Και...

Και βρίσκεσαι σε σημείο που δεν μπορείς να μιλήσεις και ψάχνεις, σε μέγιστη ταχύτητα, να βρείς τι θα πείς και ο άλλος ακούει κάποιον να ψελλίζει και του δίνεις την εντύπωση πως δεν ξέρεις ποιος είσαι και αρχίζεις να φουντώνεις και αναρωτιέσαι τι έγινε μέσα σε λίγα δεπτερόλεπτα και αυτός να ρίχνει ερωτήσεις και τις θεωρείς άσκοπες, χαζές και άκαιρες και ψάχνεις να βρείς το γιατί και νιώθεις να σε κοιτούν οι πάντες και να σ’ακούν και οι τοίχοι και προσπαθείς να καλύψεις τα λόγια σου και εκείνα να γίνονται πιο τρανταχτά μπροστά στην αίσθηση ενοχής και οι εξηγήσεις που θές να δώσεις να μένουν μέσα σου και ο επεξεργαστής να δουλεύει στο 100% της μνήμης σου και η θερμοκρασία να φθάνει στα ύψη ενώ έξω είναι υπό το μηδέν και και και...
και λές “αχ βρε Ελενίτσα...”

Έτσι νιώθεις σε άξαφνο τηλεφώνημα που δέχεσαι στις 13:43

Ανοίγοντας την σελίδα μου, ένας στίχος μου ήρθε στο νού.
"Τι παράξενη κοπέλα είσαι συ
τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν..."

Τι κοιτάς ?
Την φωτιά...

...βλέπω εικόνες μέσα της.
Βλέπω φλόγες μ'ευγένεια θα'λεγα να πετάγονται απο παντου. Κάποιες κρύβονται πίσω απο ένα κουτσουρο και κάπου κάπου εμφανίζονται στην σκηνή γελαστές, κάποιες άλλες σαν σε χορό πηδούν απο απ'το ενα ξύλο στο άλλο και κάποιες στέκουν στα πάνω πατώματα όλων, δείχνοντας με καμάρι την κορμοστασιά τους.
Πλέκεις ιστορίες στην στιγμή.

Προσπαθώ να καταλάβω τι διαβάζω μα δεν βγάζω νόημα.
Συχνά νιώθω ότι βγάζω απ'την βολή της εκείνη την παράξενη κοπέλα. Συχνά νιώθω ότι παρεμβαίνω στην ήσυχη ζωή της.
...κι εκείνες τις στιγμές θυμάμαι τις αγκαλιές που της κρεμούσα σε κάθε σημείο του σπιτιού για να τις βρίσκει σε κάθε της βήμα...
Κι εκείνες τις στιγμές προσπαθώ να βρώ τον ουρανό της για να σταθώ αστέρι δίπλα της... μαγικός, μοναδικός...

Η φωτιά συνεχίζει να καίει και να δίνει αυτο το αμυδρό φώς στο σκοτάδι
... θαρείς και μας ζηλεύει...