Ένα ζευγάρι λευκές πεταλούδες χορεύουν μπροστά μου.
Ήρθαν σκέφτομαι και χαίρονται την ζωή τους παίζοντας με το ταίρι τους.
Ασταμάτητα. Παίζουν γύρω απ’το ψηλό δέντρο και κάπου κάπου ξαποσταίνουν σ’αυτό.
…έτσι. Γιατί αυτή είναι η ζωή τους. Μικρή και χαρούμενη. Έτσι όπως χαρούμενη πρέπει να’ναι και η δική μας.
Αυτό είναι. Αυτός είναι ο λόγος.
Χαρoύμενη είναι και η δική μου. Το ημερολόγιό μου δεν το επισκέπτομαι συχνά πιά. Τα λόγια μου βρίσκουν αλλού διέξοδο. Βγαίνουν και τοποθετούνται στο χαμόγελο και στο κορμί της. Οι σκέψεις μου συχνά το σκάνε και αιωρούνται στον χώρο που βρίσκεται, όπως τα χθεσινά σύννεφα που έφτιαχναν ένα τοπίο μαγικό έτσι σκόρπια που έστεκαν, στον απογευματινό ουρανό.
Αυτό το πίσω μπαλκόνι τι ηρεμία δίνει… τι χρώματα, τι ομορφιά.
Αυτό το πορτοκαλί του ουρανού όταν χάνεται ο ήλιος, αυτό το μεγαλείο που μας χαρίζει όταν βρέχει, το πράσινο της γής τούτη την εποχή... η αγκαλιά, κάθε που θα βρεθούμε σ’αυτό…

Στον νού μου τώρα έρχονται λόγια… Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σ’ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Και ξέρω τι θα μου απαντούσες, πάλι από το ίδιο γραπτό του Neruda … Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την ασταμάτητη βροχή…