Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
Γραμμένο με μαύρη μπογιά στους τοίχους των Εξαρχείων το σύνθημα «Η γη δεν είναι εμπόρευμα», εκτός από το ανατρεπτικό πολιτικό του μήνυμα, ηχεί σαν δυνατή κραυγή αγωνίας για τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Κυρίως όμως αναφέρεται στον καταστροφικό τρόπο συνεχούς και «ανεξέλεγκτης» ανάπτυξης που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα όπου Γης.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=18.04.2008,id=21431168
Η καθημερινή ματιά στην σελίδα που εχω αφήσει καιρό τώρα, πάνω στο γραφείο μου, είναι ένα απο αυτά που με κρατάν "ζωντανό" και προσπαθώ να μην παραδώσω τον εαυτό μου σε όλους εκείνους που μας θέλουν καθηλωμένους στην βολή μας...
προχθές προσπαθούσαμε να δώσουμε μορφή ζώου στον εαυτό μας.
ReplyDeleteΗ μία με είπε πελεκάνο...!... "λόγω του ύψους και της αγάπης σου για την θάλασσα"
Η άλλη ταύρο... "γιατί άν σε πιάσει, είσαι ταυρος σε υαλοπωλείο"....
ο ναυαγός, πελεκάνος?
ReplyDeleteταύρος εν υαλιπωλείο!
Λοιπόν, ως προς το ποστ, νομίζω δεν είναι μόνο θεμα καπιταλισμού, είναι θέμα και ευθύνη όλων μας, μα όλων...
με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βάζουμε το χεράκι μας, ρυπαίνοντας και βρωμίζοντας όπου μπορούμε...
αρκεί μιά βόλτα στη θάλασσα«ως ναυαγός» το γνωρίζεις, ένα κύμα και οι ακτές γεμάτες σκουπίδια που αμολάει η αφεντιά μας...
έξω απ' την αυλή μου τα σκουπίδια κι ας είναι στη δική σου...
και τόσα άλλα, ας ελπίσουμε ότι οι «δάσκαλοι» κάτι θα μάθουν στα παιδάκια σήμερα...
σε βλέπω να γελάς, ουτοπία?
Οι δάσκαλοι ? Το εύχομαι...!
ReplyDeleteΤην απάντηση θα την λάβεις. Δεν θα ήθελα να εκφραστώ εδώ.
Αλήθεια πως κατάλαβες ότι γελώ μετά απο τόσο εκνευρισμό που δείχνω ?
τι μας ανήκει...;
ReplyDeleteπέρα από τις "στιγμές" της ζωής μας που "διαλέγουμε" να φυλάμε..
κι επειδή ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για "εμάς"..εμείς υπάρχουμε για να δικαιολογούμε τον Κόσμο ή μήπως ο Κόσμος "δικαιολογεί" εμάς...
σου ορκίζομαι..δεν ξέρω...
το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να ελπίζω..αυτό δεν το διαπραγματεύομαι..ακόμα κι να σημαίνει απλώς "ονειρεύομαι..."...
μπλε ορίζοντας
Έτσι όπως τα είπες. ΤΙΠΟΤΑ δεν μας ανήκει.
ReplyDeleteΟ κόσμος δικαιολογεί εμάς... την παρουσία μας.
Χωρίς ελπίδα και όνειρα δεν γίνεται τίποτα. Έτσι μάθαμε έτσι θα συνεχίσουμε.
θυμήθηκα ένα σύνθημα κάτω απο μια γέφυρα. "το τελευταίο δέντρο κρατήστε το για να κρεμαστείτε"
..να θυμάσαι..όταν κρεμαστώ θα σου
ReplyDeleteστείλω έσχατο χαιρετισμό..
"σ' έναν Ναυαγό.."..θα πω.."στο όνειρο και στην ελπίδα"..που τελικά είναι μόνο ένστικτο επιβίωσης.."επιβιώνω"..δύσκολο!..θα μπορούσα απλώς να ζούσα..
Όμορφα που θα ήταν απλά να ζούσαμε.
ReplyDeleteΌπως παλιά...
Τιμή μεγάλη μου κάνεις αλλά δεν θα το'θελα. Μακρυά απο εμάς τέτοια πράματα.
μη τρομάζεις γαλάζιε μου..
ReplyDeleteποιός σκοτώνει τη Ζωή όταν την αγαπάει τόσο;...όχι εγώ πάντως!
απλώς διαλέγω να ΖΩ έξω από από την κορνίζα..στο απέραντο..
φιλιά..γιατί νιώθω πως τα χρειάζεσαι..
μπλε ορίζοντας...απέραντος...πέρα από ότι μπορείς να δεις..
Ευχαριστώ.
ReplyDeleteΕίναι ωραία η λέξη απέραντο... δεν φυλακίζεται πίσω απο "όρια".