Mobile II

Το πιστεύω το '13.
Για έναν περίεργο λόγο αισιοδοξώ για το 2013. Νιώθω τις μέρες που περνούν τόσο υπέροχες' είχα ξεχάσει τα τελευταία χρόνια πως είναι να τις ζείς. Αφέθηκα...μου έδωσαν το χαμόγελό μου, την ζωή που ξέχασα...που αφησα να φύγει.
Αισιοδοξώ όχι μόνο για εμένα, αλλά και για πρόσωπα που αγαπώ, γι'ανθρώπους που κάνουν σχέδια και μου τα εκμυστηρεύονται...και είναι τόσα δίπλα μου.
Θα ζήσουμε...
Θα μεθύσουμε...
...και θα την πιούμε την ζωή...

So, let's do it

Mobile I

Ένας χρόνος ακριβώς και η συγκίνηση είναι μεγάλη για την φίλη. Τα τέσσερα φέρνουν αγκαλιές και δάκρυα σε μια άλλη κι αυτή είναι η ομορφιά της αγάπης...

Ταξιδεύω

με το νού
με το σώμα
με τ'αμάξι
μ'εκείνη...

κι αυτό είναι για τα ταξίδια μας

                                                           David Bowie - Wild is the Wind

Πές σε παρακαλώ εσύ μικρό πουλί σαν την δείς πως την περιμένω στο γυρισμό μου να την βρώ, σφικτά να την αγκαλιάσω, να κλείσω τα μάτια και ψηλαφιστά να την αντικρίσω, γλυκά να την φιλήσω κι έπειτα να μου κουρνιάσει στο φτωχό μου σώμα. Μόνο μη το ξεχάσεις. Άσε την λαλιά σου ν'ακούσει και με μιάς την θυμισή μου να φέρεις στου ονείρου της τα βάθη.
Θα λείψω.
Θα λείψει.
Θα λείπουμε...

Θέλω τόσα να πώ μα με κρατά το ποτό.
Θέλω να κλάψω μα με κρατά ο εγωισμός.
Θέλω πολλά μα με κρατά... ο διάολος...........................................................................

Ειναι τόσο σκληρή η νύχτα...
Ειναι τόσο σκληρές αυτές οι ώρες...
Όταν όλοι τόσες ημέρες έβλεπαν έναν χαζό να περπατά εγω τώρα νιώθω σκατά που αφήνω πίσω τόσα... κι όταν τόσο καιρό πετούσα τώρα νιώθω να λιώνω...
Μα δεν θέλω να'ναι αυτή η τελευταία ανάρτηση της χρονιάς και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.
Αυτός είμαι.
Αυτό νιώθω.
Αυτό αφήνω...

Θέλω ν'αγκαλιάσω τα σύννεφα, ν'ανέβω πάνω τους κι απο'κεί να πέσω. Θέλω να νιώσω την απαλότητά τους και να ξαπλώσω πάνω τους. Να μείνω μέχρι να με ξυπνήσει η ανάσα σου και να την ερωτευθώ, να την πιώ, να ποτίσει τα μέσα μου, να γίνει ένα με την δική μου, να δώσει πνοή στην πνοή μου.
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Τα μάτια μοιάζουν κουρασμένα και βαριά και εγώ χάνομαι.
Ειναι κι αυτό το τραγούδι που δεν μ'αφήνει να συνέλθω...

Άκου την ημέρα σου

Ήταν απ’αυτές τις ημέρες που δεν ήξερες πως θα εξελιχθεί ή που νόμιζες ότι θα είναι αντίγραφο κάποιας άλλης, ώσπου έρχονται στιγμές που σε διαψεύδουν. Μια, δυό κινήσεις, άλλες τόσες συναντήσεις, κάποια τηλέφωνήματα και όλα αποκτούν χρώματα, μουσικές και μυρωδιές.

Αυτό ειναι το μεγαλείο να ζείς μια ολόκληρη ημέρα.

Όπως και η Forbes λέει “Life is moving so fast, I think we should take it slow, rest our heads upon the grass and listen to it grow”

                                                    Pink Martini - Splendor in the Grass

as build...

Η όποια προσπάθεια αποσπερμάτισης γίνεται προς το μέρος μου, είναι μάταιη.

Φορώ στολή-προφυλακτικό, γίνομαι αδιάβροχος και

προχωρώ προς τη λάμψη των φωτεινών ονείρων μου.
 Κάνω τον δρόμο, σώμα και περιπλανούμαι απάνω του,
μπάινω μέσα του, το σεργιανώ απ'άκρη σ'άκρη και
το φιλί του δέχομαι στον ύψιστο οργασμό του.
Την άνασα του κάνω οδηγό και περπατώ στην ηδονή του

μια ρουφηξιά μοιάζει θαρρείς, που σε γεμίζει πόθο.

as build : ώς κατασκευάσθει

Χαμογελαστά υπέροχη

κυριακή γεμάτη φώτα

κι ας φώτιζε αμυδρά ο ήλιος πίσω απο την καταχνιά του τόπου...

και κάθε είδους εξαμβλώματα

τα ρίχνω δίχως σκέψη

στη χωματερή

Δίπλα στο τζάκι

απαλά παίζει η μουσική

και σου ακουμπώ τη μύτη...

                                                                Norah Jones - shoot the moon
                                                    Μadeleine Peyroux - J'ai deux amours 
                                                  Natalie Merchant - Crazy Man Michael 
                                                          Melody Gardot - Impossible Love
                                                           Van Morrison - Sometimes we cry 
                                                               Claire Denamur - Rien de moi
                                                          Μadeleine Peyroux - careless love 

Με θέα τη θάλασσα...

Orange

Ένα στολίδι πορτοκαλί βγήκε στους δρόμους ψάχνοντας κάποιο ταίρι, μα οι μέρες ήταν παγερές και στάθηκε μονάχο. Έμοιαζε η θωριά του θλιμμένη, όμως ακόμα και μόνο, είχε την ευχαρίστηση να ρουφά τον παγωμένο αέρα  και να παίρνει ανάσες. Και αυτό ήταν ζωή για στολίδι που επί μέρες κλεισμένο σε κουτί, έκανε δειλά την εμφάνισή του σε μέρες γιορτινές. Ο παγωμένος αέρας ήταν πάντα κάτι που του άρεσε…

Δεν το ενοχλούσε που οι άλλοι δεν το κοιτούσαν, που κάποιοι πέφταν πάνω του αδέξια, που γλιστρούσε στα παγωμένα μονοπάτια, ένιωθε ελεύθερο.

Αυτή ήταν η αίσθηση της ημέρας. Μπορεί τα δάκτυλα “να’σπάσαν” στο πέρασμα του -1 κελσίου αλλά η χαρά της ελευθερίας και του καθαρού αέρα στα πνευμόνια ξεχνούν τα πάντα. Για έναν περίεργο λόγο αυτές οι χρωματιστές παγωμένες διαδρομές έχουν συνδυαστεί με Χριστούγεννα στο κέντρο της Αθήνας, χρόνια τώρα.

                        George Bitsikas Ft. Baby Queen - My chosen soulmate

Εκρήγνυμαι

Σήμερα το μολύβι μου, ώς συνήθης πρωταγωνιστής, έφτιαξε μια σύγχυση.

Γραμμές αναπτύχθηκαν που στο τελείωμά τους δημιούργησαν έκρηξη.

Προέκταση του μυαλού μοιάζει, δεν το ελέγχω. Έμαθε τόσα χρόνια να βρίσκεται μαζί μου, να ξέρει πως νιώθω, απ’την θερμοκρασία των δακτύλων μου και να κινείται αναλόγως.

Το πρωί λοιπόν στο κάθε νούμερο που υπήρχε στο χαρτί τραβούσε και μια γραμμή, πολλές φορές και περισσότερες,  με αποτέλεσμα κάθε αριθμός να γεννά το γινόμενο του μυαλού μου και με τελική έκβαση την απόλυτη έκρηξη, μ’ένα γραφείο μές το χάος και εγώ καταρρακωμένος από το ωστικό κύμα να προσπαθώ να μαζέψω “γραμμές” και “αριθμούς” που σκορπίστηκαν στον χώρο.

Το αποτέλεσμα ήταν θριαμβευτικό, δεν λέω...

                                                                      Παυλίδης - Όσο μικραίνω

Δυνατά όμως

Στον γυρισμό κάτι πολύχρωμο,

έντονο και φωτεινό

φάνηκε μέσα απο την ομίχλη

να πέφτει απ'τον ουρανό...

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ
ή
ζώ μονάχος ? 

Και αυτός ο αέρας σαν να μην υπάρχει,
πνιγηρός μοιάζει.

Terez Montcalm

River flow

Ο πρωινός πονοκέφαλος εναλλάσσεται με τον μεσημεριανό

καθένας απο διαφορετική αιτία.

Όμως συντροφιά σαν έχεις τραγούδια σε συνεφέρουν.

Αποσβολωμένος

Κι έμεινα να κοιτώ για ώρα μια εκείνη μια το ποτήρι...

Λαμπύριζε στο φώς το κρασί και απ’την λεπτή του βάση τα δάκτυλα το στριφογυρνούσαν’ σαν χαζός κοιτούσα τη διαύγεια του κρασιού...

Maria Mena

Θέλω να θες τα πάντα

Λακκούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους
χαμόγελο μεταξωτό
μ' αρέσει το άγγιγμά σου
μ' αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω θάλασσες του Απρίλη μου
αρμύρα απ' της ψυχής σου την πληγή
αρμύρα απ' της καρδιάς σου την πηγή
θέλω να θες τα πάντα

Πρωί σε λεν Αυγερινό
το βράδυ Αποσπερίτη
ασημαχτίδα της ψυχής
σε λέω Αφροδίτη

Πλέω σε λίμνες τ' ουρανού
και περπατώ μονάχος
στην πόλη τη βαμμένη μου
και κρύβω τέτοιο πάθος

Λαμπύρισμα στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου θέλω ν' ακούς
και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου
και θα στη στείλω μια βραδιά
να κοιμηθεί μαζί σου

Μακριά απ' τις γκρίζες λάμψεις μου
χρόνε μου ψυχοφθόρε
σε χαιρετώ
λαμπρό αστέρι της αυγής
τρανέ εωσφόρε.

...θέλω φωτιά ...

Μη σταθείς στην ανάγνωση... άκουσέ το

                                                                    Υπόγεια Ρεύματα - Νατάσα

07:50

Kι έσπασε στα χέρια μου μια πέτρα που κρατούσα και κομμάτια της πέσαν στη γη. Κάποια τρύπησαν τον φλοιό της. Χώθηκαν βαθιά. Φθάσαν, νομίζω, στο κέντρο της κι άφησαν κενό πίσω τους, αφήνοντας κι εμένα να αιωρούμαι.

Κι έμεινα να προσπαθώ να μιλήσω, να πώ οτιδήποτε και βγαίναν ασυναρτησίες, να προσπαθώ να γράψω και ότι έγραφα έσβηναν, να προσπαθώ να κοιτάξω και όσο κοίταζα, τόσο χάνονταν η ματιά.

Κι ένιωσα να σταματά ο χρόνος και να μένω πάνω απ’το άνοιγμα προσπαθώντας να κουνήσω τ’άκρα. Πλήρης ακινησία. Παντού. Αισθήσεις χαμένες, ώσπου...

...ώσπου το άνοιγμα γεμίζει νερό και η γη γίνεται θάλασσα και πλημμυρίζει αυτή και πλημμυρίζω κι εγώ και αλλάζω...

Η μιλιά γίνεται μουσική, η γραφή εικόνα και η ματιά ωκεανός.

Τα χέρια απλώνονται κι ακουμπούν το πρόσωπό της και το κορμί τυλίγεται απάνω στο δικό της. Και η μουσική που βγάζω ακούγεται παντού. Και η θάλασσα με σκεπάζει....και αναπνέω...και γελώ...επιπλέω, χαίρομαι και αγκαλιάζω και το γέλιο είναι ατέλειωτο και το φιλί ατέλειωτο κι αυτό...ζώ...

...μοιάζει όνειρο μέσα στο όνειρό μου...και θα’θελα να μη ξυπνούσα σήμερα, να ζήσω λίγο ακόμα...

                                 Federico Aubele & Natalia Clavier - Este Amor

Σ’έναν ποταμό, μακριά στην γή του Εντραδόρ, μια νεράιδα γίνεται ένα με τη φύση

Σταθηκε για λίγο ν’αναπνεύσει  τη ζωή που την τρομάζει μα τόσο λαχταρά να την ζήσει, αφήνει τα μάτια της να βουρκώσουν και να ξεχυθούν απο μέσα χείμμαροι απο πίκρες κι αγάπες, να στάξουν, να χυθούν όλα στο νερό, να ποτιστούν και να ξεπλυθούν συνάμμα, να μπούν αυτά πρώτα κι έπειτα εκείνη, καθαρή, αγνή, άσπυλη και παρθένα όπως στην πρώτη γέννησή της. Στο χέρι το ξύλο που κρατεί το’χει σκαλίσει ο ποταμός και χαράζει τ’όνομά της για να το μάθει εκείνος που θα την δεχθεί σε λίγο. Με κίνηση δίχως σκέψη, το πετά κι αμέσως εύχεται η ροή να τ’αφήσει σε σημείο που ζούν πλάσματα  φτιασμένα απο ένωση κεραυνών και θαλασσών, δυο στοιχεία τόσο αντίθετα που σαν ενωθούν, σκέπτεται, γεννιέται δύναμη και αντοχή.

Βγάζει τα ελαφρά της ρούχα, αφήνει τα μαλλιά στο χτένισμα του ανέμου, ξεκουμπώνει τα φτερά, αποδιώχνει απο πάνω της την σκόνη του κόσμου, αφήνει απαλά την αγάπη που κρατούσε χρόνια, πάνω σε βράχο και βουτά στο πιο βαθύ σημείο του ποταμού αφήνοντας εκείνο να την ταξιδέψει στα μέρη απ’όπου κυλά ... σε γόνιμες εικόνες μιας γής ξεχασμένης  κι αδιάβατης...

Τώρα ζεί στη φύση, σπίτι έχει το νερό, για σκέπασμα τα φύλλα. Φίλους όλη τη πλάση και αγάπες τ’αστέρια που την φωτίζουν. Ξέρει τ’όνομα του κάθε αστεριού και με το δάκτυλο τ’ανάβει.

Μοιάζει παιχνίδι στα χέρια της ο ουρανός.

Μοιάζει εδώ ν’ανήκε απ’αρχής....

Αφιερωμένο στο κορίτσι που είδα να κάθεται δίπλα στο ποτάμι.

                                                                 Bebe - Siempre Me Quedara

Hay un trozo de luz - Υπάρχει ένα μικρό φώς

en esta oscuridad -μέσα στο σκοτάδι

para prestarme calma. - για να με κρατά ήρεμη.

El tiempo todo calma, - Ο χρόνος όλα τα ηρεμεί,

la tempestad y la calma - τη θύελλα και τη νηνεμία