8.12.12

Αποσβολωμένος

Κι έμεινα να κοιτώ για ώρα μια εκείνη μια το ποτήρι...
Λαμπύριζε στο φώς το κρασί και απ’την λεπτή του βάση τα δάκτυλα το στριφογυρνούσαν’ σαν χαζός κοιτούσα τη διαύγεια του κρασιού...


Maria Mena


5 comments:

  1. ... in vino veritas ...
    Kαλή σου νύχτα ναυαγέ μου...

    ReplyDelete
  2. "Το κρασί φέρνει στο φως όλα τα κρυμμένα μυστικά της ψυχής" Τάδε έφη Οράτιος.
    Δεν πρόλαβα την καληνύχτα σου.
    Να έχεις μια όμορφη Κυριακή.

    ReplyDelete
  3. Ω! Μάλλον είχε δίκιο ο Οράτιος!
    Πρέπει να προσέχω λοιπόν τις οινοκατανύξεις μου!
    Όμορφη Κυριακή ναυαγισμένε τυχερέ!
    ΥΓ: Υπάρχουν άλλοι που διψάνε να ξέρεις!

    ReplyDelete
  4. Τα μυστικά τα μοιράζονται οι φίλοι... δε τα κρατάμε μέσα... γι'αυτό είναι τα φιλαράκια...
    Σου εύχομαι να περάσεις όμορφα σήμερα ότι κι αν κάνεις...

    ReplyDelete
  5. Το κρασί, Λιακάδα μου, φέρνει στην επιφάνεια τα μυστικά της ψυχής μας, εκείνους τους πόθους που φοβόμαστε να δούμε. Οταν τα κατανοήσουμε, όταν τα καταλάβουμε, τότε βγαίνει και πιο έξω, βγαίνει πρώτα στους φίλους κι ύστερα, ίσως, σ'όλο τον κόσμο...

    Και @iris δεν κακό οι οινοκατανύξεις. Απελευθερώνεσαι. Κινείσαι διχως φραγμούς. Οσο γι'αυτους που διψάνε, μείνε ήσυχη. Ήδη βρίσκονται βυτία νερού στην περιοχή... έδωσα εντολή.

    ReplyDelete