τι θές να πείς ?

γιατί μου τ'αφιερώνεις ?

Ena limani i agkalia mou


Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά

Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Βρες αφορμή
σε καταιγίδα δες χτυπιέται το κορμί
Ακόμα πόσο
θα σε τρομάζει ο καιρός ακόμα πόσο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί

Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά
Ένα λιμάνι και το σώμα
για τις φουρτούνες προσευχή
Φταίω που σ' αγαπάω ακόμα
κι ας είσαι αλμύρα στην πληγή

Ακόμα δωσ' μου
μία στιγμούλα στο απέραντο του κόσμου
Το παρελθόν
αφού κυλάμε σ' ένα αιώνιο παρόν
Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί...

...δεν είμαι τόσο ανόητος αλλά ούτε και εσύ
ξέρουμε κι οι δύο...

λόγια στο ενδιάμεσο...

... δεν περίμενα να έρθει και σ'εμένα τόσο γρήγορα
το έβλεπα να με πλησιάζει σιγά σιγά.
Εχθές το βράδυ.
Με τόσο κόσμο γύρω μου.
Με τόσες φωνές... γέλια... συζητήσεις
Μια "στεναχώρια" που ήρθε να συγκατοικήσει μέσα μου.
Μία θλίψη, όπως έγραψε και μια φίλη.
Ισως έφταιξε το μεσημεριανό σου τηλεφώνημα
Ενα τηλεφώνημα μέσα στο άγχος...
χωρίς λόγο
Ενα τηλεφώνημα συνοδευόμενο απο εκνευρισμό...
άσκοπα
Γιατί ?

Ο πρωινός δρόμος πρός την Αθήνα γεμάτος... η ροή της καθημερινότητας δεν σταματά.
'Επρεπε να έρθω για λίγο
Συντροφιά μου σ'είχα...
στην αρχή ακούγοντας τραγούδια
έπειτα ακούγοντας εσένα.
Μου έλειψες, το ξέρεις ?

Καθώς σκεπτόμουν όλα αυτά και η διάθεση δεχόταν πότε στιγμές χαράς και πότε μοναξιάς συνάντησα στο γραφείο κι εκείνο το email... έμμεσα απο κάποιο άτομο.
Κατόπιν διάβασα ότι αποφάσισε να "αποχωρισθεί" κάποιους.
... μα μ'αυτόν τον τρόπο ? Ας είναι. Να'ναι καλά.
!!!!!!!!!!!!!!!!!
Στο μυαλό τριγυρνάνε διάφορες σκέψεις.
Σκόρπιες... και σκόρπια θα τα γράψω
Δυσαρεστώ κάποιον ? Μ'ενοχλεί κάποιος ?
Τελικά τι γίνεται με τα προσωπικά ημερολόγιά μας ?
Ξεκινάμε μόνοι... κάποιοι θέλουν παρέα, κάποιοι όχι.
Δεν μ'απασχολεί. Ας με διαβάζουν 3 άτομα ή και χίλια.
Ας διαβάζω 3 άτομα ή και χίλια.
(Θεωρώ ότι ποτέ δεν ενόχλησα ή έθιξα κάποιον-δεν είναι ο τύπος μου όσο κι εγωιστικό να ακούγεται)
Ανοιξα την σελίδα για να γράφω τις σκέψεις μου...
αφορμή σίγουρα ήταν και είναι, Εκείνη.
Εκείνη που υμνώ συχνά εδώ
... δεν ξέρω που θα βγεί αυτό το γράψιμο...
Σταματώ.
Η θλίψη δεν λέει να φύγει και το λίγο γίνεται πολύ.

"Βροχούλα" ήρθε και ελπίζω να μείνει... σ'Αυτή άλλωστε μόνο πίστεψα.
Εύχομαι να κρατήσει...
Τα φιλιά μου.

έτσι... για χαλάρωση

Αντίο