Βρέχει...
Απο το γραφείο ακούγονται τα αυτοκίνητα να περνούν τον βροχερό δρόμο.
Στα παράθυρα εμφανίζονται οι σταγόνες της βροχής. Απ'το πρωί ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα φουσκωμένα κι έτοιμα να ρίξουν το νερό τους.
Σήμερα βαριέμαι. Ταυτόχρονα έχω μια "μελαγχολία". Περίεργο... ίσως τούτο το σκηνικό μου φέρνει αυτή την διάθεση. Ίσως πάλι τούτος ο χώρος...
Δεν γνωρίζω τί... θα το συνηθίσω. Νωρίς είναι ακόμη.
Συμβαίνει κάτι που δεν το'χω ξανακάνει. Στους δρόμους το βλέμμα πηγαίνει συχνά, πυκνά στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Σαν κάποιο κόμπλεξ. Μα δεν είναι αυτό. Κοιτάζω για παρέα, έστω κι άν δεν τους ξέρω. Αναθαρρώ κάθε που βλέπω αυτοκίνητο απο Αθήνα. Προσπαθώ να κάνω την πόλη ετούτη δική μου, να την νιώσω δική μου. Η παρουσία της Βροχούλας τεράστια, μα κάποιοι άνθρωποι λείπουν.

Αυτά νιώθω σήμερα...

Σταματώ και κοιτάζω την βροχή και στον νού μου έρχονται πολλά, ανάμεσά τους κι εσύ. Μαζί ρίχνουμε χρώματα σε τοίχους για να ομορφήνουμε τα πρόσωπά μας. Μαζί περπατάμε ανάμεσα σε καλούδια που θα ομορφήνουν το αύριο. Μαζί ξαπλώνουμε στα όνειρά μας, ενώ ο έρωτας μας βρίσκει σε κάθε σημείο ετούτης της γής.
...θα περάσουν οι μέρες της κούρασης. Ίσως η πορτοκαλί σοφίταγίνει ο αγαπήμένος χώρος μας. Ίσως πάλι και τα υπνοδωμάτια με τα φανταχτερά χρώματα και την υπέροχη θέα τους, κερδίσουν τις ώρες μας...

Έχω καιρό να γράψω. Πέρασαν μέρες πολλές απο τότε.
Θα έρθω κάποια στιγμή.

απο τα ηχεία συναδέρφου ακούγεται jazz... ξάφνου ομόρφηνε η διάθεση

έτσι...
...γιατί απλά είναι ένα όμορφο τραγούδι.

Σ'έναν τόπο άγνωστο ή μάλλον όχι τόσο κοντινό μου, οι καινούργιες ημέρες.
Κάθε τί νέο φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα...
Νιώθω κουρασμένος.
Την Δευτέρα με περίμενε κάτι που ώς τώρα δεν είχα συναντήσει στο περιβάλλον που ζούσα και συνεργαζόμουν. Πάντα είχα εμπιστοσύνη στις συνεργασίες μου όπως και εκείνες σ'εμένα. Ουδεμία φορά δεν μου'φέραν τούμπα τα δεδομένα. Ουδεμία φορά δεν προσπάθησαν να δηλητηριάσουν την σχέση που δημιουργούσα.
Κάποιοι λειτουργούν με βάση το συμφέρον χωρίς να αναλογίζονται το αρνητικό του κλίματος και πίστεψέ το εαυτέ μου, αυτό σε κούρασε.
Δεν θα προσπαθήσω να δείξω κάτι. Θα μείνω αυτό που είμαι και αυτό είναι αρκετό στο χώρο αυτό. Αν θέλουν να βγώ στην επιφάνεια, καλοδεχούμενο. Αν όχι... θα κάνω υπομονή.
Έχω υπομονή. Έμαθα να έχω υπομονή. Θα πορευθώ αργά και θα δημιουργήσω δορυφόρους γύρω μου.
Ο κόσμος γύρω ευγενικός και "κουβεντιαστικός".
...και ο άλλος ο κόσμος...
ο άλλος...
Τι χαρά συνάντησα στο τηλεφώνημά μου ? Πόσο γρήγορα έλειψα απο εκεί ? Εκεί που τα πάντα είμασταν εμείς. Εμείς κάναμε το ένα κι αυτό το ένα έφτιαχνε την δύναμη... την ένωση.
... δεν θα μοιρολατρήσω όμως άλλο.
Είσαι δίπλα μου
Μου αρκεί.

Έξω ξεκίνησε καταιγίδα. Τα καταπράσινα φύλλα της φλαμουριάς γυαλίζουν απο το νερό.
Η έξοδος με την μηχανή αναβάλεται και την θέση της θα πάρει το αμάξι... ανάθεμα κι άν ξέρω που θα βγώ. Ένα χαρτί-χάρτη θα κοιτώ και θα προχωρώ...!

Εκ Θεσσαλονικής...

στιγμές χαράς...

Ως εδώ...
Τέλος κι αρχή μαζί.

Πολλά...
Κάποια μένουν πίσω...

Τελευταία, η αντίθεση της ταχύτητας με την μηχανή, και το απαλό οδήγημα με 50-60 χιλ. ακούγωντας galaxy, σε ήσυχους δρόμους, μου αρέσει πολύ.
Συχνά γίνεται αυτό.
Απο τον αυστηρό αέρα πάνω στο κράνος στο ήρεμο ρολάρισμα, κοιτώντας το τοπίο...

... ίσως το χρειάζεται το κορμί κι ο νούς...

Έτσι, έτσι...

Σε αγώνα δρόμου αποδόθηκαν συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προκειμένου να καθαρίσουν άρον - άρον τη λυμματολάσπη στον Ασωπό, εν όψει της επίσκεψης –την Τρίτη- της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής.
Παράλληλα, οι βιομηχανίες σταμάτησαν προσωρινά να ρίχνουν λύματα στο ποτάμι, για να φαίνεται καθαρό.
http://www.skai.gr/master_story.php?id=116963


Στην διπλανή πλευρά ο γελοίος Μπερλουσκόνι κάνει δήλωση μπροστά στα ερείπια και τους αστέγους, για την άρνηση βοήθειας απο το εξωτερικό, .... "Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν ιατρική φροντίδα, ζεστό φαγητό... Βεβαίως η στέγασή τους στις σκηνές είναι προσωρινή, όμως γι΄αυτό θα πρέπει να το θεωρήσουν σαν ένα Σαββατοκύριακο σε κάμπινγκ"
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/08/1651023.htm


Παράλληλα εδώ στο Ελλάντα τα χτυπημένα, απο οχήματα, ζώα, παραμένουν στην άσφαλτο έως ότου γίνουν ένα με αυτήν και επιπροσθέτως καλύπτουν και της ατέλειες αυτής, απο τους εργολάβους....
Έτσι υπάρχει οικονομία στο κράτος καθώς δεν κινητοποιείται ούτε συνεργείο συλλογής, μά ούτε και συνεργείο αποκατάστασης του οδοστρώματος....!!!
.......Με αφορμή την καθημερινή μου εικόνα στους δρόμους μας

Πολιτική-οί, εφορείες, πολεοδομίες, δασαρχεία, λαμόγια, κουμπάροι, κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, ασφάλεια, παιδεία, υγεία, κοινωνικό κράτος (το μεγαλύτερο αστείο), πολιτισμός... δημοκρατία.

Ρε'σείς....
άντε γ...... σόρυ ξεκουμπιστείτε όλοι
...ο δικός μου πολιτισμός.

Δεν μπορώ τόσα αίσχη, τόση καθημερινή ξεφτίλα είς τ'όνομα της δημοκρατίας και του πολιτισμού.

Μεταβατική περίοδος...

Τρίτη 09:00 σε αναμονή για το service των 93.000 Khm.
Tο μυαλό τρέχει συνεχώς στα διάφορα που θα γίνουν ή που πρόκειται να γίνουν.
Να τελειώσω απο εδώ να τρέξω πολεοδομία ενώ ταυτόχρονα το κινητό να μη σταματά να κλείνει.

Σαν να μη μου φθάνουν οι μέρες. Μα κι άλλες τόσες να είχα, πάλι το ίδιο θα ήταν...
Πολλά θ'αλλάξουν... πρός το καλύτερο βέβαια. Εικόνες, παραστάσεις, συνήθειες... χαμογελώ. Στις συνήθειες συμπεριλαμβάνεται και το courier που είχα την αλληλογραφία μου, το βενζινάδικο που συνήθιζα να πηγαίνω, το delivery και ο τρόπος παραγγελίας που είχα.
Χαζό ε ?

Εχθές το βράδυ έκαψα λίγο παρελθόν. Δεν το σβήνω. Απλά έκαψα χαρτιά που δεν χρειαζόντουσαν. Άλλωστε εδώ και καιρό έχω αφήσει πίσω μου τα παλιά. Έχω μόνο ότι χρειάζομαι. Μόνο τα απαραίτητα. Έτσι ένιωθα, έτσι πρόσταξα στον εαυτό μου.
Τα συναισθήματα ανάμικτα μέσα μου. Υπερτερούν τα λευκά και τα χαρούμενα.
Ψάχνω να βρώ χρόνο για να διευθετήσω όσα έχω στο μυαλό μου. Τελικά ο χρόνος με κυνηγά ή εγώ προσπαθώ να κάνω περισσότερα απ'ότι ο χρόνος μου ορίζει ?

Το μολύβι σταματά συνεχώς. Μια απο τα τηλέφωνα, μία απο την σκέψη. Τι να πρωτοβάλω στην σειρά ? Τίποτα δεν μπαίνει. Καιρό τώρα.
Οργασμός εκεί μέσα.

Έχει αλλάξει ο τρόπος γραφής μου... το βλέπω και εγώ. Ο πόνος, είχε πεί κάποια, φέρνει όμορφα γραπτά. Έπαψα να πονώ. Ο έρωτας είναι μέσα μου πιά, που κι αυτός είναι ικανός να ζωγραφίσει λόγια, όμως για λίγο καιρό παίρνουν παράταση και βρίσκονται στην αναμονή κι αυτά. Έχω σταματήσει να γράφω πολλά... απο παντού.
Βρίσκομαι σε μεταβατική περίοδο.

Άκουσα στο ραδιόφωνο, ότι Άγγλοι επιστήμονες πειραματίζονται πάνω σ'ένα χάπι που διαγράφει παρελθόν απο τον νού. Διόλου απίθανο να τα καταφέρουν, μά εγώ δεν θα το'παιρνα. Το έζησα. Είναι μέρος της ύπαρξής μου. Ας είχε δύσκολες στιγμές και απερίγραπτες. Κι άς λέμε "θέλω να ξεχάσω". Μπορεί ένα delete ή ένα undo να κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο ? Πρός στιγμή ίσως, αλλά στην πορεία ?
Η προσπάθεια του ανθρώπου να "εφαρμόσει" το ακατόρθωτο διαλύει σιγά σιγά το είδος και μαζί του παρασέρνει χλωρίδα και πανίδα αυτού του πλανήτη.
Μέσα σ'όλα έχω και τις οκολογικές μου ανησυχίες...! μα η "μεταβατική περίοδος" μου θύμισε την εξέλιξη του ανθρώπου, που την παρομοίασα με την ζωή μου και η μία σκέψη φέρνει την άλλη και μπλά μπλά μπλά...


Πάντα όταν διαλέγω δάχτυλο κάνω την ευχή να πάνε όλα καλά.
Έτσι λοιπόν...
Όλα καλά θα πάνε.
...και εσύ εκεί πάνω να ξέρεις ότι θα είμαι δίπλα σου...


αλήθεια, μπορούμε να βρούμε ένα τέτοιο σπίτι ?

χα χα χα
παλιό αλλά καλό.....

Τι είναι αυτό που κάνει τους άνδρες να κυνηγούν γυναίκες που δεν έχουν καµία πρόθεση να παντρευτούν;
Το ίδιο που κάνει τα σκυλιά να κυνηγάνε αυτοκίνητα που δεν έχουν καµία πρόθεση να οδηγήσουν.

Είδα δάκρυα στα μάτια.
Η χαρά του νέου, ένα "ζούλημα" στα παλιά.
Το είχα νιώσει κάποτε κι εγώ.
...σκληρό.
Περνά σχεδόν κάθε ημέρα απο μπρός σου.
Χαρές, λύπες, γέλια, δυσκολίες. Σφίγγεται η καρδιά σου, κι άς σκέπτεσαι ότι το μέλλον θα είναι ευχάριστο.

...και όταν κλείνει η πόρτα πίσω σου...!...

...πολύ απλά, ανοίγει κάποια άλλη... :)

Σήμερα λοιπόν κάποιος μου κάνει πλάκα, καθ'ότι πρωταπριλιά.
Απο τα ξημερώματα μου συμβαίνουν διάφορα.
Δεν γαμιούνται λέω και συνεχίζω τραγουδώντας το perfect day...