Ωρες νιώθεις να περπατάς σε εύθραστη γή. Σε εδάφη χαρακωμένα και κουρασμένα απο τα χρόνια που έχουν περάσει απο πάνω τους. Σχισμένα απο σεισμούς κραυγών...
Ωρες νιώθεις την ζωή σου να σταματά σ'ένα συγκεκριμμένο σημείο. Να σέρνεται ψάχνοντας δύναμη εκκίνησης ή να καβαλά ρόδες για να γλυστρήσει επίτηδες σε μια στροφή. Να ψάχνεις αυτό το γαμωμπουτόν που αλλάζει τα πάντα κι εκείνο να κρύβεται σε μέρη βαθιά σκοτεινιασμένα. Να ψαχουλεύεις στα τυφλά για ένα σημείο που θα σταματήσει τα πάντα γύρω σου δίνοντας ώθηση για κάτι νέο.
Ενα νέο ξεκίνημα...
Τόσο περίεργο.
Τόσο πολύπλοκο και δύσκολα κατανοητό.

Στιγμές, κάποιοι στίχοι στροβιλίζονται εμπρός σου.
" Όπως κι αν τα μοιράσεις, τελικά θα το δεις
βγαίνει άσσος μπαστούνι, τι να πω; τι να πεις; "
Το παλέυεις. Σκίζεις όλα τα μπαστούνια και διαλέγεις τα κούπα της ζωής. Πιστεύεις σ'αυτά και τους δωρίζεις χρόνο.
...αγαπάς.
Γι'αυτό...

Τι είναι αυτό που σταματά τον λόγο ?
Τι είναι αυτό που τον ξεκινά ?
Ωρες σκέπτομαι, πως η λύση ορισμένες φορές φαίνεται να κρύβεται πίσω απο προσωπείο φτιαγμένο απο το πιο σκληρό υλικό του πλανήτη. Δεν σ'αφήνει να την πλησιάσεις, να την ακουμπήσεις, να την δείς.
Είναι η διάθεση, ο έρωτας, η θλίψη, η χαρά, η απόγνωση, το ταίριασμα, ο χωρισμός, μια εικόνα, μια σκέψη, μια κίνηση, μια λέξη, μια ανάμνηση, ένα χάδι, ένα χρώμα, ένα άγγιγμα, ενα ταξίδι... η ζωή η ίδια ?
Μα όταν η διάθεση περιέχει θλίψη, όταν περιέχει χαρά, όταν ο έρωτας στέκεται πάνω σου, όταν η απόγνωση συχνά σ'επισκέπτεται, γιατί ο λόγος κρύβεται ?
Όταν το ταίριασμα γίνεται απόλυτο, όταν ο χωρισμός σ'ακουμπά, όταν μια εικόνα γεμίζει την ψυχή σου, όταν μια σκέψη κυβερνά το νού σου και μια κίνηση ορίζει την ζωή σου γιατί ο λόγος σιωπά ?

Ρωτάς το στέρφο απο λόγο, μυαλό σου κι εκείνο παραμένει στεγνό, άλαλο, άπραγο, αλύγιστο και άδειο...
Άδειο ?
Μήπως το θεωρείς άδειο γιατί υπάρχουν τόσα μπερδεμένα μεταξύ τους, που έχεις αυτή την αίσθηση ?
Ε ?
Μήπως είναι καιρός να τα βάλεις σε μια τάξη ? Σε μια σειρά ?
Όλα.
Βάλε σ'ενα ράφι τα όμορφα και σ'ένα άλλο τ'άσχημα της ζωής.
Κι άν δεν φθάνουν τα όμορφα σε ένα, φτιάξε κι'άλλα και στερέωσέ τα καλά. Αν πάλι περισσεύει χώρος φρόντισε να τον γεμίσεις.
Όσο για τ'άσχημα, ξεσκαρτάρισε κάποια και βάλτα σε κουτιά. Να μη πιάνουν χώρο μέσα σου. Ίσως να τα πετάξεις κιόλας στον κάδο του ποτέ. Να μη τα βλέπεις κάν. Να σταματήσουν την αφέμαξη της ψυχής σου.
Ζήσε την ομορφιά που κάποιοι σου χαρίζουν. Δεν την βρίσκεις εύκολα, εκτός κι άν είσαι τόσο τυχερός που την συναντάς συνεχώς...

Τ'ακούς ή μόνος μου μιλάω ?