Οι νεράιδες θα ΄ ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.
Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κάθε τί που αγαπάς, είναι μπροστά μου...
Συνεχώς...
Η βροχή έχει γίνει ένα με το κορμί σε τούτα εδώ τα μέρη.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου χρωματίζουν την ματιά.
Κάθε λογής νεράιδες χοροπηδούν στην σκέψη.
Μά τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ?
Πως βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα ?
Εγώ ήξερα το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας. Το λευκό το καθάριο, το λαμπερό. Τα χρώματα των κυκλάδων. Έτσι τα ονομάζω.
Χρώματα των Κυκλάδων. Χρώματα χαρούμενα. Φεγγοβολιστά.
Δεν μ'ενοχλούν οι ξεροί οι τόποι. Τα βράχια και τ'άνυδρα τοπία. Τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα και τα χαμογελαστά μάτια. Ο ανοιχτός ορίζοντας τ'ανθρώπου και της φύσης. Το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, το Λευκό των σπιτιών της Πάρου, το δροσερό αρχοντικό της Άνδρου, τα σκαλοπάτια της Άνω Σύρας, της Αντίπαρου εκείνη η ηρεμία, οι βουτιές στην Μήλο και της Σίφνου το κεραμικό στολίδι.
Μα δεν θα ξεχάσω και δύο χρωματιστά σημεία. Η Σύμη και το Φισκάρδο. Σημεία που άφησαν σημάδια στο νού και ηρέμησαν την πλάση γύρω μου.

Πως βρέθηκα ?
Χαμογελώ...
Ερωτεύεσαι ένα κορίτσι. Σου δίνει το χαμόγελό της. Σου χαρίζει το γέλιο της. Σε ταξιδεύει σε δικά της μέρη. Άλλοτε βροχερά, άλλοτε νεραιδοφτιαγμένα. Σ'αγγαλιάζει δυνατά και σου εξιστορεί ιστορίες με τα μάτια. Έχει τις νεράιδες στα μαλλιά και στα πόδια τα κοχύλια. Χρώματα στον ώμο της, απλά κοσμήματα στα χέρια, αέρινη λευκή φορεσιά στο κορμί της.
Έτσι όπως σε θυμόμουν...

...το κορίτσι της βροχής.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να λεγόσουν ?
...ίσως Βροχούλα.
...ίσως.........
Θα στο πώ αλλού.