Mobile II

Το πιστεύω το '13.
Για έναν περίεργο λόγο αισιοδοξώ για το 2013. Νιώθω τις μέρες που περνούν τόσο υπέροχες' είχα ξεχάσει τα τελευταία χρόνια πως είναι να τις ζείς. Αφέθηκα...μου έδωσαν το χαμόγελό μου, την ζωή που ξέχασα...που αφησα να φύγει.
Αισιοδοξώ όχι μόνο για εμένα, αλλά και για πρόσωπα που αγαπώ, γι'ανθρώπους που κάνουν σχέδια και μου τα εκμυστηρεύονται...και είναι τόσα δίπλα μου.
Θα ζήσουμε...
Θα μεθύσουμε...
...και θα την πιούμε την ζωή...

So, let's do it

Mobile I

Ένας χρόνος ακριβώς και η συγκίνηση είναι μεγάλη για την φίλη. Τα τέσσερα φέρνουν αγκαλιές και δάκρυα σε μια άλλη κι αυτή είναι η ομορφιά της αγάπης...

Ταξιδεύω

με το νού
με το σώμα
με τ'αμάξι
μ'εκείνη...

κι αυτό είναι για τα ταξίδια μας

                                                           David Bowie - Wild is the Wind

Πές σε παρακαλώ εσύ μικρό πουλί σαν την δείς πως την περιμένω στο γυρισμό μου να την βρώ, σφικτά να την αγκαλιάσω, να κλείσω τα μάτια και ψηλαφιστά να την αντικρίσω, γλυκά να την φιλήσω κι έπειτα να μου κουρνιάσει στο φτωχό μου σώμα. Μόνο μη το ξεχάσεις. Άσε την λαλιά σου ν'ακούσει και με μιάς την θυμισή μου να φέρεις στου ονείρου της τα βάθη.
Θα λείψω.
Θα λείψει.
Θα λείπουμε...

Θέλω τόσα να πώ μα με κρατά το ποτό.
Θέλω να κλάψω μα με κρατά ο εγωισμός.
Θέλω πολλά μα με κρατά... ο διάολος...........................................................................

Ειναι τόσο σκληρή η νύχτα...
Ειναι τόσο σκληρές αυτές οι ώρες...
Όταν όλοι τόσες ημέρες έβλεπαν έναν χαζό να περπατά εγω τώρα νιώθω σκατά που αφήνω πίσω τόσα... κι όταν τόσο καιρό πετούσα τώρα νιώθω να λιώνω...
Μα δεν θέλω να'ναι αυτή η τελευταία ανάρτηση της χρονιάς και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.
Αυτός είμαι.
Αυτό νιώθω.
Αυτό αφήνω...

Θέλω ν'αγκαλιάσω τα σύννεφα, ν'ανέβω πάνω τους κι απο'κεί να πέσω. Θέλω να νιώσω την απαλότητά τους και να ξαπλώσω πάνω τους. Να μείνω μέχρι να με ξυπνήσει η ανάσα σου και να την ερωτευθώ, να την πιώ, να ποτίσει τα μέσα μου, να γίνει ένα με την δική μου, να δώσει πνοή στην πνοή μου.
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Τα μάτια μοιάζουν κουρασμένα και βαριά και εγώ χάνομαι.
Ειναι κι αυτό το τραγούδι που δεν μ'αφήνει να συνέλθω...

Άκου την ημέρα σου

Ήταν απ’αυτές τις ημέρες που δεν ήξερες πως θα εξελιχθεί ή που νόμιζες ότι θα είναι αντίγραφο κάποιας άλλης, ώσπου έρχονται στιγμές που σε διαψεύδουν. Μια, δυό κινήσεις, άλλες τόσες συναντήσεις, κάποια τηλέφωνήματα και όλα αποκτούν χρώματα, μουσικές και μυρωδιές.

Αυτό ειναι το μεγαλείο να ζείς μια ολόκληρη ημέρα.

Όπως και η Forbes λέει “Life is moving so fast, I think we should take it slow, rest our heads upon the grass and listen to it grow”

                                                    Pink Martini - Splendor in the Grass

as build...

Η όποια προσπάθεια αποσπερμάτισης γίνεται προς το μέρος μου, είναι μάταιη.

Φορώ στολή-προφυλακτικό, γίνομαι αδιάβροχος και

προχωρώ προς τη λάμψη των φωτεινών ονείρων μου.
 Κάνω τον δρόμο, σώμα και περιπλανούμαι απάνω του,
μπάινω μέσα του, το σεργιανώ απ'άκρη σ'άκρη και
το φιλί του δέχομαι στον ύψιστο οργασμό του.
Την άνασα του κάνω οδηγό και περπατώ στην ηδονή του

μια ρουφηξιά μοιάζει θαρρείς, που σε γεμίζει πόθο.

as build : ώς κατασκευάσθει

Χαμογελαστά υπέροχη

κυριακή γεμάτη φώτα

κι ας φώτιζε αμυδρά ο ήλιος πίσω απο την καταχνιά του τόπου...

και κάθε είδους εξαμβλώματα

τα ρίχνω δίχως σκέψη

στη χωματερή

Δίπλα στο τζάκι

απαλά παίζει η μουσική

και σου ακουμπώ τη μύτη...

                                                                Norah Jones - shoot the moon
                                                    Μadeleine Peyroux - J'ai deux amours 
                                                  Natalie Merchant - Crazy Man Michael 
                                                          Melody Gardot - Impossible Love
                                                           Van Morrison - Sometimes we cry 
                                                               Claire Denamur - Rien de moi
                                                          Μadeleine Peyroux - careless love 

Με θέα τη θάλασσα...

Orange

Ένα στολίδι πορτοκαλί βγήκε στους δρόμους ψάχνοντας κάποιο ταίρι, μα οι μέρες ήταν παγερές και στάθηκε μονάχο. Έμοιαζε η θωριά του θλιμμένη, όμως ακόμα και μόνο, είχε την ευχαρίστηση να ρουφά τον παγωμένο αέρα  και να παίρνει ανάσες. Και αυτό ήταν ζωή για στολίδι που επί μέρες κλεισμένο σε κουτί, έκανε δειλά την εμφάνισή του σε μέρες γιορτινές. Ο παγωμένος αέρας ήταν πάντα κάτι που του άρεσε…

Δεν το ενοχλούσε που οι άλλοι δεν το κοιτούσαν, που κάποιοι πέφταν πάνω του αδέξια, που γλιστρούσε στα παγωμένα μονοπάτια, ένιωθε ελεύθερο.

Αυτή ήταν η αίσθηση της ημέρας. Μπορεί τα δάκτυλα “να’σπάσαν” στο πέρασμα του -1 κελσίου αλλά η χαρά της ελευθερίας και του καθαρού αέρα στα πνευμόνια ξεχνούν τα πάντα. Για έναν περίεργο λόγο αυτές οι χρωματιστές παγωμένες διαδρομές έχουν συνδυαστεί με Χριστούγεννα στο κέντρο της Αθήνας, χρόνια τώρα.

                        George Bitsikas Ft. Baby Queen - My chosen soulmate

Εκρήγνυμαι

Σήμερα το μολύβι μου, ώς συνήθης πρωταγωνιστής, έφτιαξε μια σύγχυση.

Γραμμές αναπτύχθηκαν που στο τελείωμά τους δημιούργησαν έκρηξη.

Προέκταση του μυαλού μοιάζει, δεν το ελέγχω. Έμαθε τόσα χρόνια να βρίσκεται μαζί μου, να ξέρει πως νιώθω, απ’την θερμοκρασία των δακτύλων μου και να κινείται αναλόγως.

Το πρωί λοιπόν στο κάθε νούμερο που υπήρχε στο χαρτί τραβούσε και μια γραμμή, πολλές φορές και περισσότερες,  με αποτέλεσμα κάθε αριθμός να γεννά το γινόμενο του μυαλού μου και με τελική έκβαση την απόλυτη έκρηξη, μ’ένα γραφείο μές το χάος και εγώ καταρρακωμένος από το ωστικό κύμα να προσπαθώ να μαζέψω “γραμμές” και “αριθμούς” που σκορπίστηκαν στον χώρο.

Το αποτέλεσμα ήταν θριαμβευτικό, δεν λέω...

                                                                      Παυλίδης - Όσο μικραίνω

Δυνατά όμως

Στον γυρισμό κάτι πολύχρωμο,

έντονο και φωτεινό

φάνηκε μέσα απο την ομίχλη

να πέφτει απ'τον ουρανό...

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ
ή
ζώ μονάχος ? 

Και αυτός ο αέρας σαν να μην υπάρχει,
πνιγηρός μοιάζει.

Terez Montcalm

River flow

Ο πρωινός πονοκέφαλος εναλλάσσεται με τον μεσημεριανό

καθένας απο διαφορετική αιτία.

Όμως συντροφιά σαν έχεις τραγούδια σε συνεφέρουν.

Αποσβολωμένος

Κι έμεινα να κοιτώ για ώρα μια εκείνη μια το ποτήρι...

Λαμπύριζε στο φώς το κρασί και απ’την λεπτή του βάση τα δάκτυλα το στριφογυρνούσαν’ σαν χαζός κοιτούσα τη διαύγεια του κρασιού...

Maria Mena

Θέλω να θες τα πάντα

Λακκούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους
χαμόγελο μεταξωτό
μ' αρέσει το άγγιγμά σου
μ' αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω θάλασσες του Απρίλη μου
αρμύρα απ' της ψυχής σου την πληγή
αρμύρα απ' της καρδιάς σου την πηγή
θέλω να θες τα πάντα

Πρωί σε λεν Αυγερινό
το βράδυ Αποσπερίτη
ασημαχτίδα της ψυχής
σε λέω Αφροδίτη

Πλέω σε λίμνες τ' ουρανού
και περπατώ μονάχος
στην πόλη τη βαμμένη μου
και κρύβω τέτοιο πάθος

Λαμπύρισμα στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου θέλω ν' ακούς
και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου
και θα στη στείλω μια βραδιά
να κοιμηθεί μαζί σου

Μακριά απ' τις γκρίζες λάμψεις μου
χρόνε μου ψυχοφθόρε
σε χαιρετώ
λαμπρό αστέρι της αυγής
τρανέ εωσφόρε.

...θέλω φωτιά ...

Μη σταθείς στην ανάγνωση... άκουσέ το

                                                                    Υπόγεια Ρεύματα - Νατάσα

07:50

Kι έσπασε στα χέρια μου μια πέτρα που κρατούσα και κομμάτια της πέσαν στη γη. Κάποια τρύπησαν τον φλοιό της. Χώθηκαν βαθιά. Φθάσαν, νομίζω, στο κέντρο της κι άφησαν κενό πίσω τους, αφήνοντας κι εμένα να αιωρούμαι.

Κι έμεινα να προσπαθώ να μιλήσω, να πώ οτιδήποτε και βγαίναν ασυναρτησίες, να προσπαθώ να γράψω και ότι έγραφα έσβηναν, να προσπαθώ να κοιτάξω και όσο κοίταζα, τόσο χάνονταν η ματιά.

Κι ένιωσα να σταματά ο χρόνος και να μένω πάνω απ’το άνοιγμα προσπαθώντας να κουνήσω τ’άκρα. Πλήρης ακινησία. Παντού. Αισθήσεις χαμένες, ώσπου...

...ώσπου το άνοιγμα γεμίζει νερό και η γη γίνεται θάλασσα και πλημμυρίζει αυτή και πλημμυρίζω κι εγώ και αλλάζω...

Η μιλιά γίνεται μουσική, η γραφή εικόνα και η ματιά ωκεανός.

Τα χέρια απλώνονται κι ακουμπούν το πρόσωπό της και το κορμί τυλίγεται απάνω στο δικό της. Και η μουσική που βγάζω ακούγεται παντού. Και η θάλασσα με σκεπάζει....και αναπνέω...και γελώ...επιπλέω, χαίρομαι και αγκαλιάζω και το γέλιο είναι ατέλειωτο και το φιλί ατέλειωτο κι αυτό...ζώ...

...μοιάζει όνειρο μέσα στο όνειρό μου...και θα’θελα να μη ξυπνούσα σήμερα, να ζήσω λίγο ακόμα...

                                 Federico Aubele & Natalia Clavier - Este Amor

Σ’έναν ποταμό, μακριά στην γή του Εντραδόρ, μια νεράιδα γίνεται ένα με τη φύση

Σταθηκε για λίγο ν’αναπνεύσει  τη ζωή που την τρομάζει μα τόσο λαχταρά να την ζήσει, αφήνει τα μάτια της να βουρκώσουν και να ξεχυθούν απο μέσα χείμμαροι απο πίκρες κι αγάπες, να στάξουν, να χυθούν όλα στο νερό, να ποτιστούν και να ξεπλυθούν συνάμμα, να μπούν αυτά πρώτα κι έπειτα εκείνη, καθαρή, αγνή, άσπυλη και παρθένα όπως στην πρώτη γέννησή της. Στο χέρι το ξύλο που κρατεί το’χει σκαλίσει ο ποταμός και χαράζει τ’όνομά της για να το μάθει εκείνος που θα την δεχθεί σε λίγο. Με κίνηση δίχως σκέψη, το πετά κι αμέσως εύχεται η ροή να τ’αφήσει σε σημείο που ζούν πλάσματα  φτιασμένα απο ένωση κεραυνών και θαλασσών, δυο στοιχεία τόσο αντίθετα που σαν ενωθούν, σκέπτεται, γεννιέται δύναμη και αντοχή.

Βγάζει τα ελαφρά της ρούχα, αφήνει τα μαλλιά στο χτένισμα του ανέμου, ξεκουμπώνει τα φτερά, αποδιώχνει απο πάνω της την σκόνη του κόσμου, αφήνει απαλά την αγάπη που κρατούσε χρόνια, πάνω σε βράχο και βουτά στο πιο βαθύ σημείο του ποταμού αφήνοντας εκείνο να την ταξιδέψει στα μέρη απ’όπου κυλά ... σε γόνιμες εικόνες μιας γής ξεχασμένης  κι αδιάβατης...

Τώρα ζεί στη φύση, σπίτι έχει το νερό, για σκέπασμα τα φύλλα. Φίλους όλη τη πλάση και αγάπες τ’αστέρια που την φωτίζουν. Ξέρει τ’όνομα του κάθε αστεριού και με το δάκτυλο τ’ανάβει.

Μοιάζει παιχνίδι στα χέρια της ο ουρανός.

Μοιάζει εδώ ν’ανήκε απ’αρχής....

Αφιερωμένο στο κορίτσι που είδα να κάθεται δίπλα στο ποτάμι.

                                                                 Bebe - Siempre Me Quedara

Hay un trozo de luz - Υπάρχει ένα μικρό φώς

en esta oscuridad -μέσα στο σκοτάδι

para prestarme calma. - για να με κρατά ήρεμη.

El tiempo todo calma, - Ο χρόνος όλα τα ηρεμεί,

la tempestad y la calma - τη θύελλα και τη νηνεμία

It...

Και ζεί μέσα μου και θρέφεται

κι ανάβει την ώρα που πάει να σβήσει

και τρέχει τη στγμή που σταματά

κι ανεβαίνει κάθε που'ναι έτοιμο να πέσει

και ονειρεύεται κάθε που ξυπνά

και γεύεται καθετί το άνοστο

και πετά καθώς βυθίζεται

και γράφει όταν δεν έχει λόγο

και φωνάζει όταν σιωπά

και ανοίγει τα μάτια στον ήλιο

και κλέφτης γίνεται ονείρων

και ταξιδευτής φανταστικών πατρίδων

και νερό σαν σπάει

και αέρας στην έλλειψη ανέμου

και πέτρα σαν ψήνεται ο πηλός…

κι εγώ παρατηρώ.

Ειναι ωραίο ν'ακούς την πιο ήρεμη, την πιο αθόρυβη θάλασσα

κι Εκείνη ν'ακούει την φωνή σου...
...να δέχεται τις σκέψεις που πετάς...

Αυτό έκανα απόψε

Άφησα στην άκρη, στην παράλια
τις σκέψεις που με πονούσαν

Τίποτα σημαντικό...

Και όταν θές κάτι στη ζωή σου και δεν το’χεις, δεν το κατορθώνεις, τι είναι ;
Πως λέγεται ;

Δεν γράφω για κτήση, για ιδιοκτησία ή για κάτι υλιστικό.
Τα είχα.
Ούτε για έρωτες.
Τους έζησα.

Για κάτι ανώτερο ρωτώ...

 

Ζω μονάχα εν λευκώ...

colours

χρώματα παντού
χρώματα στους ανθρώπους...

γιατί απ'το πρωί το'χω στο κεφάλι μου

Eblouie par la nuit

Θαμπωμένος απ'τη δύναμη της χθεσινής νύχτας.

....άσχετο με το συναίσθημα του τραγουδιού...

Καταπ(θ)ληκ(π)τικά

Κάθε μέρα την ακούω αυτη την λέξη απο στόματα ανθρώπων κοινών και όχι απο γιατρούς.

Μοιάζει να ειναι το νέο στήριγμα του Έλληνα.

Μοιάζει να προσπαθούν να ξεφύγουν απ'τη μίζερη ζωή που καθημερινά τους δίνει η πολιτεία.

Στα πόδια μας να στηριχθούμε και στους ανθρώπους μας. Οχι στις φαρμακοβιομηχανίες τους.

Στη γή που ξεχάσαμε να την δουλεύουμε και στ'αγαθά που αφήσαμε για τη μεγάλη πόλη.

Αλλοτριώθηκε η σκέψη μας. Πλανεύθηκε απο έναν κόσμο ήδη αλλοτριωμένο.

Στον δρόμο χάθηκαν οι αξίες... αυτές να βρούμε, πρέπει. Όλοι μαζί
Έχουμε την ζωή μαζί μας. Έχουμε τον ήλιο να μας ευλογεί καθημερινά...

                                                                 Παυλίδης - Αντικαταπληκτικά

Γράμματα και γεωμετρία

Φαντάσου την γραμμή του θαυμαστικού σαν ένα ρόπαλο και την τελεία του, σαν το κεφάλι σου.

Τώρα φαντάσου την γραμμή να χάνει την ισορροπία του και να πέφτει...

Πονάς ή δεν πονάς ?

…πονάς.

Τι να κάνεις ? Να πάρεις μια γόμα και να σβήσεις το θαυμαστικό ? Όχι. Είναι σαν να σβήνεις όλη την πρόταση. Να το καταργήσεις ?... χρειάζεται. Να πάρεις τη πρόταση απ’την αρχή ? Αν το μολύβι είναι λειψό, πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα θα φτάσεις...

Το μόνο που μένει είναι να στείλεις διάβημα διαμαρτυρίας στους εργολάβους των γραμμάτων και των στοιχείων να τα στεριώνουν καλά... και καλού κακού, φόρα κι εκείνο το κίτρινο καπελάκι των εργοταξίων.

...ευθύνη φέρουν και όλοι εκείνοι που περνούν από δίπλα και το χτυπούν, ενώ εκείνο μπορεί και να τους βοηθά καθημερινά... να τους χαιρετά, να τους αφήνει να ξαποσταίνουν, να συζητά μαζί τους, γιατί όχι και να δένουν και τον πολύχρωμο χαρταετό τους...

                                                                     Deus - Nothing Really Ends

Λένε πως ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος.

Ναι, όταν τον κοιτάς τελειωμένο.

Αν πας να τον κατασκευάσεις ?

* Όπου διαγράμμιση, βάλε ότι σκέφτεσαι...

Μα, κιμωλία ;

Σαν βγήκε ο ήλιος στις τρείς το μεσημέρι, ένα χαμόγελο δημιούργησαν οι σκιές των δέντρων στο δρόμο. Με μια κιμωλία κατέβηκα κι άρχισα γρήγορα να περιγράφω ενα πρόσωπό στ’οδόστρωμα, όπως εκείνη την ημέρα που το αντίκρυσα.

Απ’τα παράθυρα κοιτούσαν τον παλαβό, που με πάθος κουνούσε τα χέρια του...

Τα μάτια ήταν εντυπωσιακά και έμεναν σημάδια λάμψης στ’άσπρο τους σαν ο ήλιος τα φώτιζε. Τα μαλλιά δημιουργούσαν ρυάκια και γλιστρούσαν οι ακτίνες του…
...και αυτά τα χείλια... χαραγμένο το χαμόγελο πάνω τους...

Μα δεν πρόλαβα να το φωτογραφίσω... πέρασε αυτοκίνητο κι έριξε νερά...!...παντού...

...χάθηκες κάπου...

                                                                         Cayetano - Notre Dame

Μια Δευτέρα διάβασα εμένα…

 

                                                                           Παυλίδης - Πέλαγος ΙΙ

 

Βάζω τον εαυτό μου σε λαβύρινθο, γιατί στον εύκολο δρόμο μοιάζω να χάνομαι και ψάχνω την έξοδο που περιμένει Εκείνη. Δεν είναι που δεν γνωρίζω τον δρόμο, είναι που και Εκείνη δεν βρίσκεται στο τέλος του…
 

Διάδρομοι με πόρτες κλειδωμένες και καθρέπτες φτιάχνουν ένα σκηνικό περίεργο και απόκοσμο. Στα μέσα κάποιου με κερνούν φιλιά, σε κάποιον άλλον, έρωτα, ζαλίζομαι απ’την μέθη και το μυαλό συναντά παντού Εκείνη... Και ο δρόμος πιο τραχύς. Και Εκείνη πιο ζωντανή. Και εγώ πιο ισχνός. Καθυστερώ. Θα περιμένει;

Στο τέλος, φοβάμαι, μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

Σκέπτομαι μήπως ρίξω τον εαυτό μου στον πιο βαθύ ωκεανό. Μοιάζει τίποτα εκεί η διαδρομή’ δεν με φοβίζει μα ούτε και τα θαλασσινά τα πλάσματα. Με μια ανάσα θα γυρίσω τουλάχιστον δύο φορές την υδρόγειο στην γραμμή του Ισημερινού. Και αν στεριές βρεθούν μπροστά μου, έναν υδάτινο δρόμο θα βρω να τις διασχίσω. Και αν σε θύελλες βρεθώ, Εκείνη θα’χω στο μυαλό για να τις παλέψω.

Στο τέλος, εύχομαι, να μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

...μόνο να περιμένει...

Και αν στιγμές χάνω την δύναμή μου, ειναι η εξερεύνησή σου που μ’εξαντλεί και η προσπάθειά μου να σε βρω. Και όταν από μακριά σε φωνάζω είναι σε λάθος χρόνο και λείπεις... και λύπης λόγια ζωντανεύουν, αποτυπωμένα στις γραμμές του μολυβιού μου.

Και αν στιγμές χαίρομαι που ακούω την ανάσα σου, είναι που η δική μου αφήνει την καρδιά μου ν’αναπνεύσει από σένα…

...μόνο άκουσέ με...

φωνάζω... τα γράφω σε τοίχους, στα σύννεφα… τα χαράζω στο πρόσωπό μου.

…κοίταξέ με... στα μάτια, βαθιά, μέσα μου.

...άγγιξέ με...

Θέλω να φυτέψω σπόρους σπάνιων πόθων, από ταξίδια μαζεμένους, για να συλλέξω έπειτα του κόσμου τα όνειρα’ να τ’αφήσω λεύτερα στον ουρανό όταν βρέχει να στάζουν στους ανθρώπους...

...νιώσε με...

Θέλω ενα ταξίδι στο διάστημα... πάντα το ονειρευόμουν.    
                                                                 

μια καληνύχτα

για τ'άτομα που αγαπώ

που σκέπτομαι, ερωτεύομαι, νοιάζομαι, αναζητώ,

περιμένω, ονειρεύομαι, λαχταρώ...

για εκείνα που τριβιλίζουν την ζωή μου,

που δίνουν άρωμα στη χαρά μου

και για εκείνα που θλίβονται στην λύπη μου...

Μόνο σε παρακαλώ, κράτησε μακριά τ'ανέραστα, τ'άσχημα, τα επικίνδυνα, τ'απείθαρχα στο νού, τα νεκρωμένα εγκεφαλικά και τους απείθαρχους στον έρωτα. Εκείνους που εμπαίζουν τις ζωές και τις καρδιές των άσπιλων και τους δωρητές απληστίας....

Καληνύχτα έρωτά μου...

Το θηρίο και το τέρας

Θέλω να γράψω μια ιστορία για το θηρίο και το τέρας αλλά δεν πρόκειται να τους δώσω και πολύ αξία.
Το θηρίο έμοιαζε, σαν ξεδιπλωνόταν, με βουνό και το τέρας, σαν το μουγκρητό του ακουγόταν, με άγριο όν απ’άλλο πλανήτη.

Δεν ξέρω ποιο απ’τα δυό ειναι το πιο κακό, το πιο σκληρό, το πιο αιμοβόρο.

Επίσης δεν ξέρω πιο έζησε επτά χρόνια και πιο κυκλοφορεί ελεύθερο μέχρι σήμερα..

Μοιάζουν να’χουν την ίδια καρδιά αλλά στην όψη διαφέρουν. Το ένα εξαφάνιζε ανθρώπους με σκέψη και το άλλο τους μασουλά ακόμα.

Να’ταν το θηρίο τότε και το τέρας σήμερα, ή το αντίθετο ?

Η παλαιοντολογία ίσως κάποτε λύσει αυτό το ερώτημά μου. Γιατί μάλλον θα περάσουν χρόνια αν οι κολίγοι του τόπου αυτού δεν σηκώσουν το κεφάλι τους.
...και πρόσεξε. Γεννούν αυτά. Οχι αυγά, μα τέρατα ικανά να αναστήσουν ασχήμιες...

                                                               Μ.Δημητριάδη - Ο φασισμός

Και λέει :
Μα πάλι θέ ν΄απλώσει (ο φασισμός) σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Απλά δεν γίνεται...

Βγαίνω εχθές απ'το μπαράκι,
πάω προς το αυτοκίνητο.
Προσπερνώ ενα πορτοφόλι που με κοιτούσε.
...!...κάνω μερικά βήμματα πίσω και το σηκώνω.
Ενα πορτοφόλι που δεν του έλειπε τίποτα. Βρίσκω έναν αριθμό τηλεφώνου, τον παίρνω επι τόπου και μου το κλείνουν. Εντάξει ήταν και μία το βράδυ...
Το πρωί ξανά.
Το ένα τηλέφωνο έφερε το άλλο και τελικά βρίσκω τον ιδιοκτήτη....
Ο Π.... ?
Ναι.
Μπλα μπλα μπλα.....!.... κάτι μου θύμιζε....μμμμμ
Ρε Π.... εσύ είσαι ?
Ναι. Ποιός.
Ελα ρε προπονηταρά μου. Πές μου ότι είσαι εσύ ?
Πλάκα με κάνεις ?
Μπλα μπλα μπλα.....χαχαχαχα

Με τα πολλά ήταν ο προπονητής μου...

Πάρτο αγόρι μου αφού αυτό άκουγα εκείνη την ώρα

                                                                      Waldeck - Cat people dub

make my day

για τους ανθρώπους που σου φτιάχνουν την ημέρα,

φροντίζουν το γέλιο σου,

ξυπνούν το παιδί μέσα σου,

και γελοιοποιούν το κάθετί σοβαροφανές μέσα σου...

Waldeck

Ας μην σταματούν τον χόρό τους, ότι αυτός είναι.

Ακόμα και τσιφτετέλι...

Μ’ένα όνειρο και ενα όπλο

Η μοναξιά, λέω...

...δεν έχει όνομα τελικά..

Γιατί της το’δωσαν και σε τι αποσκοπούσε, που οφέλεισε αυτή η βάπτιση ?

Και γιατί είναι τόσο “απαλή” ?

Έπρεπε να’χει αγκάθια γύρω της, να’ναι σαρκοβόρα και να ξεσκίζει στο πέρασμά της τα σωθικά σου, γιατί αυτο κάνει. Δεν χρειάζονται διευκρινήσεις ούτε πολλά λόγια. Λίγα. Ίσως μια λέξη, όπως και η μοναξιά, όπως και ο άνθρωπος ο μόνος.

... η μοναξιά δεν σ’αφήνει τελικά ούτε να εκφραστείς...

Πετάω μπροστά μου τις λέξεις που στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Ανακατωμένες. Τις τακτοποιώ φτιάχνοντας προτάσεις. Ολές έχουν συμπέρασμα  σχετικό με την μοναξιά. Τις διαλύω και ξανα απ’την αρχή. Σχηματίζονται νέες προτάσεις με πορεία πάλι προς την μοναξιά.. Τις πετώ στο πάτωμα να σκορπιστούν κι εκείνες αντιδρούν μ’εικόνες κ’ενα ερωτηματικό. Τις διώχνω μακριά με τα πόδια και σκορπούν στον αέρα. Μοιάζουν μετέωρες πιά, αλλά πάλι έχουν την δύναμη να με υποτάσσουν. Θολωμένος απ’το ποτό και απ’την ήττα των δικών μου λέξεων, παραιτούμαι και αφήνω τις λέξεις στον ουρανό του σπιτιού μου, σαν σύννεφο που φέρνει μπόρα....

...είναι απο εκείνες τις στιγμές που γραπτό δεν υφίσταται...

Σκέπτομαι μήπως κατέβω στη θάλασσα και να φωνάξω.

Σκέπτομαι πάλι, πως λέξεις δεν έχω να φωνάξω. Αιωρούνται σ’έναν κόσμο σαν σε γυάλινη σφαίρα. Εγώ και αυτές. Την κουνάς και αιωρούνται μέσα της κι έπειτα ξάνα επάνω μου... μια αέναη εσωτερική πάλη με το ασυμβίβαστο...με την μοναξιά.

...ειναι απο εκείνες τις βραδυές που λείπουν όλα...

Me and my monkey, With a dream and a gun...

Discotheque

Και τώρα που το βιονικό μου χέρι πέρασε σ’άλλη διάσταση,

άρχισε τον χορό και δεν το πιάνει κανείς.

Αυτό ζητούσα.

Τρέξιμο και παιχνίδι...

U2

al sur

Αποφάσισα, μια μέρα, να γράψω στο κορμί μου ότι μέσα του είχε.

Και ήταν τόσα πολλά που κάλυψα το παραμικρό σημείο πάνω μου.

Και ήταν τόσα που άρχισα να γράφω και γύρω μου, κάνοντας την ύστατη προσπάθεια απελευθέρωσης…

...μα βρισκόμουν σε κοίλωμα κι άρχισαν πάλι να με σκεπάζουν...

Είναι κάποιες ημέρες που δεν θές να σκέπτεσαι.

Αποφάσισα, μια μέρα, να μη σκέπτομαι τίποτα που να κλείνει τον ορίζοντά μου....

Οι μέρες δεν μου δίνουν πολύ το περιθώριο... το παλεύω...

 

                                                              Gotan project – vuelvo al sur  ( ? )

Απόψε ΙΙ

μόνο εγώ στη παραλία.

Οι ανάσες μου δίναν το ρυθμό και

το νερό παραδίπλα άκουγε με προσοχή τις σκέψεις μου...

                                                               Lemongrass - Dreams Are Real

Μα γιατί ακούς αυτή την μουσική ?

...πλάθω μόνος μου τους στίχους και

φτιάχνω τις εικόνες...
Και ο Παυλίδης ?
...εκείνος μου χαρίζει τα ταξίδια...

Προς εμπέδωση

Αυτή ειναι η ζωή.

Με τ'άσχημα και τα όμορφα της.

Επιλέγεις τι θα κρατήσεις... όμως σκέψου πρίν.

Μια σταλίτσα μοιάζει και δεν πρέπει να μας ξεφύγει.
Χαμόγελο θέλει

Αν δεν μπορείς να πετάξεις, παλεύεις, τουλάχιστον, να σηκωθείς

κι έπειτα έρχονται τ'άλλα.

Άφησε στην άκρη αυτά που σε πόνεσαν και βάδισε ανάλαφρα.

Θυμήσου... "το πιο ωραίο ειναι το επόμενο λιμάνι...το είπε ενας καπετάνιος πριν πεθάνει"

Ακούς ;

                                                                     Shinedown - Simple Man

Μια απατηλή εικόνα διαστήματος

Φορώ τ’αθλητικά μου και τ’ακουστικά στα αυτιά μου και τρέχω προς τη θάλασσα,

βουτώ απ’την εξέδρα, ενώ ταυτόχρονα βγάζω στον αέρα αυτά που φόρεσα πρίν

και απο μέσα απ’το νερό κοιτώ τ’αστέρια που μοιάζουν να κολυμπούν μαζί μου

και τότε νιώθω το κενό και την μηδενική βαρύτητα στο κορμί μου,

ενώ πλανεύω τη λογική μου μ’ένα ταξίδι στο κοσμικό διάστημα

και εξαπατώ τον λόγο της επιστήμης,

για την ανύπαρκτη μετάδοση του ήχου σ’αυτό...

                                            Thievery Corporation - Web of Deception

ςςςςς

Απεργώ

Άθελά μου

I need air

Κλείνω πίσω μου...
Κατεβάζω την ζελατίνα του κράνους και σε μια τόσο δά μικρή στιγμούλα, φθάνω χιλιόμετρα μακριά. Σκέπτομαι τα πάντα όσο όλα περνούν απο μπροστά μου σαν εκείνες τις μπομπίνες απ'τα παλιά φίλμς που γύριζαν γρήγορα σε κάθε προβολή. Μπλέκονται μες στο κράνος μου σκέψεις, εικόνες, μελωδίες, φωνές. Φωνές που δεν ακούγονται στ’αυτιά μου αλλά μου σπάνε τα τύμπανα του εγκεφάλου.

Ξέρεις πως ειναι εκείνο το αίσθημα της προσομοίωσης μιας πτήσης ?

Που μοιάζει ελευθερία ?

Ηδονή ?

Θαρρείς πως ο κόσμος γύρω σου, ζεί σε μια άλλη διάσταση κι εσύ κινείσαι αντίθετα απ’αυτόν. Θαρρείς… να μη σ’αγγίζει καμμία πίεση… να παίρνεις μέρος σε αγώνισμα με αντίπαλο τον άνεμο και να τον νικάς, μιάς και στους ταπεινούς καθημερινούς αγώνες δεν μπορείς ν’ανταπεξέλθεις...

...και εκεί έρχεται η Ταπείνωση.

Ενα αίσθημα απόλυτης μείωσης.

Μια ζωή να προσέχεις τα βήματά σου και εκεί που λές “νατος ο δρόμος, τον περπατώ” να πέφτεις σε  λακκούβα που σε βγάζει απ’την πορεία . Εκεί που μέρες πριν έγραφες “να θυμάμαι να προσέχω, μπλά μπλά μπλα” να ξεστομίζεις αδιόρθωτα και γελοία αποσπάσματα βλακείας...

Χαστούκια δέχεσαι ή με κάρτα πληρώνεσαι άνθρωπέ μου?
...πρέπει να ξυπνάς την ώρα της παρεκτροπής σου...

 

                                                                   Ρεμπούτσικα

The Help

Μακάρι να μη λυπόσουν τον εαυτό σου.

Αυτή είναι η ασχήμια.

Η ασχήμια είναι που βγαίνει από μέσα μας.

Κάθε μέρα... 
...κάθε μέρα, που δεν είσαι πεθαμένη όταν σηκώνεσαι το πρωί, να παίρνεις κάποιες αποφάσεις.

Να ρωτάς τον εαυτό σου: "Θα πιστέψω εγώ όσα άσχημα θα πουν σήμερα κάποιοι ανόητοι για μένα;"

Με ακούς;

 

Εξαιρετική ταινία

Thomas Newman-Ain't You Tired

a water so blue...

Bαπτίζω ξανά και ξανά τα μέσα μου για να εξαγνίσω ότι δεν μου αρέσει. Κάποια στοιχεία παίρνουν νέα ονόματα μαζί με νέες έννοιες. Κάποια άλλα θέλουν περισσότερη "καθαγίαση" και ρίχνω μεγαλύτερες βουτιές...

...wish i could live there

wish you were here..

Angels

Σκεπτόμουν, καθώς ερχόμουνα, αυτούς που αγαπούν περιμένοντας μια ανταμοιβή γι’αυτο που δίνουν... σκεπτόμουν ακόμα και εμένα.

Οχι φίλε μου, δεν ειναι αυτό αγάπη. Εγωϊσμός ειναι.

Αγάπη ειναι εκείνο το υπέροχο συναίσθημα που νιώθεις και δεν σ’αφορά τι θα σου δώσει ο άλλος, που σου γεμίζει την ψυχή, που κάνεις το οτιδήποτε χωρίς να περιμένεις κάποια ανταμοιβή...
Μόνο αυτό... γιατί αγάπη ειναι πάρα πολλά.

                                                                                    Robbie Williams