Ο ύπνος έφυγε έτσι ακριβώς όπως ήρθε απόψε και το ξύπνημα έγινε κουραστικό μές τα ξημερώματα.
Έπειτα το κρύο... έπειτα τα δεδομένα. Αυτα που ξεχνώ σε κάθε τι όμορφο που τυχαίνει.
Και δυστυχώς δεν ειμαι ο μόνος.
Γι'άλλη μια φορά χτύπησε η νόσος των δεδομένων.
Ανελέητα.
Αφού βέβαια τα είχαμε διαλύσει εμείς.
Αφού τα χτυπούσαμε εμείς δίχως να σκεφθούμε τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα των κινήσεων αυτών.
Απλά ήταν δεδομένο. Απο τόσο νωρίς. Με τι δύναμη ? Με τι αγάπη ? Ποιά ? Που ?
Κι έρχεται η επόμενη ημέρα.
Τότε που τα σκέφτεσαι κατόπιν.
Αλλα ειναι κατόπιν.
Ειναι αργά. Όσα κι αν πάρεις πίσω, όσο κι αν αναθεματίζεις την ώρα και την στιγμή, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Ίδιο...
Κι έρχονται εικόνες. Θές να τις ξορκίσεις.
Μάταια.
Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο...
Τίποτα δεν ήταν έτοιμο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος.
Εκείνο ζύγιασε τα πράγματα και αποφάσισε.
Δεν ξέρω ποιος λυπάται πιο πολύ.
Εγω που για πρώτη φορά στην ζωή μου είδα κατι συγκλονιστικό ?
Εκείνη που πρόλαβε και είδε την ζωή ?
Ή εκείνο που θέλησε να μείνει σιωπηλό μπρός στην αχαριστία ?
