μέρα ηλιόλουστη μά και παγερή...
πρόσωπα χαμένα...
σκέψεις που κρύβονται στον νού...
λόγια διάσπαρτα στον αέρα...
δυνάμεις που συγκρούονται μέσα μου...
φωνές που τρυπούν την ψυχή...
εικόνες που τρομάζουν την ζωή...
δάκρυα πνιγμένα σε κάποια γωνιά...
φιλιά παγωμένα...
...παθιασμένα...
"είν' η αγάπη ένα αμάξι με φτερά,
απο την γή στον ουρανό για να πετάξεις..."
ήχοι γνώριμοι...
...αγαπημένοι...
θύμησες...

...τόσο μόνος ξαφνικά...

Οι νεράιδες θα ΄ ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.
Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κάθε τί που αγαπάς, είναι μπροστά μου...
Συνεχώς...
Η βροχή έχει γίνει ένα με το κορμί σε τούτα εδώ τα μέρη.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου χρωματίζουν την ματιά.
Κάθε λογής νεράιδες χοροπηδούν στην σκέψη.
Μά τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ?
Πως βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα ?
Εγώ ήξερα το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας. Το λευκό το καθάριο, το λαμπερό. Τα χρώματα των κυκλάδων. Έτσι τα ονομάζω.
Χρώματα των Κυκλάδων. Χρώματα χαρούμενα. Φεγγοβολιστά.
Δεν μ'ενοχλούν οι ξεροί οι τόποι. Τα βράχια και τ'άνυδρα τοπία. Τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα και τα χαμογελαστά μάτια. Ο ανοιχτός ορίζοντας τ'ανθρώπου και της φύσης. Το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, το Λευκό των σπιτιών της Πάρου, το δροσερό αρχοντικό της Άνδρου, τα σκαλοπάτια της Άνω Σύρας, της Αντίπαρου εκείνη η ηρεμία, οι βουτιές στην Μήλο και της Σίφνου το κεραμικό στολίδι.
Μα δεν θα ξεχάσω και δύο χρωματιστά σημεία. Η Σύμη και το Φισκάρδο. Σημεία που άφησαν σημάδια στο νού και ηρέμησαν την πλάση γύρω μου.

Πως βρέθηκα ?
Χαμογελώ...
Ερωτεύεσαι ένα κορίτσι. Σου δίνει το χαμόγελό της. Σου χαρίζει το γέλιο της. Σε ταξιδεύει σε δικά της μέρη. Άλλοτε βροχερά, άλλοτε νεραιδοφτιαγμένα. Σ'αγγαλιάζει δυνατά και σου εξιστορεί ιστορίες με τα μάτια. Έχει τις νεράιδες στα μαλλιά και στα πόδια τα κοχύλια. Χρώματα στον ώμο της, απλά κοσμήματα στα χέρια, αέρινη λευκή φορεσιά στο κορμί της.
Έτσι όπως σε θυμόμουν...

...το κορίτσι της βροχής.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να λεγόσουν ?
...ίσως Βροχούλα.
...ίσως.........
Θα στο πώ αλλού.

Μόνο έτσι θα έγραφα, σκέφθηκα.
Απόψε ένας δημόσιος οργανισμός μου έδωσε την ευκαιρία να πιάσω το μολύβι κι ένα λευκό χαρτί.
Μα είμαι σίγουρος πως δεν το'κανε γι'αυτό. Κάποιος είδε ότι χάζευα την ομορφιά της φύσης και θέλησε να μ'αφήσει να την απολαύσω, κατεβάζοντας τον γενικό διακόπτη του ρεύματος της περιοχής, αποσπώντας με έτσι απο την οθόνη του υπολογιστή, τρείς φορές.
"Ε, δεν θα τον κάψω κιόλας. Ας πάει η δουλειά λίγες ώρες πίσω..."


Φωτογράφισα το σκοτάδι που στιγμές έμοιαζε να γίνεται μέρα.
Άναψα επτά κεριά στην σειρά στο καθιστικό κι ένα έξω στην βεράντα.
Το μοναδικό φώς της περιοχής, άν εξαιρέσει κανείς τις αστραπές..
Ησυχία.
Μόνο η βροχή, οι βροντές και το θρόισμα των φύλλων που όσο πάει γίνεται και πιο δυνατό.
Ηρεμία.
Μαγική λέξη.
Τελευταία την χρησιμοποιώ πολύ. Η ηρεμία ήρθε, άραγε, και με βρήκε, ή εγώ την συνάντησα ?
Ύστερα αναρωτιέμαι. Πώς τα καταφέρνεις και λείπεις πάντα στην βροχή ?
Εσύ...
Στο μυαλό μου πάντα εσύ.
Στο μυαλό μου πάντα η εικόνα σου... τα μάτια σου.
... τα ερωτηματικά σου...
Αναρωτιέμαι κι εγώ. Υπάρχει έμπνευση δίχως πόνο ? Ισως όχι. Υπάρχει όμως μια άλλη που πηγάζει απο τον έρωτα που ζεί ο καθείς.
Πηγή ζωής τ'ονομα αυτής.

Οι φωτογραφίες μου σιγοτραγουδούν ένα παλιό τραγούδι :
Μαγνητοφώνησα απόψε το φεγγάρι
έλα ν' ακούσουμε τραγούδια τ' ουρανού...
Και φωτογράφισα για σένα τη φωνή μου
γέμισε χρώματα κι ανταύγειες το χαρτί...

Kαι ξάφνου ένα συντονισμένο αααααα στον αέρα, με ξυπνά.
Ο πολιτισμός στο πιάτο σας.
Κι εγένετο φώς....
Για δές τι μου κάνει. Πρέπει να σηκωθώ να ελέγξω το pc και τα ενυδρεία.

Καληνύχτα σε λατρεύω, αύριο πάλι...