Σαν του αετού το πέταγμα η σκέψη.
Ελεύθερη.
Από ψηλά κοιτά. Σε κάποιο βράχο στέκει και το βλέμμα συχνά πέφτει σε βήματα της παρθένας γής. Σε εδάφη που άνθρωπος δεν περπατά και μόνο φτερωτά ίχνη φτιάχνουν στον αέρα σχήματα πλανητών και αστέρων* γειτονιές ολόκληρες…


Ένα στυλό με μπλε μελάνι χοροπηδά σήμερα εμπρός μου. Σαν να ζητά ενα χέρι να του δώσει το έναυσμα για δημιουργία… έναν αφέτη.
Ένα στυλό που χρόνια τώρα στέκει απόμερα και κοιτά σιωπηλό. Ζηλεύει λες, τα μολύβια και τα χρώματα τους που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα ριζόχαρτα του λευκού γραφείου.
Μου αρέσουν τα μελάνια να είναι ελεύθερα κι αυτά. Να βουτώ μέσα τους ζωή από ξύλο και να πλατσουρίζω πένες σκαλιστές με μεράκι καμωμένες. Να έχουν ροή ποταμού και γραφή ζωγραφιστή. Ν’αφήνουν το σώμα να κυλά ελαφρά και οι γραμμές να ζωντανεύουν στην ματιά. Να μπερδεύονται μεταξύ τους. Να φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες στο χαρτί, γεφύρια για να περνούν από το προηγούμενο φρέσκο, σχήματα φωλιές και να γεννιούνται εικόνες.

Κάποτε το χέρι κρατούσε το μελάνι. Τραβούσε γραμμές στατικές που σχημάτιζαν σκιές. Έπειτα ο γραφίτης φάνηκε ιδανικότερος. Όχι γιατί διορθώνεις αλλά για την λυγεράδα των γραμμών και τον ήχο της περπατησιάς του.
Προτιμώ στα δάκτυλα να μπλέκω την ξύλινη γραφίδα και να χαράζω λόγια σε χάρτινα όνειρα…

Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά.
Βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.
- Ξέρεις, από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. -
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.
- Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατό στο μικρό παρελθόν της. Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και δεν ξέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό. -
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν. Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη. Ίσως είχαμε κάνει μια τέτοια συζήτηση.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?

Η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”

Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…

…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…

…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…

Kάπου στο βάθος μικρά φωτάκια στέκουν ακίνητα σχεδόν, κάνοντας τον σκοτεινό ορίζοντα παιχνίδι στα μάτια μας…
Είναι όμορφη τούτη η ώρα λέω.
Μά και το πρωί το ίδιο είπα, όπως και το μεσημέρι.
Κάθομαι και απολαμβάνω τις στιγμές που ζώ, στο ήσυχο τοπίο με τις όμορφες εικόνες κι εσένα συντροφιά.

Απόλαυση και ευτυχία. Πειράγματα και λόγια με τα μάτια. Γέλια και φωνές. Ηρεμία και ξεκούραση. Ήλιος και φεγγάρι. Θάλασσα και πέυκα. Έλατα και δάση. Έρωτας και παιχνίδια… το γυμνό σου κορμί στην πλάση…
...εσύ στο είναι μου