Ωρες νιώθεις να περπατάς σε εύθραστη γή. Σε εδάφη χαρακωμένα και κουρασμένα απο τα χρόνια που έχουν περάσει απο πάνω τους. Σχισμένα απο σεισμούς κραυγών...
Ωρες νιώθεις την ζωή σου να σταματά σ'ένα συγκεκριμμένο σημείο. Να σέρνεται ψάχνοντας δύναμη εκκίνησης ή να καβαλά ρόδες για να γλυστρήσει επίτηδες σε μια στροφή. Να ψάχνεις αυτό το γαμωμπουτόν που αλλάζει τα πάντα κι εκείνο να κρύβεται σε μέρη βαθιά σκοτεινιασμένα. Να ψαχουλεύεις στα τυφλά για ένα σημείο που θα σταματήσει τα πάντα γύρω σου δίνοντας ώθηση για κάτι νέο.
Ενα νέο ξεκίνημα...
Τόσο περίεργο.
Τόσο πολύπλοκο και δύσκολα κατανοητό.

Στιγμές, κάποιοι στίχοι στροβιλίζονται εμπρός σου.
" Όπως κι αν τα μοιράσεις, τελικά θα το δεις
βγαίνει άσσος μπαστούνι, τι να πω; τι να πεις; "
Το παλέυεις. Σκίζεις όλα τα μπαστούνια και διαλέγεις τα κούπα της ζωής. Πιστεύεις σ'αυτά και τους δωρίζεις χρόνο.
...αγαπάς.
Γι'αυτό...