Απο εχθές το βράδυ η βροχή μουσκεύει το τοπίο.
Όμορφα είναι να αφήνεσαι στην ηρεμία της βραδυάς και στους ήχους της βροχής.
Φαίνονται τόσο διαφορετικά εδώ.
Δέσμες χορεύουν στον σκοτεινό ουρανό δίνοντας χρώματα και λάμψη στην παλλέτα του νού.
Δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο ένα βλέμμα στο φώς του σκοταδιού και στις στάλες που πέφτουν στ'άνθη που αγαπάς.
Για την ευτυχία ?
Μόνο εσύ και εγώ.
Εσύ συνηθίζεις να λείπεις και να παραπονιέσαι γι'αυτό.
...μοιάζει σαν ν'αφήνεις πίσω λίγο απ'το χαμόγελό σου.
Μοιάζει σαν να μου κρατάς το χέρι όσο η μορφή σου κάπου αλλού τριγυρνά.

Μα κάποια μέρα δεν θα λείπεις. Θα σε κρατήσω σφικτά και θα σε περιπλανήσω στις αγκαλιάς τα μέρη.
Ίσως σε πάω και σ'εκείνον τον δρόμο απέναντι. Σ'εκείνον που τα βροχόνερα θα φτιάχνουν λάσπες.
Να τρέξουμε και να ερωτευθούμε μέσα τους...