Κάθε τί νέο φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα...
Νιώθω κουρασμένος.
Την Δευτέρα με περίμενε κάτι που ώς τώρα δεν είχα συναντήσει στο περιβάλλον που ζούσα και συνεργαζόμουν. Πάντα είχα εμπιστοσύνη στις συνεργασίες μου όπως και εκείνες σ'εμένα. Ουδεμία φορά δεν μου'φέραν τούμπα τα δεδομένα. Ουδεμία φορά δεν προσπάθησαν να δηλητηριάσουν την σχέση που δημιουργούσα.
Κάποιοι λειτουργούν με βάση το συμφέρον χωρίς να αναλογίζονται το αρνητικό του κλίματος και πίστεψέ το εαυτέ μου, αυτό σε κούρασε.
Δεν θα προσπαθήσω να δείξω κάτι. Θα μείνω αυτό που είμαι και αυτό είναι αρκετό στο χώρο αυτό. Αν θέλουν να βγώ στην επιφάνεια, καλοδεχούμενο. Αν όχι... θα κάνω υπομονή.
Έχω υπομονή. Έμαθα να έχω υπομονή. Θα πορευθώ αργά και θα δημιουργήσω δορυφόρους γύρω μου.
Ο κόσμος γύρω ευγενικός και "κουβεντιαστικός".
...και ο άλλος ο κόσμος...
ο άλλος...
Τι χαρά συνάντησα στο τηλεφώνημά μου ? Πόσο γρήγορα έλειψα απο εκεί ? Εκεί που τα πάντα είμασταν εμείς. Εμείς κάναμε το ένα κι αυτό το ένα έφτιαχνε την δύναμη... την ένωση.
... δεν θα μοιρολατρήσω όμως άλλο.
Είσαι δίπλα μου
Μου αρκεί.
Έξω ξεκίνησε καταιγίδα. Τα καταπράσινα φύλλα της φλαμουριάς γυαλίζουν απο το νερό.
Η έξοδος με την μηχανή αναβάλεται και την θέση της θα πάρει το αμάξι... ανάθεμα κι άν ξέρω που θα βγώ. Ένα χαρτί-χάρτη θα κοιτώ και θα προχωρώ...!
Εκ Θεσσαλονικής...
