, κάποιοι δικοί σου ήχοι με προσπερνούν και κάποιοι στίχοι μένουν... σαν σημάδι.
Δεν σε φοβάμαι, ότι κι άν γίνει,
τι κι άν το σύμπαν γκρεμισθεί
μές την ψυχή μου θα'χει μείνει
κάποια αυτόφωτη πηγή...

Δεν σε φοβάμαι μοναξιά.

Ο δρόμος σαν χριστουγεννιάτικο στόλισμα. Κόκκινα λαμπιόνια γεμάτος και οι λευκές γραμμές να με τρυπούν ευχάριστα... σαν να μ'έβαλαν σημάδι.

Αριστερά πιά μια υγρή γαλήνη που πάνω του φεγγίζουν χρώματα και αμυδρά η στενή λωρίδα του φεγγαριού... σαν σημάδι.

Μια φωνή δίπλα σου να σε κρατά απ'το χέρι φέρνοντας στην επιφάνεια κάτι τρυφερό... σαν να σ'έβαλε σημάδι.

θυμήθηκα ένα όνειρο μίας φίλης με κάποια μαύρα μάτια...
...σαν σημάδι γέννησης...

Εχθές έλειψε η ψυχή μου.
Εψαξε την χαρά της μέσα απο αγαπημένες μορφές.
Ένα αίσθημα ανησυχίας πλανήθηκε στον ουρανό.
Στον σκοτεινό ουρανό που ετοιμάζεται κι αυτός για μια νέα σελήνη.


Σαν κοιτάξεις καλύτερα εκεί ψηλά, κάποιο αστέρι λάμπει για όλους μας.
Το δικό μου το συναντώ.
Το βλέπω μέρα νύχτα........ όμορφο....... λαμπερό...... εξωτικό...... έξυπνο...... χαμογελαστό.
... το αγαπώ και το νοιάζομαι

9:20

Κυλά ο χρόνος παίρνοντας μαζί του παλιές φωτογραφίες και η ζωή αφήνει πίσω, αργά, τις παλιές της αγάπες.
'Ενα νέο κομμάτι αυτής θα αναλάβει τον δικό της ρόλο.
Καρδιές γύρω μου σημαντικές.......περισσότερες απ'ότι έβλεπα.
Κούραση νιώθει το κορμί.
Στην σκέψη διαρκώς εκείνη.... και νούμερα
Μικρές υπολογιστικές πράξεις ψάχνουν την επόμενη κίνηση των πλανητών.
Κάποιοι στίχοι πανέμορφοι μου έρχονται στον νού καθώς έγραψα τα παραπάνω....

Άστρο τον Ήλιο έκανε, φεγγάρι τη Σελήνη
Θαρρώ πως είν' ακόμα εκεί ψηλά
Και συναντιούνται στα κλεφτά λίγο μετά τη δύση
για ένα φιλί στα πεταχτά
Μα ο Ήλιος βλέπεις δε μπορεί μόνη να την αφήσει
κι ολονυχτίς φωτίζει την ξανθή της ομορφιά

.......σιωπώ
τα λόγια ετούτα τα έγραψε κάποιος που σίγουρα είχε την δική του Σελήνη
τα δανείζομαι για λίγο Μανωλάκη να τα δώσω στην δική μου..... σε ευχαριστώ

Jeux d' enfants

σσσσσστ

κόκκινο

κόκκινο μέσα στο μπλέ μου.
Κοιτώ γύρω μου και ένα κόκκινο χρώμα σκεπάζει το οπτικό μου πεδίο


Περιέργο... είναι έρωτας λές ?
Είναι τα χείλη σου ?
Είναι οι καρδιές μας ?

Δεν υπολόγισες σωστά μου είπες. Νά όμως που και οι δικοί μου υπολογισμοί βγήκαν εντελώς λάθος. Κι όμως φαινόταν τόσο εύκολο... πλάνη ήταν.
Μία πλάνη που κάθε μέρα μας χτυπά πόσο έξω πέσαμε.

Το πρωινό μου ξύπνημα έχει γίνει ένα μ'εσένα. Σε ψάχνω. Γεύομαι την πρωινή σου αύρα... μία όμορφη αύρα.
Το βράδυ με συντροφεύεις στην ξεκούρασή μου. Μπαίνεις μέσα μου.
Αργά μας κοιμίζουν τ'όνειρα και οι μελωδίες... το σιγοτραγούδισμά σου και το χαμόγελό σου.

Ξέρεις τι θέλω ?
Ενα άγγιγμα. Ενα χάδι μου στο πρόσωπό σου... ένα γλυκό φιλί. Να έρθει αυτό το 28 και να σταματήσουν όλα.
Αυτό........

Σ'αγαπώ

Close your eyes...

...give me your hand, darling
Do you feel my heart beating, do you understand?
Do you feel the same, am I only dreaming?
Is this burning an eternal flame?


για ακόμη μια μέρα νιώθω μια σύγχυση στην σκέψη...νιώθω να μη μπορώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις... να μη μπορώ να βρώ όμορφες εικόνες για να σου μεταδώσω.
Περιέγραψες με δύναμη στιγμές...στιγμές μοναδικές που κάνουν το πιό σκληρό μέταλλο να λυγά, το πιο σκοτεινό σημείο να λάμπυρίζει, το πιο ψυχρό στοιχείο να μεταδίδει θερμότητα στα κορμιά μας...
Με ρωτάς συνεχώς κάτι. Καρδούλα μου σκέψου "πορείες ζωής".... πορείες καρδιάς.

Σε τούτον εδώ τον χώρο έγραψα πολλά.
Άλλα μπερδεμένα, άλλα ξεκάθαρα.
Έγινε φίλος που τολμώ και του λέω τα πάντα, που συζητώ μαζί του βρίσκοντας λύσεις. Έγινε τόπος συνάντησης φίλων. Έγινε σημείο αναφοράς στα πρωινά μου.
Σε τούτον εδώ τον χώρο, που "ίσως" κάποιοι παρακολουθούν, θέλω να γράψω, έτσι απλά,
πόσο σε αγάπησα όλες αυτές τις μέρες,
πόσο σ'αγαπώ τώρα που γράφω
και πως θα φροντίσω να είμαστε έτσι για πάντα... (δεν είναι λάθος η λέξη)

Μου λείπεις...

Is this burning an eternal flame?

Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου

...το ξέρεις
...στο φωνάζω


Τι όμορφες σκέψεις οι χθέσινες ?... σ'ευχαριστώ.
Πόσες ώρες μαζί ?... ατέλειωτες
Ολα καλά (θα) πάνε καρδούλα μου


... βρέχει
... συνεχώς... ράγισαν τα σύννεφα και πέφτουν τα γεννήματά τους.

Σε αγαπώ

                                      Πύξ Λάξ - Ενα παιδί που περπατάει με τα χέρια

αγάπης φώς της γής ταξίδια...

Ο χρόνος σφυρηλατεί αργά τα παιδιά του και το μυαλό φτιάχνει τα πιο όμορφα κομψοτεχνήματα...

Ξάφνου το συναίσθημα έγινε ανάγκη.
Επιβάλλεται μέσα μου.
Με χτυπά... με χτυπά με μανία στην καρδιά, στην ψυχή... στο μυαλό.
Και αυτά αντέχουν... περιμένουν την ημέρα.
Την ημέρα που όλα θα'ναι δικά μας... ο κόσμος όλος.

Τέχνημα είχα βαπτίσει κάποτε κάτι και νά, που το βρίσκω στην ζωή μου.
Ένα τέχνημα τούτη εδώ η ιστορία. Αριστουργημα τέχνης τολμώ να πώ, που κάποιος το έπλαθε χρόνια τώρα.
Θυμήθηκα έναν πίνακα, με κάρβουνο φτιαγμένο, ενός αφανή ζωγράφου, που οι γραμμές του περιπλέκονται φτιάχνοντας δυό κορμιά στην δική του σκέψη.... ...πόσο μοιάζουμε.

Το νερό εχθές πότισε τα μέσα μου. Ξεπλύθηκαν...
...σαν συνέχεια μίας συζήτησης
...σαν βάπτισμα ψυχής
...σαν τελετουργία.

Η καρδιά σου μαζί μου. Η σκέψη σου μ'ακολουθεί. Η μορφή σου γύρω απο την κάθε μου κίνηση.

Σ'αγαπώ μικρή μου... έγινες ανάσα μου.

αρχή

λέξεις... σκέψεις... αρχή...
ένα αιώνιο φιλί...
μία φράση στα χείλη...
ένα ταξίδι μαζί...
μία στάση καρδιάς...
ένα όνειρο που ζεί...
μία μελωδία για συντροφιά...
ένα βράδυ μαζί...
μία σταγόνα στο πρόσωπο...
ένα γέλιο... θέλημα...
μία γιορτή ερωτευμένη...
ένα ποθητό ελαφρύ άγγιγμα...
μία ψυχή εκεί στα ψηλά...
ένα ακόμη λεπτό...

... μία ζωή χωρίς εσένα....

... μία ζωή μαζί...

Μου λες, πού βρίσκεις τόσα και μου λές...

Αλήθεια που βρίσκεις τόσα και μου λές ?
Τόσες λέξεις πως γεννάς ?
Πόσο απαλά με ακουμπούν...
πόση ευγένεια στα δάκτυλα...
πόσο πάθος στο στόμα...

Θα ήθελα να σου πώ και εγώ όμορφα λόγια, μά το μυαλό δεν μ'αφήνει να πλάσω λέξεις.
Περίεργο... αυτή την στιγμή νιώθω φτωχός.
Δεν μπορεί η γλώσσα να συλλαβίσει κάτι τόσο μεγάλο σαν την δική σου λέξη
Δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθω.........

Αγάπη μου... είσαι μεγάλη κ.........ιτσα και γι'αυτό σ'αγαπάω

πάει καιρός...

ίσως όσο κρατά μία εβδομάδα
ίσως... όσο μια ολόκληρη ζωή.
Της πλάνης μου το όνειρο γέμισε μυρωδιές, εικόνες, ήχους... αγάπη
Του ζήτησα να κρατήσει ώς την επόμενη δύση... μά ήταν τόσο λίγο.
Του ζήτησα να μείνει για πάντα, μά κι αυτό σταγόνα ήταν.
Ποτέ κάτι τόσο μεγάλο δεν το έβλεπα τόσο μικρό.
Κι όμως...
Ξαφνικά εκμηδενίζονται οι αποστάσεις
χαμηλώνουν τα ψηλά.
To φεγγάρι πιά βρίσκεται μπρός μου
Οι ωκεανοί, μια λίμνη που την κρατώ στα χέρια.
Ο κόσμος όλος χωρά στην παλάμη μου.

Μά κάτι μου ξέφυγε.
Η αγάπη μου για σένα.
Που να την χωρέσω ?
Σε πιο δυναμικό χώρο ? Που θα βρεθεί ?
Σε ποιά καρδιά ? Πως να αντέξει ?
Σε ποιό κορμί ? Πως να βαστάξει ?
Που να βρώ δύναμη να κρατήσω ?
Τα λόγια σου φωτιά.... σσσσστ
Κρυφά το σκάνε και έρχονται μέσα μου.
Μια κραυγή στην αγαπημένη τοποθεσία... εκεί στα ψηλά της πόλης.
Ένα σ'αγαπώ γραμμένο στην καθημερινή περπατησιά σου.
Ένα μήνυμα πρός τον έρωτα...
Βράδυ... 23:00 μ'ένα χαμόγελο τεράστιο... μ'ένα βουβό γέλιο.

Τα λέμε
......σσσσστ..... προσοχή στα όμορφα.........


Πάντα σκεφτόμουν μια νυχτιά
πόσο μεγάλη μπορεί να 'ναι
και ρωτούσα οι στιγμές
όταν χάνονται που πάνε...

κοιτάζοντας το φεγγάρι

23:00... και οι δύο μαζί με το βλέμμα πρός τα εκεί.
Εσύ στρίβοντας ένα ακόμη τσιγάρο.
Εγώ έχοντας στο μυαλό εσένα.
Είναι μαγικό, είπες, να βλέπουμε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή... είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Είναι αλλιώτικη η σιωπή μέσα απ'τα μάτια σου.
...και τα μάτια σου που τόσα λένε με την σιωπή τους.
...ποτάμια μέσα τους.
...ο κόσμος όλος μέσα τους...

Το λογάδι μου σήμερα είχε κάτι.
Η σκέψη μου δεν πρόλαβε να σταματήσει τις λέξεις.
Λές και μια μάσκα μπήκε ανάμεσά μας... λίγο πρίν το φευγιό σου... λίγο πρίν το δύσκολο...
...προσμονή σκέπτομαι... χρόνος... ανυπομονησία...
...και κάποιοι να αναρωτιούνται. Πως τούτος εδώ ο άνθρωπος κινείται έτσι ?
...κάποιος πετά μια κουβέντα και άλλος ξορκίζει το κακό.
Χαμογελώ... κάποτε που θα φύγω θα σας τα εξηγήσω όλα...

... ώς τότε σιωπή.

Καρδιά μου καλή συνέχεια
Σ'αγαπώ... να γελάς.

φαντάσου...

πρωινό δίπλα στην θάλασσα,
μ'έναν ουρανό χαμηλό, να μας ακουμπά,
αγκαλιά...
αγαπημένοι ήχοι να βγαίνουν απο παντού,
και εμείς σφραγισμένοι στον έρωτά μας.
Τα λόγια να έρχονται μόνα τους,
δίχως σκέψη, δίχως ντροπή.
Τα κορμιά να γίνονται ένα.
Και ο ουρανός να μας δίνει το συναίσθημα που θέλουμε.
Οι μελωδίες...
Οι ανάσες μας...
Ο αέρας...

Εκεί να μας βρεί το σκοτάδι.
Εκεί να μπορέσω να σε ξαναδώ.... να φέγγεις.
Όπως φέγγει η ψυχή σου καρδιά μου
Όπως φέγγουν τα μάτια σου.
... σαν αστέρι...

... σαν άνθος...

Στο χρωστώ


Τόλμησα... σ'αγάπησα

Κάποτε μου είπαν

... βάλε στόχο το φεγγάρι

Κι άν ακόμη αστοχήσεις
θα βρεθείς ανάμεσα στ'αστέρια...

Together we will live forever
για σένα μάτια μου η μελωδία εκείνη που αγαπάμε....... για σένα που σήμερα δεν είμαι δίπλα σου και ήθελα τόσο να σε κρατήσω...

Η προσμονή είναι γλυκιά

Ενα δέντρο διακοσμεί το μπαλκόνι σου.
Ενα δέντρο που αυτές τις μέρες ρίχνει τα στολίδια του... τα κουρασμένα φύλλα του, για να βρεί την δύναμη να ξαναβγάλει σε λίγους μήνες, τα χρώματα που τόσο αγαπάς.
Μά ξέρεις δεν είναι μόνο του... ένα γέλιο είναι κρεμασμένο στο μπαλκόνι, που στο είχα αφήσει κάποτε και μία αγκαλιά να παίζει ανάμεσα στα κλαδιά του, περιμένοντας πότε θα το σκάσεις απο την δική σου φωλιά, για να ξεχυθεί πάνω σου...
Εκεί είναι... βρίσκονται για να σε κάνουν να γελάς.

Απο τον νού περνάνε συνεχώς δύο "φωτογραφίες".
...να βρέχει... να στάζει ο ουρανός κι εσύ έξω.
Κοντά στο δέντρο... να τρέχεις και να χορεύεις σαν το μικρό παιδί.
Αυτό να ρίχνει τα ερυθροκίτρινα φύλλα του κι εσύ να χορεύεις το βάλς της βροχής, με το γέλιο σου να ακούγεται στα αυτιά μου.
Κι εσύ να χορεύεις...
να χορεύεις... να γελάς... να τραγουδάς...
Η άλλη, απο την οπτική "γωνιά σου".
Έξω η ίδια ατμόσφαιρα... ανοικτή η μπαλκονόπορτα να μπαίνουν οι σταγόνες στον κόσμο σου, δυό χέρια να σε σφίγγουν μέσα τους και γύρω το δωμάτιο μελωδίες και αρώματα.

Δύο κάδρα που μου δίνουν το ερέθισμα να συγκεντρώσω τα χρώματα και τα πινέλλα της ψυχής μου.
Δύο καμβάδες αναλαμβάνουν τον ρόλο τους.
Νωπά θα είναι γιατί τ'αγαπώ, όπως εκείνη.
Με μια κίνηση τα χρώματα ρίχνονται πάνω τους... μαζί και η καρδιά μου.
Ανακατώνονται...
Οι πίνακες δεν χρειάζονται το χέρι μου. Όπου βρίσκεται η καρδιά μου δεν μπορεί το κορμί να κινηθεί.

Να λοιπόν που με αυτό εδώ, φαίνεται και ο λόγος ύπαρξης της πνοής...!


Προσμονή γράφεις είναι ένας εσωτερικός πόλεμος.
Η προσμονή καρδιά μου είναι γλυκιά... κρατά μέσα της το πάθος.

Και εγώ σε ψάχνω... κάπου σε βρίσκω, μά δεν με κρατά δυνατό... και εμένα μου λείπεις.
Σε αγαπάω κούκλα μου.

'Ωρες μυστικές...

- σου έχω πει πόσο σ'αγαπώ ?

- έυχομαι μόνο να μην έπαθες κάτι στο άκουσμα του σ'αγαπώ....
Ο νούς σου δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα που έχει σε εμένα ετούτη εδώ η λεξούλα... μικρή αλλά τόσο δυνατή
Χρειάζεται δύναμη να την ψελλίσεις και εσύ μου την δίνεις... η μορφή σου, το πρόσωπό σου, τα λόγια σου.......ΕΣΥ

- ...δεν έφυγα καρδιά μου.
Ειμαι εκεί, δίπλα σου, κοντά σου, στην μικρή γωνιά σου... στα όνειρά σου.
Μα είναι τόσο σκληρό να μη μπορώ να σ'αγγίξω. Να μη μπορούν να δούν τα χέρια μου το πρόσωπό σου να αντικρύσω την ματιά σου....τον κόσμο σου.
Μα μη στεναχωριέσαι μικρή μου θα βρεί διέξοδο η αγάπη.

- το ήξερα..σε ένιωθα συνεχώς.
Σαν τα σύννεφα αντίκρυζα, έβλεπα την μορφή σου να μου μιλά.
Έκανα να σε πιάσω μά κάτι υπήρχε αναμεσά μας. Κάτι αόρατο... κι όμως υπήρχε...
Βρήκα τον τρόπο... σε ονειρεύθηκα. Μέσα στην βουή του ουράνιου κήτους μπόρεσα και σε είχα δίπλα μου... στην αγγαλιά μου. Με βοήθησες και εσύ... Εσύ καρδούλα μου

- Τα όμορφά σου λόγια, σκορπίζονται μέσα μου, όπως το αίμα που κυλά σε τούτο εδώ το κορμί. Αίμα καυτό απο το πάθος. Αίμα που ρέει ασταμάτητα ψάχνοντας αυτή την στιγμή την έξοδο πρός τα σέ. Γιατί αν με χαράξεις, τ'όνομά σου θα σχηματισθεί.
...ο ουρανός...
Ο ουρανός που τόσο αγαπάμε και οι δυό. Ισως για διαφορετικό λόγο. Εσένα γιατί σου δίνει αυτό που σε αναζωογονεί. Εμένα γιατί βλέπω πολλές φορές το καθάριο χρώμα του να εμπλέκεται με πολλά άλλα ζωντανά κύτταρα του εαυτού μου.
Πόση ώρα έχω να σου πώ, πως σε αγαπώ και σε λαχταρώ ?

- ...αν μια στιγμή μπορεί να ισοδυναμεί με ένα εκατοστό του δευτερολέπτου, τότε έζησα εκατομμύρια εκπληκτικά όμορφες στιγμές....
Σ'ευχαριστώ καρδιά μου.........σ'ευχαριστώ

                                                                           Lara Fabian - Je T'aime

Η φωτό είναι δική σου

Σ'ΑΓΑΠΑΩ

Λιβελούλα

Ο ήλιος σήμερα το πρωί κρύφθηκε μέσα στα σύννεφα... όμορφη εικόνα να ξεκινάς την μέρα σου. Ενας ήλιος που βγήκε για εμάς σήμερα.... αύριο ας βρέξει. Αυτό αποζητάς μάτια μου.

Μια λιβελούλα τριγυρνά στον αόρατο κόσμο μου.
Μια λιβελούλα τόση δά... όμορφη και ευγενική... αστεία και τρελή.
Αυριο θα βγεί στην βροχή να χορέψει όπως μόνο εκείνη ξέρει.
Δεν το πιστεύεις είπες ?
Ναι μάτια μου,θα βρεθώ δίπλα σου... κοντά σου...
Μου έλειψες τόσο γλυκιά μου.
Οι λέξεις σου χάθηκαν στον δρόμο και εγώ προσπάθησα να τις αρπάξω, αλλά μάταια.
Τα μάτια μου έκλεισαν δίχως ένα σου νεύμα... δίχως το γλυκό σου φιλί.
Στον μακρύ δρόμο της νύχτας σε αναζήτησα... ανησύχησα...

Εισαι τόσο γλυκιά...
Η μορφή σου συνωστίζεται στο μικρό μου χαζό μυαλό που σύντομα θα εκραγεί.
Το γέλιο σου, κραυγή στην σκέψη...

Την αγάπη μου για καλημέρα... κι άς μη με βλέπεις

Δεν μπορώ να βάλω εικόνες στις τελευταίες σκέψεις μου... με περιορίζουν τόσο....
Άλλωστε φαντασία είναι. Μία φανταστική ιστορία όπως κάποτε έγραψα...
Μια εκπληκτική φανταστική ιστορία. Αξέχαστη και μοναδική... γλυκιά.

Άραγε ποιός πίνακας θα μας χωρέσει ? Ποιό έργο τέχνης ?
Γιατί δεν μπορεί αυτό εδώ το χέρι να ζωγραφίσει τώρα ?

Ίσως σε όνειρο να ζώ..................................

Σε αναμονή...

...καποιος προσπαθεί να μου κάνει τα αστεία του...
...κάποιος δοκιμάζει τις αντοχές μου.

Ο χρόνος περνά βασανιστικά αργά.
Τα μάτια δεν βρίσκουν αφορμή να κλείσουν και το κορμί να ξεκουρασθεί.
Η οσμή της φωνής σου βρίσκεται σε πλήρη έξαρση μέσα μου.
Η ηχώ της παρουσίας σου, συγκλονίζει κάθε μου κύτταρο.
Η αφή της εικόνας σου, έγινε δύσκολη. Δεν με άφησαν να σ'αγγίξω. Τόσες ώρες μαζί. Μιλούσα δίχως την εικόνα σου. Μόνο η ψυχή σου με συντρόφευε... και τα όμορφα λόγια.
Μα θα'ρθει η μέρα... πλησιάζει.
Αργά αλλά πλησιάζει.
Η εικόνα σου θα δώσει λάμψη στα μάτια μου και εγώ θα μπορέσω να σου πώ σ'αγαπώ, αγγίζοντας το χέρι που έγινε η αφορμή...


...απόψε μου έλειψες.


Ένα περίεργο... και τώρα που δεν βρέχει σε σκέπτομαι... θυμάσαι ?


...εδώ θα με βρείς...

Ενα παιχνίδι με την σκέψη

Με την λέξη όμορφο

Αφήσου για λίγο... άσε την λέξη να μπεί μέσα σου.
Ασε για λίγο το μυαλό σου να περιπλανηθεί στον κόσμο της.
Στον κόσμο της μαγείας.
Δές τι περνά απο μπροστά σου.... το βλέπεις ?
Γρήγορες εικόνες, φωτεινές, χρωματιστές, δίνουν πάρτυ για σένα.
Εικόνες παλιές, νέες, ευχάριστες, χαμογελαστές, παιδικές, ερωτευμένες, μπλέ, κόκκινες, υγρές, μελωδικές, ταξιδιάρικες... αυτό είναι... ένα ταξίδι αυτή η λέξη.

Μία τόση δά λεξούλα...
...καθημερινή μά ξεχασμένη...

Αερικό είσαι

Έχουμε το δικαίωμα να λέμε σ’αγαπώ ?

Νομίζω ναί.
Νομίζω έτσι πρέπει.
Αλλα πάλι, σκέπτομαι, κι άν κάνουμε μόνο κακό ?
Δεν ξέρω τελικά τί.

Έχω στον νού μου, μια κοπέλα. Μια κοπέλα που δεθήκαμε τόσο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα... σε μια στιγμή θα'λεγα.
Σε μία τόση δά στιγμή.
Η σκέψη της απέραντη.
Το γέλιο της σαν του τρελού ή καλύτερα σαν του μικρού παιδιού ή μάλλον....... ένα γέλιο αληθινό.
Γι'αυτό κάποτε σου έγραψα "ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου". Σε ακολουθεί.
Για δές τελικά πόσες φορές έγραψα για εσένα.
Όμορφο... όπως μου έμαθε να λέω.
Η συντροφιά της σαν το γαλάζιο της θάλασσας.
Η παρουσία της ανάσα στον πνιγερό ετούτο κόσμο.

Τι κι άν γράφω εδώ. Για εμένα είναι κι άς με βλέπουν... ίσως και η ίδια...!
Δεν έκρυψα ούτε κρύβω τίποτα.
Ενα στίγμα στο απέραντο τούτου εδώ του κόσμου είμαι.
Ισως...... Ίσως ένα τίποτα...

Μή μιλήσεις... απόλαυσε τις στιγμές.
Αερικό είσαι.


Θα 'ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα 'ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει...

Αερικό είσαι, αερικό...

Εγώ σ' ευχαριστώ
Που κολυμπάω στο βυθό σου
Σαν κύμα φτάνω ως το λαιμό σου
Εγώ σ' ευχαριστώ
Και ας πνιγώ για το καλό σου...

Στο χαρίζω...
Εγώ σ'ευχαριστώ...

Σαν οπτασία

Πόσες φορές δεν βρέθηκε σε ερωτικό παιχνίδι...
κάποιες με την σκέψη σε άλλη.

Στην άλλη που ο έρωτας έμοιαζε μαγεία...
βεγγαλικό στον ουρανό...
κοσμική έκρηξη στο σύμπαν.

Ο έρωτας με διαφορετική υπόσταση.
Το στόμα της δροσερή πηγή...
το κορμί της ένα φέγγος...
Τα μάτια ψυχοραγούσαν στην θέα της.
Κι εκείνη σαν βγαλμένη απο τα βάθη της γής, έπαιρνε όλη την ενέργεια κοντά της.
Μια οπτασία...
Ετσι και πρίν λίγες ημέρες την ονειρεύθηκε.
Ενα όνειρο έζησε...
Ενα πανέμορφο όνειρο.
Τόσο αληθινό... τόσο ζωντανό...
τόσο... ή μήπως, σκέφθηκε, όλα έμοιαζαν με όνειρο....

Κάπου σε μια γωνιά πεταμένες κάποιες σελίδες απο ένα ημερολόγιο.
Ημερολόγιο πάθους. Μολύβι σε φόντο λευκό.
Μά άν κοιτάξεις το λευκό εξαφανίζεται, κι ένα έντονο κόκκινο λαμβάνει χώρο...

Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
Κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
Κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
Σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
Στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
Ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
Γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
Αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
Σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
Και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
Δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
Μηχανή μιας απέραντης οδύνης
Που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
Για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
Για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
Που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
Εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
Τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
Μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
Σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
Ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
Σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσειΚαι σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
Που να μην το συνηθίσατε
Προσκυνώ

ποίηση: Γιώργος Σεφέρης



... με αφορμή ένα πρωινό άκουσμα που μου χάρισαν.
Την αγάπη μου την έχεις... το ξέρεις... καλή ξεκούραση.

μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια

κι έτσι λοιπόν ταξίδεψε...
έφθασε ώς εδώ...
... έκανε τον απολογισμό του,
δεν βρήκε μέσα του τίποτα,
ένα κενό μόνο και σκόρπια βότσαλα
... έκανε να τα πετάξει,
μα σκέφθηκε το κενό και θέλησε να το γεμίσει.

...άρχισε να χτίζει...
έβαλε κάθε λογής υλικά ονείρων...
... έκανε να δεί μέσα του ξανά,
τα βότσαλα πιά έμοιαζαν διάφανα κρύσταλλα,
κρύσταλλα που μέσα τους έκρυβαν καρδιές...
... έκανε να τις πετάξει...!
μά σκέφθηκε την ομορφιά τους και θέλησε να τις φυλάξει μέσα του

... όλες χτυπούσαν μέσα του...
...είχε μια καρδιά για τον καθένα...

κάπου φυλαγμένη έφεγγε και η δική της

πάρτην, στην χαρίζω είπε

είναι η πρώτη που είχα....

στο media player παίζει ο Φίλλιπος..
πνιγμένοι άγγελοι κοιμούνται στους βυθούς, μα οι ουρανοί είναι γεμάτοι με ναυάγια
ξύπνα τους έρωτες που έχεις μυστικούς, μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια.

Σταυρός του Νότου

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα λόγια χάνουν κάθε αξία.
Οποιαδήποτε λέξη, μειώνει κάθε άλλη. Δεν θα προσπαθήσω να γράψω τίποτα. Δεν μπορώ...
Απλά,
το καλύτερο πρόγραμμα που έχω δεί ώς τώρα.

Γι'άλλη μια φορά αποθεώνεται, ως θεατής πιά, ο Μητροπάνος...
Μ'έναν Θάνο... κεφάλαιο τεράστιο.....
Με μια Ρίτα και έναν Μίλτο που μπορούν και τραγουδούν τα πάντα...
με μια Ρίτα εξαιρετική καλιτέχνις... και πανέμορφη...
και με τον Μίλτο να μπορεί να γράφει τα πάντα..... http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/06/blog-post_11.html
.............................................................................
.............................................................................
.............................................................................
εκστασιαμένος δεν μπόρεσα να κουνηθώ...
http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια

Αφηρημένος περπάτησα σε τούτη την γή.

Πέρασα λίμνες ξακουστές, ποτάμια καθαρτήρια, πόλεις μαγικές, χωριά φορεμένα στον χάρτη της ζωής, δάση τροπικά στις άκριες αυτού του κόσμου και θαλασσοχώρες όμορφες χαμένες στους βυθούς.

Αναγνώρισα τους ανθρώπους και κάθε ύπαρξη, έζησα και έπαιξα μαζί τους... μεγάλωσα...

Θεού φτιασίδια ο κόσμος μας, κάποιου μακρινού στο σύμπαν, είπαν και τους πίστεψα...!

Ηθελα βλέπεις να συνεχίσω να προχωρώ, να γνωρίζω πλάσματα απο φωτιά βγαλμένα... αρμονικές κοσμοχημείες... και σε βρήκα μέσα σ'αυτές

Σαγηνεύτηκα στην θωριά της ομορφιά σου και την μεγαλοσύνη της ψυχή σου...
...κι έμεινα απαθής να με κοιτώ, μ'έναν νού αλαφιασμένο.....


Δεν ξέρω πώς, μα τούτα τα λόγια ήρθαν μετά απο το παρακάτω άκουσμα

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια
από της φτιάξης μας να βρεις τα πιο ωραία λάθια......... Active Member

μια χαζή απορία..

ξάφνου μια απορία δημιουργηθήκε μέσα σ'αυτό το κεφάλι.... έτσι στα ξαφνικά, όπως συζητούσα με μία λατρεμένη μου φίλη, το μυαλό λειτούργησε διαφορετικά και της έφτιαξα μία ερώτηση, γνωρίζοντας ότι είναι γελοία και ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική .
Την ήθελα απο'κείνη. Ήξερα πως θα αλλάξει τα δεδομένα.
Ήξερα πως βλέπει διαφορετικά τον κόσμο... την ζωή.

Είναι ικανή η ακτινογραφία να δεί μια ερωτευμένη καρδιά... μια καρδιά που αγαπά ?

Και βέβαια όχι, απαντώ ταυτόχρονα μέσα μου, μά εκείνη δεν αντιδρά. Μου δίνει την απάντηση που ήθελα στην ουσία ν'ακούσω και που δεν είναι η λογική.
Εκείνη όμως ξέρει πώς............
Ξερει και διαβάζει τους ανθρώπους.

Να είσαι καλά κούκλα μου
Να προσέχεις....

με σαφώς καλύτερη ματιά με βρήκε το πρωινό σήμερα
... σαφώς καλύτερη διάθεση
Ισως να είναι υπαίτια η χθεσινή 4ωρη "συνεδρία"
Ισως αυτό το καλοκαιρινό μπλουζάκι που φόρεσα...
... ίσως πάλι και αυτά τα μάτια που αντίκρησα...

αρνούμαι

                                                                             Monteverdi - Pur ti Miro

.... φαντάζομαι....... ή μπορώ να πώ ονειρεύομαι με τούτη την μουσική........ να'μουν, έτσι ώρα πρωινή, σε θάλασσα δίπλα, μόνος, αγναντέυοντας τον ορίζοντα, έχοντας στο χέρι το μολύβι μου, το κάρβουνο, μια κούπα ζεστό ρόφημα κι ένα τσιγάρο....!!!! μά τι λέω, δεν καπνίζω........ να σκιτσάρω μορφές, λέξεις, την πρωινή φωτογραφία της θάλασσας.... εσένα. Και έτσι να με βρεί το μεσημέρι. Με χαρτιά διάσπαρτα παντού που άλλοτε ήταν κενά, λευκά, μά τώρα με διάφορα περίεργα σχήματα γεμάτα να μου λέν να ξεφύγω, και να μου ζητούν επίμονα λίγο χρώμα...
.... αδυνατώ...
... αρνούμαι...

σήμερα...

σήμερα είμαι ξύπνιος απο τις 7:00 με μια περίεργη ανησυχία.
Πέντε ώρες ύπνο...
Διάφορες σκέψεις τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν ξέρω τί...
Έχω ανοίξει τον υπολογιστή και ψάχνω. Ψάχνω.
Αόριστα... σαν να ψάχνω την λύση στον κόσμο που βρίσκεται μέσα στα καλώδια. Βλακωδώς

Άραγε τι ψάχνει ο κόσμος όλος ?
Γιατί τόση καχυποψία ? Χρειάζεται ? Αν κάτι δεν σου πάει, το αφήνεις στην άκρη, και δεν ασχολείσαι...
......................
Η συμπάθεια μου για σένα είναι μεγαλύτερη απ'όσο θα πρεπε.
Απλά μέσα στα τόσα έρχονται και αυτά τα ερωτήματα στην μέση. Ισως άνευ ουσίας.
.....................
Δεν ξερω τί... μία θλίψη, όπως την ονόμασες κάποτε και εσύ, κυβερνά το μυαλό μου απο το πρωί.
Ίσως τα λόγια της εχθές το βράδυ με πείραξαν... ειπώθηκαν χωρίς σοβαρότητα αλλά πάντα βαθιά ριζωμένα τα'χει.
Το βλέπει μάλλον. Πάντα κάτι πετάει. Δεν παίρνει την αγάπη που της αναλογεί.
Τα βάζω με τον εαυτό μου.
Σήμερα διαλέγω τραγούδια "μελαγχολικά" και ακούω....
Σήμερα δεν με βοηθάνε τα χρώματά μου...

... σήμερα δεν θά'θελα κάποιον στην σκέψη μου... στους ήχους μου...

                                                                    Lifehouse - Take me away

πρόσεχε...

... μου λές κάθε μέρα.
και εγώ σ'ακούω.. προσέχω.
Οι άλλοι όμως ?
Είναι δύσκολη πιά η κίνηση στην Αθήνα. Σαν να προσπαθείς να βγείς απο τον βάλτο και δεν έχεις απο πού να πιαστείς, σαν να προσπαθείς ν'ανασάνεις και σου κόβουν την ανάσα...
Μόνιμα πολεμάς για λίγο χώρο σε τούτη την γή...

Χαμένη αθωότητα

Να εδώ!
Σ΄ αυτό το γνώριμο εδώ,
μ΄ ένα βλέμμα θολό,με παρόν αδειανό
μια φιγούρα που τρέμει.
Κι΄ εσύ εκεί,σε μιαν άλλη εποχή
μια κραυγή ενοχής,
κι ένα δάκρυ που άθελα τρέχει. *
Ξανά εδώ.
Μ'ένα μπλέ χρώμα να με κυνηγά.
Με μία σκέψη να με κυνηγά. Πότε ?
Και με μία απορία ακόμα.
Μπορεί η σκέψη να καλύψει το κενό που αφήνει η έλλειψη χρόνου για συνάντηση με αγαπημένους ?
Βάζω λίγο λευκό για να γίνει γαλάζια η σκέψη. Μα η απορία μένει.
Αναμειγνύω κάποιο άλλο χρώμα... κάποιο άγνωστο που ανακάλυψα πεταμένο σε μία μικρή γωνιά του μυαλού.
Για μια στιγμή αναρωτιέμαι αν υπάρχει χρώμα που δεν έχουμε δεί.
Εχει απόχρωση ουράνια. Ενα ακατανόητο μπλέ και ροδανιλίνης.
Η ανάμειξη θαρρείς και έφερε στην επιφάνεια την εικόνα σου.
Η απορία προσπαθησε να βρεί διέξοδο στον νού. Μα δεν τα κατάφερε ξανά.
Είναι δύσκολο σου απαντώ με μεμιάς.
... θέλω η σκέψη μου να κυλήσει μπρός σου, και να σου κρατά συντροφιά όταν την ζητήσεις...

Λοιπόν εδώ!
Σ΄ αυτό το άγνωστο εδώ,
με ματιά καθαρή να κοιτάζω μπροστά
τη ζωή σαν δραπέτης.
Κι΄ εσύ αλλού, σε συννεφάκι καπνού,
μια σιωπή με τυλίγει
και μια σκέψη κρυφή με τρελαίνει. *

                                       *Τσακνής, Δάφνη Πανουργιά - Χαμένη Αθωότητα

Η γή δεν είναι εμπόρευμα

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
Γραμμένο με μαύρη μπογιά στους τοίχους των Εξαρχείων το σύνθημα «Η γη δεν είναι εμπόρευμα», εκτός από το ανατρεπτικό πολιτικό του μήνυμα, ηχεί σαν δυνατή κραυγή αγωνίας για τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Κυρίως όμως αναφέρεται στον καταστροφικό τρόπο συνεχούς και «ανεξέλεγκτης» ανάπτυξης που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα όπου Γης.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=18.04.2008,id=21431168

Η καθημερινή ματιά στην σελίδα που εχω αφήσει καιρό τώρα, πάνω στο γραφείο μου, είναι ένα απο αυτά που με κρατάν "ζωντανό" και προσπαθώ να μην παραδώσω τον εαυτό μου σε όλους εκείνους που μας θέλουν καθηλωμένους στην βολή μας...

Είναι λυπηρό...

...Και μέσα σ'όλα, η χρηματοοικονομική κρίση και η ψευτιές των διοικούντων.........

Κούραση, αηδία, απελπισία, οργή, ντροπή για αυτό τον τόπο.
Γιατί η πραγματικότητα πέρα απο τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων είναι σκληρή.
Ειναι σκληρό να βλέπεις να σε πουλάνε όλοι αυτοί που έχουν τα ηνία στα χέρια τους. Άλλωστε πάντα αυτό γινότανε... και προσωπικά δεν με πούλησε κανείς, γιατί δεν στηρίχθηκα σε κανέναν
Ειναι σκληρό να βλέπεις ενα αβέβαιο μέλλον. Οχι για εμάς αλλά για τα παιδιά μας.
Ειναι σκληρό να βλέπεις την γή να καταστρέφεται, και κανείς να μη δίνει ουσιαστική σημασία.
Είναι σκληρό να δίνεις αγώνα μια ζωή ολόκληρη για να έχεις ένα άσχημο τέλος...

Ειναι σκληρό να ζείς σε τούτον τον αιώνα.
Είναι λυπηρό για τον ίδιο τον άνθρωπο να καταστρέφει και να αυτοκαταστρέφεται.

το παλέυω

για σένα...

και μές στις τόσες σκέψεις,
ένα γράμμα ήρθε στον νού, που είχα διαβάσει κάποτε,

απο κάποια φίλη...

Σου γράφω ένα γράμμα κενό…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα… όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…

Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου… όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές… Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου… ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…

Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…
Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…

Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…

Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…

                                                                     Lara Fabian - Je suis malade

!...!

... δεν ξέρω τι θα γράψω...
έτσι...
ήθελα να μπώ να γράψω.

Μάλλον ο Οκτώβρης κάτι έκανε απο εχθές.
Ενα συνοθύλεμα σκέψεων.
Ενα συνοθύλεμα αισθημάτων. Ενα περιέργο αίσθημα λύπης.
Απο πού ;
Ισως δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι οι ημέρες του καλοκαιριού πέρασαν.
Ισως τελικά δεν αντέχω αυτή την λύπη του ουρανού τις τελευταίες ημέρες.
Ισως τα πολλά θέματα στην εργασία μου.
Ισως πάλι και εσύ... εσύ που βάλθηκες να με τρελάνεις.
Που τα γλυκά σου χείλη με αναστατώνουν.
Το άγγιγμά τους, σαν αεράκι γλυκό. Μια ανάσα πρίν το τέλος.
Και το πρόσωπό σου...
... έξω άρχισε να βρέχει. Σιγά σιγά. Θέλει να μου κάνει παρέα στις σκέψεις μου.
Σκέψεις αόριστες... χωρίς ίσως λογική.
Θα περάσει σκέπτομαι.
Θα περάσει...


Ενα όμορφο τραγουδάκι που άκουσα εχθές - It's my life

"Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ"

Δεν μπορώ να μη σε κοιτάζω,
και δεν μπορώ να μη μιλώ.
Στα λόγια μου θα βάζω πάντα, σ'αγαπώ

Να ευχαριστήσω εσένα που έφερες τέτοιους στίχους στον κόσμο σου.

ομορφαίνει η ματιά...

Είναι ωραία η θέα της συννεφοσκεπασμένης θάλασσας.
Η ηρεμία και η ομορφιά της κατευνάζει τις σκέψεις.
Τα χρώματά της, ίδια με τον ουρανό. Γαλαζογκρί.
Κάθεσαι δίπλα της και κοιτάς αμίλητος αυτή την φορά.
Το βλέμμα σου στον ορίζοντα χάνεται καθώς ψάχνει το τέλος της.
Μα το τέλος δεν υπάρχει, γίνεται ένα με τον ουρανό.
Κάθεσαι δίπλα της και μια σκέψη περνά απ'τον νού...
...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο που σου είχε φτιάξει κάποτε.
Να μπείς κι εσύ μαζί... χωρίς μηχανή, χωρίς κουπιά... μόνο με το αεράκι.
Να πάς όπου σε παέι. Με μια ελπίδα, μ'ένα όνειρο.
Να την συναντήσεις σε κάποιο κύμα πάνω.
Με την αλμύρα να σκεπάζει το κορμί της, και υπόκλιση να κάνουν τα πλάσματα του βυθού στην όψη της...

...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο το χάρτινο.
Να πάς όπου η καρδιά σου λαχταρά...

... και να σταλάζει ο ουρανός.

.... σαν έργο τέχνης

                                                                        Πλιάτσικας - Time for love

Ο χρόνος μετρά τις μέρες
Το ίδιο και εμείς, ή οι περισσότεροι απο εμάς
Τρέχουμε...
τρέχουμε να τον προλάβουμε αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας
Τον προσπερνάμε, δίχως να του δίνουμε σημασία.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε πάντα σε κάθε αγώνα, στην γραμμή τερματισμού τον μεγάλο αντίπαλο μας. Τον χρόνο.
Μα η ουσία δεν είναι αυτή.
Έχουμε χάσει πρίν κάν δώσει ο αφέτης το σύνθημα.
Έχουμε χάσει την ζωή μας.
Αφήνουμε πίσω κομμάτια. Τμήματα που αποκόπηκαν στην πορεία μας.
Τμήματα που προσπαθείς να τα συλλέξεις με βιασύνη όταν κάποια στιγμή γυρίσεις και τα δείς σκόρπια στον χώρο.
Κάποια τ'αφήνουμε ηθελημένα.
Άλλα είναι θρύψαλλα και δεν συλλέγονται.
Άλλα πάλι έχουν μπερδευτεί με κάποια άλλα.... έχουν γίνει ένα με κάποια άλλα.
Έτσι θέλησαν. Έτσι "έπρεπε".
Δές'το σαν έργο τέχνης. Ορκισμένοι άγγελοι, ονομάζεται.

Κάποτε μπορεί να σταματήσουμε. Όχι γιατί κουρασθήκαμε.
Κάπου βρίσκεται μια ψυχή και σε βοηθά σ'αυτό.
Γνωρίζει.
Έχει χάσει και εκείνη στον αγώνα.
Αντέχει.
Αγαπά την παρουσία σου.
Αγαπά την ροή της ζωής και προσπαθεί.
Όπως εσύ. Όπως εγώ. Όπως όλοι μας.
.... σαν έργο τέχνης. Φλόγα ζωής, ονομάζεται.


Εσύ συνέχισε να ομορφαίνεις με την αύρα σου τον αέρα.
Εκείνον που αναπνέουμε.
Θυμάσαι μια ιστορία ή θές να στην ξαναπώ ;

Κάπου είχα διαβάσει κάτι λίγο άσχετο-σχετικό : Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να την συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χρόνο τον άχρονο και να ειρηνεύσει. Δίχως ελπίδα αιωνιότητας, καμιά ελπίδα δεν αντέχει για πολύ.

Ρόζα

50.000 φωνές

100.000 χειροκροτήματα

ένας εκείνος

1 ζεϊμπέκικο

... για όλους εμάς

... για εκείνον...

...εκεί ήταν το πρωί και με περίμεναν
διάλεξα ένα...

το κόκκινο, το καλοκαιρινό.
Το χειρότερο για σήμερα
...σήμερα θα κάνω την πάπια...

...δεν θα προφθάσω να σε ονειρευθώ

                                                                                  Μπάμπης Στόκας

αφιερωμένο