Η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”
Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…
…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…
…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”
Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…
…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…
…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…
