και μές στις τόσες σκέψεις,
ένα γράμμα ήρθε στον νού, που είχα διαβάσει κάποτε,
ένα γράμμα ήρθε στον νού, που είχα διαβάσει κάποτε,
απο κάποια φίλη...
Σου γράφω ένα γράμμα κενό…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα… όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…
Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου… όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…
Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές… Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…
Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου… ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…
Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…
Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…
Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…
Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα… όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…
Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου… όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…
Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές… Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…
Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου… ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…
Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…
Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…
Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…
Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…
Lara Fabian - Je suis malade
Να ξερες ποσο μα ποσο με αγγιξε αυτο..
ReplyDeleteΣαν να το εγραψα εγω ..
όσα κενά γράμματα....
ReplyDeleteαδειάζουν τη σκέψη λες?
σήμερα είναι όμορφη Μέρα....
της πρέπει ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!!!!!!!!!
νομίζω πως όλοι μας έχουμε γράψει ενα τέτοιο γράμμα... κι ας μην έχει παραδωθεί ακόμη.
ReplyDeleteGenna δεν αδειάζουν την σκέψη. Καταθέσεις είναι.
ένα γράμμα κενό..πόσα μπορεί να χωρέσει; τόσα όσα μπορούμε να καταλάβουμε, χωρίς να ειπωθούν!
ReplyDeleteΚι είναι πάντα, όλα αυτά, πολύ
περισσότερα, από όσα έχουμε πει..
καλό απόγευμα Ναυαγέ στο γαλάζιο...
..του Αιγαίου, της θάλασσας, των ονείρων.
μπλε ορίζοντας
εκεινη εκανε την αρχη..εσυ μπορεσες να βαλεις το τελος?
ReplyDeleteΧωρά τα πάντα... το ξέρεις εσύ.
ReplyDeleteΤην αρχή την κάνουμε όλοι. Το τέλος είναι το δύσκολο μέρος. Και το τέλος θα το βάλω όταν το γράμμα φθάσει στον παραλήπτη.