Σ’έναν ποταμό, μακριά στην γή του Εντραδόρ, μια νεράιδα γίνεται ένα με τη φύση

Σταθηκε για λίγο ν’αναπνεύσει  τη ζωή που την τρομάζει μα τόσο λαχταρά να την ζήσει, αφήνει τα μάτια της να βουρκώσουν και να ξεχυθούν απο μέσα χείμμαροι απο πίκρες κι αγάπες, να στάξουν, να χυθούν όλα στο νερό, να ποτιστούν και να ξεπλυθούν συνάμμα, να μπούν αυτά πρώτα κι έπειτα εκείνη, καθαρή, αγνή, άσπυλη και παρθένα όπως στην πρώτη γέννησή της. Στο χέρι το ξύλο που κρατεί το’χει σκαλίσει ο ποταμός και χαράζει τ’όνομά της για να το μάθει εκείνος που θα την δεχθεί σε λίγο. Με κίνηση δίχως σκέψη, το πετά κι αμέσως εύχεται η ροή να τ’αφήσει σε σημείο που ζούν πλάσματα  φτιασμένα απο ένωση κεραυνών και θαλασσών, δυο στοιχεία τόσο αντίθετα που σαν ενωθούν, σκέπτεται, γεννιέται δύναμη και αντοχή.

Βγάζει τα ελαφρά της ρούχα, αφήνει τα μαλλιά στο χτένισμα του ανέμου, ξεκουμπώνει τα φτερά, αποδιώχνει απο πάνω της την σκόνη του κόσμου, αφήνει απαλά την αγάπη που κρατούσε χρόνια, πάνω σε βράχο και βουτά στο πιο βαθύ σημείο του ποταμού αφήνοντας εκείνο να την ταξιδέψει στα μέρη απ’όπου κυλά ... σε γόνιμες εικόνες μιας γής ξεχασμένης  κι αδιάβατης...

Τώρα ζεί στη φύση, σπίτι έχει το νερό, για σκέπασμα τα φύλλα. Φίλους όλη τη πλάση και αγάπες τ’αστέρια που την φωτίζουν. Ξέρει τ’όνομα του κάθε αστεριού και με το δάκτυλο τ’ανάβει.

Μοιάζει παιχνίδι στα χέρια της ο ουρανός.

Μοιάζει εδώ ν’ανήκε απ’αρχής....

Αφιερωμένο στο κορίτσι που είδα να κάθεται δίπλα στο ποτάμι.

                                                                 Bebe - Siempre Me Quedara

Hay un trozo de luz - Υπάρχει ένα μικρό φώς

en esta oscuridad -μέσα στο σκοτάδι

para prestarme calma. - για να με κρατά ήρεμη.

El tiempo todo calma, - Ο χρόνος όλα τα ηρεμεί,

la tempestad y la calma - τη θύελλα και τη νηνεμία