Απόψε ένας δημόσιος οργανισμός μου έδωσε την ευκαιρία να πιάσω το μολύβι κι ένα λευκό χαρτί.
Μα είμαι σίγουρος πως δεν το'κανε γι'αυτό. Κάποιος είδε ότι χάζευα την ομορφιά της φύσης και θέλησε να μ'αφήσει να την απολαύσω, κατεβάζοντας τον γενικό διακόπτη του ρεύματος της περιοχής, αποσπώντας με έτσι απο την οθόνη του υπολογιστή, τρείς φορές.
"Ε, δεν θα τον κάψω κιόλας. Ας πάει η δουλειά λίγες ώρες πίσω..."
Φωτογράφισα το σκοτάδι που στιγμές έμοιαζε να γίνεται μέρα.
Άναψα επτά κεριά στην σειρά στο καθιστικό κι ένα έξω στην βεράντα.
Το μοναδικό φώς της περιοχής, άν εξαιρέσει κανείς τις αστραπές..
Ησυχία.
Μόνο η βροχή, οι βροντές και το θρόισμα των φύλλων που όσο πάει γίνεται και πιο δυνατό.
Ηρεμία.
Μαγική λέξη.
Τελευταία την χρησιμοποιώ πολύ. Η ηρεμία ήρθε, άραγε, και με βρήκε, ή εγώ την συνάντησα ?
Ύστερα αναρωτιέμαι. Πώς τα καταφέρνεις και λείπεις πάντα στην βροχή ?
Εσύ...
Στο μυαλό μου πάντα εσύ.
Στο μυαλό μου πάντα η εικόνα σου... τα μάτια σου.
... τα ερωτηματικά σου...
Αναρωτιέμαι κι εγώ. Υπάρχει έμπνευση δίχως πόνο ? Ισως όχι. Υπάρχει όμως μια άλλη που πηγάζει απο τον έρωτα που ζεί ο καθείς.
Πηγή ζωής τ'ονομα αυτής.
Οι φωτογραφίες μου σιγοτραγουδούν ένα παλιό τραγούδι :
Μαγνητοφώνησα απόψε το φεγγάρι
έλα ν' ακούσουμε τραγούδια τ' ουρανού...
Και φωτογράφισα για σένα τη φωνή μου
γέμισε χρώματα κι ανταύγειες το χαρτί...
Kαι ξάφνου ένα συντονισμένο αααααα στον αέρα, με ξυπνά.
Ο πολιτισμός στο πιάτο σας.
Κι εγένετο φώς....
Για δές τι μου κάνει. Πρέπει να σηκωθώ να ελέγξω το pc και τα ενυδρεία.
Καληνύχτα σε λατρεύω, αύριο πάλι...
