Θέλω...

Δεν μου αρέσει εδώ.

Το είπα κάτι εκατομμύρια φορές σήμερα.

Οχι, δεν μ'αρέσει.

Θέλω να ζήσω.

Θέλω την ζωή μου.

Την χαρά μου.

Τους ανθρώπους μου. Εκείνους που άφησα πίσω. Θέλω να τους έχω δίπλα μου. Να περπατώ δίπλα τους. Να ζήσω ρε γμτ.

Θέλω να βρώ τον χώρο μου. Θέλω ενα δικό μου καταφύγιο. Να το στολίσω με χρώματα δικά μου, με ξύλα και με αρώματα δικά μου, να προλάβω τα Χριστούγεννα που δεν βλέπω να έρχονται όπως τα ήξερα. Δεν τα χάρηκα. Δεν χάρηκα. Όλα αυταπάτες έμοιασαν.

Θέλω να βάψω το σπίτι μου με αποχρώσεις του κόκκινου και του γκρίζου. Οχι μπλέ, όχι γαλάζιο. Κόκκινα, κεραμιδί, γκρί σκούρα σε τοίχους και ταβάνια. Και ταπετσαρίες γκρί, μαύρες. Αυτό θέλω.

Και ενα τζάκι για συντροφιά. Να καίω τα πικρά αυτού του κόσμου και εμένα μαζί. Τ'άσχημα που με βασανίζουν και τα βρώμικα που με τριγυρνούν.

Και νέα έπιπλα, λιτά και λίγα για να τα στολίσω Χριστούγεννα.

Να καλέσω τον κόσμο μου

και τις μοναξιές μου μαζί...

Δεν κόβεται στα δυο η ζώη

The Sacrifice

Ο ύπνος έφυγε έτσι ακριβώς όπως ήρθε απόψε και το ξύπνημα έγινε κουραστικό μές τα ξημερώματα.
Έπειτα το κρύο... έπειτα τα δεδομένα. Αυτα που ξεχνώ σε κάθε τι όμορφο που τυχαίνει.
Και δυστυχώς δεν ειμαι ο μόνος.
Γι'άλλη μια φορά χτύπησε η νόσος των δεδομένων.
Ανελέητα.
Αφού βέβαια τα είχαμε διαλύσει εμείς.
Αφού τα χτυπούσαμε εμείς δίχως να σκεφθούμε τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα των κινήσεων αυτών.
Απλά ήταν δεδομένο. Απο τόσο νωρίς. Με τι δύναμη ? Με τι αγάπη ? Ποιά ? Που ?
Κι έρχεται η επόμενη ημέρα.
Τότε που τα σκέφτεσαι κατόπιν.
Αλλα ειναι κατόπιν.
Ειναι αργά. Όσα κι αν πάρεις πίσω, όσο κι αν αναθεματίζεις την ώρα και την στιγμή, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Ίδιο...
Κι έρχονται εικόνες. Θές να τις ξορκίσεις.
Μάταια.
Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο...

Τίποτα δεν ήταν έτοιμο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος.
Εκείνο ζύγιασε τα πράγματα και αποφάσισε.

Δεν ξέρω ποιος λυπάται πιο πολύ.
Εγω που για πρώτη φορά στην ζωή μου είδα κατι συγκλονιστικό ?
Εκείνη που πρόλαβε και είδε την ζωή ?
Ή εκείνο που θέλησε να μείνει σιωπηλό μπρός στην αχαριστία ?