Ταξιδεύω

με το νού
με το σώμα
με τ'αμάξι
μ'εκείνη...

κι αυτό είναι για τα ταξίδια μας

                                                           David Bowie - Wild is the Wind

Πές σε παρακαλώ εσύ μικρό πουλί σαν την δείς πως την περιμένω στο γυρισμό μου να την βρώ, σφικτά να την αγκαλιάσω, να κλείσω τα μάτια και ψηλαφιστά να την αντικρίσω, γλυκά να την φιλήσω κι έπειτα να μου κουρνιάσει στο φτωχό μου σώμα. Μόνο μη το ξεχάσεις. Άσε την λαλιά σου ν'ακούσει και με μιάς την θυμισή μου να φέρεις στου ονείρου της τα βάθη.
Θα λείψω.
Θα λείψει.
Θα λείπουμε...

Θέλω τόσα να πώ μα με κρατά το ποτό.
Θέλω να κλάψω μα με κρατά ο εγωισμός.
Θέλω πολλά μα με κρατά... ο διάολος...........................................................................

Ειναι τόσο σκληρή η νύχτα...
Ειναι τόσο σκληρές αυτές οι ώρες...
Όταν όλοι τόσες ημέρες έβλεπαν έναν χαζό να περπατά εγω τώρα νιώθω σκατά που αφήνω πίσω τόσα... κι όταν τόσο καιρό πετούσα τώρα νιώθω να λιώνω...
Μα δεν θέλω να'ναι αυτή η τελευταία ανάρτηση της χρονιάς και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.
Αυτός είμαι.
Αυτό νιώθω.
Αυτό αφήνω...

Θέλω ν'αγκαλιάσω τα σύννεφα, ν'ανέβω πάνω τους κι απο'κεί να πέσω. Θέλω να νιώσω την απαλότητά τους και να ξαπλώσω πάνω τους. Να μείνω μέχρι να με ξυπνήσει η ανάσα σου και να την ερωτευθώ, να την πιώ, να ποτίσει τα μέσα μου, να γίνει ένα με την δική μου, να δώσει πνοή στην πνοή μου.
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Τα μάτια μοιάζουν κουρασμένα και βαριά και εγώ χάνομαι.
Ειναι κι αυτό το τραγούδι που δεν μ'αφήνει να συνέλθω...