Περασμένες δύο, εδώ...
ένα τελευταίο πέρασμα για αυτό τον χρόνο...
Σκέψεις για όμορφη συνέχεια, εικόνες φωτεινές κι ευχές για ότι καλύτερο.
Ενα χρόνο μετά ειναι σαν εχθές. Γρήγορα πέρασε ο καιρός ή τόσο όμορφα... ?

Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά ομορφιά μου. Αυριο πάλι.
Ενα αύριο δίχως το γνωστό κοινό μέτρημα της ώρας και δίχως να ξεχωρίζει η μέρα απο την νύχτα.
Ερχονται παιχνίδια και ταξίδια ζωής....

Ωρες νιώθεις να περπατάς σε εύθραστη γή. Σε εδάφη χαρακωμένα και κουρασμένα απο τα χρόνια που έχουν περάσει απο πάνω τους. Σχισμένα απο σεισμούς κραυγών...
Ωρες νιώθεις την ζωή σου να σταματά σ'ένα συγκεκριμμένο σημείο. Να σέρνεται ψάχνοντας δύναμη εκκίνησης ή να καβαλά ρόδες για να γλυστρήσει επίτηδες σε μια στροφή. Να ψάχνεις αυτό το γαμωμπουτόν που αλλάζει τα πάντα κι εκείνο να κρύβεται σε μέρη βαθιά σκοτεινιασμένα. Να ψαχουλεύεις στα τυφλά για ένα σημείο που θα σταματήσει τα πάντα γύρω σου δίνοντας ώθηση για κάτι νέο.
Ενα νέο ξεκίνημα...
Τόσο περίεργο.
Τόσο πολύπλοκο και δύσκολα κατανοητό.

Στιγμές, κάποιοι στίχοι στροβιλίζονται εμπρός σου.
" Όπως κι αν τα μοιράσεις, τελικά θα το δεις
βγαίνει άσσος μπαστούνι, τι να πω; τι να πεις; "
Το παλέυεις. Σκίζεις όλα τα μπαστούνια και διαλέγεις τα κούπα της ζωής. Πιστεύεις σ'αυτά και τους δωρίζεις χρόνο.
...αγαπάς.
Γι'αυτό...

Τι είναι αυτό που σταματά τον λόγο ?
Τι είναι αυτό που τον ξεκινά ?
Ωρες σκέπτομαι, πως η λύση ορισμένες φορές φαίνεται να κρύβεται πίσω απο προσωπείο φτιαγμένο απο το πιο σκληρό υλικό του πλανήτη. Δεν σ'αφήνει να την πλησιάσεις, να την ακουμπήσεις, να την δείς.
Είναι η διάθεση, ο έρωτας, η θλίψη, η χαρά, η απόγνωση, το ταίριασμα, ο χωρισμός, μια εικόνα, μια σκέψη, μια κίνηση, μια λέξη, μια ανάμνηση, ένα χάδι, ένα χρώμα, ένα άγγιγμα, ενα ταξίδι... η ζωή η ίδια ?
Μα όταν η διάθεση περιέχει θλίψη, όταν περιέχει χαρά, όταν ο έρωτας στέκεται πάνω σου, όταν η απόγνωση συχνά σ'επισκέπτεται, γιατί ο λόγος κρύβεται ?
Όταν το ταίριασμα γίνεται απόλυτο, όταν ο χωρισμός σ'ακουμπά, όταν μια εικόνα γεμίζει την ψυχή σου, όταν μια σκέψη κυβερνά το νού σου και μια κίνηση ορίζει την ζωή σου γιατί ο λόγος σιωπά ?

Ρωτάς το στέρφο απο λόγο, μυαλό σου κι εκείνο παραμένει στεγνό, άλαλο, άπραγο, αλύγιστο και άδειο...
Άδειο ?
Μήπως το θεωρείς άδειο γιατί υπάρχουν τόσα μπερδεμένα μεταξύ τους, που έχεις αυτή την αίσθηση ?
Ε ?
Μήπως είναι καιρός να τα βάλεις σε μια τάξη ? Σε μια σειρά ?
Όλα.
Βάλε σ'ενα ράφι τα όμορφα και σ'ένα άλλο τ'άσχημα της ζωής.
Κι άν δεν φθάνουν τα όμορφα σε ένα, φτιάξε κι'άλλα και στερέωσέ τα καλά. Αν πάλι περισσεύει χώρος φρόντισε να τον γεμίσεις.
Όσο για τ'άσχημα, ξεσκαρτάρισε κάποια και βάλτα σε κουτιά. Να μη πιάνουν χώρο μέσα σου. Ίσως να τα πετάξεις κιόλας στον κάδο του ποτέ. Να μη τα βλέπεις κάν. Να σταματήσουν την αφέμαξη της ψυχής σου.
Ζήσε την ομορφιά που κάποιοι σου χαρίζουν. Δεν την βρίσκεις εύκολα, εκτός κι άν είσαι τόσο τυχερός που την συναντάς συνεχώς...

Τ'ακούς ή μόνος μου μιλάω ?

To χρώμα του ουρανού βρίσκεται συνεχώς εμπρός μου απόψε.
Αυτό το πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.

"Just a perfect day" στον Galaxy αυτή την ώρα.
Άνοιξα το μηχάνημα μόνο για ν'ακούσω τον σταθμό που αυτές τις ώρες μπορεί και σε ταξιδεύει κι εμεινα να γυρνώ απο σελίδα σε σελίδα.
Τούτο το βράδυ είναι το πρώτο που είναι έτσι... περίεργο. Έχει μια γεύση πρωτόγνωρη. Συνομιλίες δεν καλύπτουν κενά. Εικόνες η μια πάνω στην άλλη...

Περπάτησα πολύ πάνω στην αμμουδιά που στιγμές έμοιαζε ξεχασμένη.
Έφθασα στο σημείο που ενώνονται οι θάλασσες κι ήταν τόσο ωραία με τον ήλιο να ετοιμάζεται να κρυφθεί πίσω απο τα βουνά, κάνοντας τον ουρανό να φλέγεται.
Να δίνει χρώματα ερυθρά μέσα στο μπλέ του.
Το απόλαυσα.
Και στον γυρισμό μια βουτιά ίσα για ένα γειά στην σημερινή ημέρα που χανόταν...

Αύριο πάλι...

Σαν του αετού το πέταγμα η σκέψη.
Ελεύθερη.
Από ψηλά κοιτά. Σε κάποιο βράχο στέκει και το βλέμμα συχνά πέφτει σε βήματα της παρθένας γής. Σε εδάφη που άνθρωπος δεν περπατά και μόνο φτερωτά ίχνη φτιάχνουν στον αέρα σχήματα πλανητών και αστέρων* γειτονιές ολόκληρες…


Ένα στυλό με μπλε μελάνι χοροπηδά σήμερα εμπρός μου. Σαν να ζητά ενα χέρι να του δώσει το έναυσμα για δημιουργία… έναν αφέτη.
Ένα στυλό που χρόνια τώρα στέκει απόμερα και κοιτά σιωπηλό. Ζηλεύει λες, τα μολύβια και τα χρώματα τους που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα ριζόχαρτα του λευκού γραφείου.
Μου αρέσουν τα μελάνια να είναι ελεύθερα κι αυτά. Να βουτώ μέσα τους ζωή από ξύλο και να πλατσουρίζω πένες σκαλιστές με μεράκι καμωμένες. Να έχουν ροή ποταμού και γραφή ζωγραφιστή. Ν’αφήνουν το σώμα να κυλά ελαφρά και οι γραμμές να ζωντανεύουν στην ματιά. Να μπερδεύονται μεταξύ τους. Να φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες στο χαρτί, γεφύρια για να περνούν από το προηγούμενο φρέσκο, σχήματα φωλιές και να γεννιούνται εικόνες.

Κάποτε το χέρι κρατούσε το μελάνι. Τραβούσε γραμμές στατικές που σχημάτιζαν σκιές. Έπειτα ο γραφίτης φάνηκε ιδανικότερος. Όχι γιατί διορθώνεις αλλά για την λυγεράδα των γραμμών και τον ήχο της περπατησιάς του.
Προτιμώ στα δάκτυλα να μπλέκω την ξύλινη γραφίδα και να χαράζω λόγια σε χάρτινα όνειρα…

Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά.
Βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.
- Ξέρεις, από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. -
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.
- Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατό στο μικρό παρελθόν της. Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και δεν ξέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό. -
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν. Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη. Ίσως είχαμε κάνει μια τέτοια συζήτηση.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?

Η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”

Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…

…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…

…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…

Kάπου στο βάθος μικρά φωτάκια στέκουν ακίνητα σχεδόν, κάνοντας τον σκοτεινό ορίζοντα παιχνίδι στα μάτια μας…
Είναι όμορφη τούτη η ώρα λέω.
Μά και το πρωί το ίδιο είπα, όπως και το μεσημέρι.
Κάθομαι και απολαμβάνω τις στιγμές που ζώ, στο ήσυχο τοπίο με τις όμορφες εικόνες κι εσένα συντροφιά.

Απόλαυση και ευτυχία. Πειράγματα και λόγια με τα μάτια. Γέλια και φωνές. Ηρεμία και ξεκούραση. Ήλιος και φεγγάρι. Θάλασσα και πέυκα. Έλατα και δάση. Έρωτας και παιχνίδια… το γυμνό σου κορμί στην πλάση…
...εσύ στο είναι μου

Μόνοι σε μια παραλία να κάνουμε έρωτα στην αμμουδιά,

σαν δυό μετεωρίτες που αρπάζουνε φωτιά μες’την ατμόσφαιρα, τα κορμιά,

να μας ακούν η θάλασσα και τα πουλιά,

ν’αστράφτουν τα πρόσωπα κι απάνω τα’άστρα του ουρανού,

γυμνοί στον τόπο εκείνο να μας βρίσκει το ξημέρωμα,
και να βουτάμε στα γαλανά νερά για κείνα τα λευκά κοχύλια της ψυχής.

Εκεί να στήσουμε την δική μας σκηνή για λίγες μέρες και για λίγο να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στης γής το χαλί.

...φαίνεται η ζωή ησύχασε...

Το γραπτό άρχισε να γίνεται λόγος.
Κι ο λόγος...

χάδι,

έρωτας,

βροχή...

Έχω την εικόνα μιας σπηλιάς.
Όχι όπως γνωρίζουμε τις σπηλιές.
Δεν είναι ούτε υγρή ούτε σκοτεινή.
Είναι λαμπερή, με αρχή και τέλος.
Μικρό το πέρασμά της. Γαλάζιος ο θόλος της, ζωγραφιστά τα τοιχώματά της.
Το κατόπι της μεγάλο μέσα σε κήπο και η έξοδος απέραντη, στο πλάτος του ωκεανού που συναντά.
Σπηλιά του ονείρου την λέω…
Την περπατώ. Συχνά σταματώ να θαυμάσω την μαγεία της
Την περπατώ και φθάνω στ’άπειρο….
…σαν σε άλλη γή…

- Βλέπω μπροστά μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά.
Έχει ένα παρουσιαστικό…
…..περίεργο.
Έχει ένα πρόσωπο…
…..σκυθρωπό.
Mια φωνή…
…..κουρασμένη
Εύκολα μιλά για αγάπη κι εύκολα την πετά.

- Έχω μέσα μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Καθημερινά…
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με κάνει να γελώ.
…. τα καταφέρνει.
Την σκέπτομαι συνεχώς.
Νομίζω ότι ποτέ δεν έπαψα.

Το ξέρει.
Το νιώθει κι εκείνη.

- Αυτές τις μέρες αφουγκράζομαι έντονα την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Σχεδόν κάθε λεπτό που περνά.
Μπορεί τα λόγια μου να την πλήγωσαν.
Μπορεί το εγώ μου να την χτύπησε, να μη μίλησε, να σταμάτησε την ανάσα της, να μη την κατάλαβε, μα συνεχίζω να την αγαπώ.

Τούτες τις μέρες κυματοθραύστης γίνομαι και βορά του ανέμου στον χώρο τον άπειρο. Συννεφοσκεπασμένος είν’ ο ουρανός μου και ταραγμένο το νερό που κολυμπώ.
Έχω την ανάγκη ενός διαλλείματος.
Κουράσθηκα.
Φορτωμένος ήταν ο χρόνος.
… σκληρός…
Λιγοστός και πιεστικός.


Μίλησε ο ψεύτης ο εγωισμός…

Άραγε υπάρχει η σπηλιά του ονείρου ?

Κάτι θαλασσινό κράτησα εχθές το βράδυ με άρωμα Νικουριανής και το στρίμωξα στην χούφτα μου. Είχε αφεθεί στα μάτια μου, κρυμμένο σχεδόν ένα χρόνο. Το φρόντισα και τ’άφησα στο λευκό του νιπτήρα για να βουτώ μέσα του κάθε που θα βρίσκεται εμπρός μου.
Θα ήθελα να είναι η αρχή της μέρας μου και το χαμόγελο της μορφή σου.
Η εικόνα του καλοκαιριού σε πρώτο πλάνο…

Εχθές ο αέρας στάθηκε έξω από το σπίτι κοιτώντας κλεφτά μέσα και ψάχνοντας κάποιον να του ανοίξει. Μα του στάθηκα εμπόδιο. Έμεινα ερμητικά κλεισμένος λές και φοβόμουν κάτι. Είχα μια ανησυχία που παραμένει μέσα μου και σήμερα.
Τι κι αν στρώσαμε μια κουρελού μπροστά απ’το πήλινο σκεύος της γιαγιάς. Τι κι αν παίρνει σχήμα ο πάνω χώρος. Κάτι με καίει. Κάτι με ανησυχεί.
Αυτές οι Κυριακές με χτυπούν καθώς μένω μόνος. Το σπίτι γίνεται τεράστιο για εμένα μόνο και το κρεβάτι δεν με χωρά.
Ένα φώς κρατώ αναμμένο να μου συντροφιά, μιας και το φεγγάρι άργησε να φανεί, ενώ σήμερα ξέχασε να κρυφθεί…το βλέπω στο δρόμο για το γραφείο…

...μα δεν την λένε ποθητή ούτε ονειρεμένη
δεν την λένε ξακουστή την λένε ξεχασμένη...
...του χρόνου ανήμερο θεριό κι ωραία κοιμωμένη...

Όμορφες λέξεις απ'τον Μιλτιάδη
...όπως συνηθίζει άλλωστε.

Ως συνήθως αυτή την εποχή έρχεται και κολλά πάνω μου η κούραση του εργασιακού έτους ενώ μετρώ αντίστροφα τις εναπομείναντες ημέρες έως τον Αύγουστο. Εφέτος είχε λίγους λόγους παραπάνω να κουρνιάσει στον καναπέ μαζί μου.
Όμως φέτος κάτι διαφορετικό γυρίζει γύρω μου. Νέο.
Σαν κάποιο ποτάμι που κυλά ορμητικά, αιώνες απο την γεννησή του και σταματά μπροστά σε μια σπηλιά με πανέμορφα πετρώματα για να ξεκουρασθεί.
Κοιτάζω μέσα μου και είμαι γεμάτος άρωμα αερικού, σαν τα λουλούδια της που γεννούν καθημερινά χρώματα και άνθη.
Κοιτάζω έναν καθρέπτη και βλέπω έρωτα να ξεχύνεται απο κάθε πόρο του κορμιού και το είδωλο να παίζει σαν τα παιδιά στα παραμύθια.
Θαρρώ πως κάποιος ξαναγεννιέται...

μέρα ηλιόλουστη μά και παγερή...
πρόσωπα χαμένα...
σκέψεις που κρύβονται στον νού...
λόγια διάσπαρτα στον αέρα...
δυνάμεις που συγκρούονται μέσα μου...
φωνές που τρυπούν την ψυχή...
εικόνες που τρομάζουν την ζωή...
δάκρυα πνιγμένα σε κάποια γωνιά...
φιλιά παγωμένα...
...παθιασμένα...
"είν' η αγάπη ένα αμάξι με φτερά,
απο την γή στον ουρανό για να πετάξεις..."
ήχοι γνώριμοι...
...αγαπημένοι...
θύμησες...

...τόσο μόνος ξαφνικά...

Οι νεράιδες θα ΄ ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.
Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κάθε τί που αγαπάς, είναι μπροστά μου...
Συνεχώς...
Η βροχή έχει γίνει ένα με το κορμί σε τούτα εδώ τα μέρη.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου χρωματίζουν την ματιά.
Κάθε λογής νεράιδες χοροπηδούν στην σκέψη.
Μά τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ?
Πως βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα ?
Εγώ ήξερα το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας. Το λευκό το καθάριο, το λαμπερό. Τα χρώματα των κυκλάδων. Έτσι τα ονομάζω.
Χρώματα των Κυκλάδων. Χρώματα χαρούμενα. Φεγγοβολιστά.
Δεν μ'ενοχλούν οι ξεροί οι τόποι. Τα βράχια και τ'άνυδρα τοπία. Τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα και τα χαμογελαστά μάτια. Ο ανοιχτός ορίζοντας τ'ανθρώπου και της φύσης. Το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, το Λευκό των σπιτιών της Πάρου, το δροσερό αρχοντικό της Άνδρου, τα σκαλοπάτια της Άνω Σύρας, της Αντίπαρου εκείνη η ηρεμία, οι βουτιές στην Μήλο και της Σίφνου το κεραμικό στολίδι.
Μα δεν θα ξεχάσω και δύο χρωματιστά σημεία. Η Σύμη και το Φισκάρδο. Σημεία που άφησαν σημάδια στο νού και ηρέμησαν την πλάση γύρω μου.

Πως βρέθηκα ?
Χαμογελώ...
Ερωτεύεσαι ένα κορίτσι. Σου δίνει το χαμόγελό της. Σου χαρίζει το γέλιο της. Σε ταξιδεύει σε δικά της μέρη. Άλλοτε βροχερά, άλλοτε νεραιδοφτιαγμένα. Σ'αγγαλιάζει δυνατά και σου εξιστορεί ιστορίες με τα μάτια. Έχει τις νεράιδες στα μαλλιά και στα πόδια τα κοχύλια. Χρώματα στον ώμο της, απλά κοσμήματα στα χέρια, αέρινη λευκή φορεσιά στο κορμί της.
Έτσι όπως σε θυμόμουν...

...το κορίτσι της βροχής.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να λεγόσουν ?
...ίσως Βροχούλα.
...ίσως.........
Θα στο πώ αλλού.

Μόνο έτσι θα έγραφα, σκέφθηκα.
Απόψε ένας δημόσιος οργανισμός μου έδωσε την ευκαιρία να πιάσω το μολύβι κι ένα λευκό χαρτί.
Μα είμαι σίγουρος πως δεν το'κανε γι'αυτό. Κάποιος είδε ότι χάζευα την ομορφιά της φύσης και θέλησε να μ'αφήσει να την απολαύσω, κατεβάζοντας τον γενικό διακόπτη του ρεύματος της περιοχής, αποσπώντας με έτσι απο την οθόνη του υπολογιστή, τρείς φορές.
"Ε, δεν θα τον κάψω κιόλας. Ας πάει η δουλειά λίγες ώρες πίσω..."


Φωτογράφισα το σκοτάδι που στιγμές έμοιαζε να γίνεται μέρα.
Άναψα επτά κεριά στην σειρά στο καθιστικό κι ένα έξω στην βεράντα.
Το μοναδικό φώς της περιοχής, άν εξαιρέσει κανείς τις αστραπές..
Ησυχία.
Μόνο η βροχή, οι βροντές και το θρόισμα των φύλλων που όσο πάει γίνεται και πιο δυνατό.
Ηρεμία.
Μαγική λέξη.
Τελευταία την χρησιμοποιώ πολύ. Η ηρεμία ήρθε, άραγε, και με βρήκε, ή εγώ την συνάντησα ?
Ύστερα αναρωτιέμαι. Πώς τα καταφέρνεις και λείπεις πάντα στην βροχή ?
Εσύ...
Στο μυαλό μου πάντα εσύ.
Στο μυαλό μου πάντα η εικόνα σου... τα μάτια σου.
... τα ερωτηματικά σου...
Αναρωτιέμαι κι εγώ. Υπάρχει έμπνευση δίχως πόνο ? Ισως όχι. Υπάρχει όμως μια άλλη που πηγάζει απο τον έρωτα που ζεί ο καθείς.
Πηγή ζωής τ'ονομα αυτής.

Οι φωτογραφίες μου σιγοτραγουδούν ένα παλιό τραγούδι :
Μαγνητοφώνησα απόψε το φεγγάρι
έλα ν' ακούσουμε τραγούδια τ' ουρανού...
Και φωτογράφισα για σένα τη φωνή μου
γέμισε χρώματα κι ανταύγειες το χαρτί...

Kαι ξάφνου ένα συντονισμένο αααααα στον αέρα, με ξυπνά.
Ο πολιτισμός στο πιάτο σας.
Κι εγένετο φώς....
Για δές τι μου κάνει. Πρέπει να σηκωθώ να ελέγξω το pc και τα ενυδρεία.

Καληνύχτα σε λατρεύω, αύριο πάλι...

Ένα ζευγάρι λευκές πεταλούδες χορεύουν μπροστά μου.
Ήρθαν σκέφτομαι και χαίρονται την ζωή τους παίζοντας με το ταίρι τους.
Ασταμάτητα. Παίζουν γύρω απ’το ψηλό δέντρο και κάπου κάπου ξαποσταίνουν σ’αυτό.
…έτσι. Γιατί αυτή είναι η ζωή τους. Μικρή και χαρούμενη. Έτσι όπως χαρούμενη πρέπει να’ναι και η δική μας.
Αυτό είναι. Αυτός είναι ο λόγος.
Χαρoύμενη είναι και η δική μου. Το ημερολόγιό μου δεν το επισκέπτομαι συχνά πιά. Τα λόγια μου βρίσκουν αλλού διέξοδο. Βγαίνουν και τοποθετούνται στο χαμόγελο και στο κορμί της. Οι σκέψεις μου συχνά το σκάνε και αιωρούνται στον χώρο που βρίσκεται, όπως τα χθεσινά σύννεφα που έφτιαχναν ένα τοπίο μαγικό έτσι σκόρπια που έστεκαν, στον απογευματινό ουρανό.
Αυτό το πίσω μπαλκόνι τι ηρεμία δίνει… τι χρώματα, τι ομορφιά.
Αυτό το πορτοκαλί του ουρανού όταν χάνεται ο ήλιος, αυτό το μεγαλείο που μας χαρίζει όταν βρέχει, το πράσινο της γής τούτη την εποχή... η αγκαλιά, κάθε που θα βρεθούμε σ’αυτό…

Στον νού μου τώρα έρχονται λόγια… Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σ’ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Και ξέρω τι θα μου απαντούσες, πάλι από το ίδιο γραπτό του Neruda … Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την ασταμάτητη βροχή…

Απο εχθές το βράδυ η βροχή μουσκεύει το τοπίο.
Όμορφα είναι να αφήνεσαι στην ηρεμία της βραδυάς και στους ήχους της βροχής.
Φαίνονται τόσο διαφορετικά εδώ.
Δέσμες χορεύουν στον σκοτεινό ουρανό δίνοντας χρώματα και λάμψη στην παλλέτα του νού.
Δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο ένα βλέμμα στο φώς του σκοταδιού και στις στάλες που πέφτουν στ'άνθη που αγαπάς.
Για την ευτυχία ?
Μόνο εσύ και εγώ.
Εσύ συνηθίζεις να λείπεις και να παραπονιέσαι γι'αυτό.
...μοιάζει σαν ν'αφήνεις πίσω λίγο απ'το χαμόγελό σου.
Μοιάζει σαν να μου κρατάς το χέρι όσο η μορφή σου κάπου αλλού τριγυρνά.

Μα κάποια μέρα δεν θα λείπεις. Θα σε κρατήσω σφικτά και θα σε περιπλανήσω στις αγκαλιάς τα μέρη.
Ίσως σε πάω και σ'εκείνον τον δρόμο απέναντι. Σ'εκείνον που τα βροχόνερα θα φτιάχνουν λάσπες.
Να τρέξουμε και να ερωτευθούμε μέσα τους...

Σχεδόν 2 και μισή ξημερώματα. Βρήκα ανοικτό δίκτυο και μπήκα.
Μου έλειψε η γραφή.
Τώρα όμως εγκαινιάζω την νέα σύνδεση.
Απόψε είχα μια υπέροχη συνάντηση. Μια συνάντηση που θέλαμε και οι δυό.
Τα είπαμε. Γελάσαμε και αστειευτήκαμε όπως παλιά.
Μου έκανε καλό. Μα και σ'εκείνη. Οι παλαβομάρες της συνεχίζονται.
Το αερόδρομιο μου θύμιζε συνεχώς κάποιον περασμένο Νοέμβρη. Περνούσαν απο μπροστά μου σκηνές μοναδικές.
Η αγκαλιά μας κράτησε ώρα μές την σιωπή κι έπειτα οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή...

Ο γυρισμός κύλησε ήσυχα. Η ηρεμία που μου'κανε παρέα ζητούσε λίγο δρόμο παραπάνω, μα η ώρα περασμένη...
Αφήνω την βόλτα γι'άλλη μέρα. Ίσως θελήσει η Βροχή να με συνοδεύσει...
Καλό μας βράδυ

Βρέχει...
Απο το γραφείο ακούγονται τα αυτοκίνητα να περνούν τον βροχερό δρόμο.
Στα παράθυρα εμφανίζονται οι σταγόνες της βροχής. Απ'το πρωί ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα φουσκωμένα κι έτοιμα να ρίξουν το νερό τους.
Σήμερα βαριέμαι. Ταυτόχρονα έχω μια "μελαγχολία". Περίεργο... ίσως τούτο το σκηνικό μου φέρνει αυτή την διάθεση. Ίσως πάλι τούτος ο χώρος...
Δεν γνωρίζω τί... θα το συνηθίσω. Νωρίς είναι ακόμη.
Συμβαίνει κάτι που δεν το'χω ξανακάνει. Στους δρόμους το βλέμμα πηγαίνει συχνά, πυκνά στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Σαν κάποιο κόμπλεξ. Μα δεν είναι αυτό. Κοιτάζω για παρέα, έστω κι άν δεν τους ξέρω. Αναθαρρώ κάθε που βλέπω αυτοκίνητο απο Αθήνα. Προσπαθώ να κάνω την πόλη ετούτη δική μου, να την νιώσω δική μου. Η παρουσία της Βροχούλας τεράστια, μα κάποιοι άνθρωποι λείπουν.

Αυτά νιώθω σήμερα...

Σταματώ και κοιτάζω την βροχή και στον νού μου έρχονται πολλά, ανάμεσά τους κι εσύ. Μαζί ρίχνουμε χρώματα σε τοίχους για να ομορφήνουμε τα πρόσωπά μας. Μαζί περπατάμε ανάμεσα σε καλούδια που θα ομορφήνουν το αύριο. Μαζί ξαπλώνουμε στα όνειρά μας, ενώ ο έρωτας μας βρίσκει σε κάθε σημείο ετούτης της γής.
...θα περάσουν οι μέρες της κούρασης. Ίσως η πορτοκαλί σοφίταγίνει ο αγαπήμένος χώρος μας. Ίσως πάλι και τα υπνοδωμάτια με τα φανταχτερά χρώματα και την υπέροχη θέα τους, κερδίσουν τις ώρες μας...

Έχω καιρό να γράψω. Πέρασαν μέρες πολλές απο τότε.
Θα έρθω κάποια στιγμή.

απο τα ηχεία συναδέρφου ακούγεται jazz... ξάφνου ομόρφηνε η διάθεση

έτσι...
...γιατί απλά είναι ένα όμορφο τραγούδι.

Σ'έναν τόπο άγνωστο ή μάλλον όχι τόσο κοντινό μου, οι καινούργιες ημέρες.
Κάθε τί νέο φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα...
Νιώθω κουρασμένος.
Την Δευτέρα με περίμενε κάτι που ώς τώρα δεν είχα συναντήσει στο περιβάλλον που ζούσα και συνεργαζόμουν. Πάντα είχα εμπιστοσύνη στις συνεργασίες μου όπως και εκείνες σ'εμένα. Ουδεμία φορά δεν μου'φέραν τούμπα τα δεδομένα. Ουδεμία φορά δεν προσπάθησαν να δηλητηριάσουν την σχέση που δημιουργούσα.
Κάποιοι λειτουργούν με βάση το συμφέρον χωρίς να αναλογίζονται το αρνητικό του κλίματος και πίστεψέ το εαυτέ μου, αυτό σε κούρασε.
Δεν θα προσπαθήσω να δείξω κάτι. Θα μείνω αυτό που είμαι και αυτό είναι αρκετό στο χώρο αυτό. Αν θέλουν να βγώ στην επιφάνεια, καλοδεχούμενο. Αν όχι... θα κάνω υπομονή.
Έχω υπομονή. Έμαθα να έχω υπομονή. Θα πορευθώ αργά και θα δημιουργήσω δορυφόρους γύρω μου.
Ο κόσμος γύρω ευγενικός και "κουβεντιαστικός".
...και ο άλλος ο κόσμος...
ο άλλος...
Τι χαρά συνάντησα στο τηλεφώνημά μου ? Πόσο γρήγορα έλειψα απο εκεί ? Εκεί που τα πάντα είμασταν εμείς. Εμείς κάναμε το ένα κι αυτό το ένα έφτιαχνε την δύναμη... την ένωση.
... δεν θα μοιρολατρήσω όμως άλλο.
Είσαι δίπλα μου
Μου αρκεί.

Έξω ξεκίνησε καταιγίδα. Τα καταπράσινα φύλλα της φλαμουριάς γυαλίζουν απο το νερό.
Η έξοδος με την μηχανή αναβάλεται και την θέση της θα πάρει το αμάξι... ανάθεμα κι άν ξέρω που θα βγώ. Ένα χαρτί-χάρτη θα κοιτώ και θα προχωρώ...!

Εκ Θεσσαλονικής...

στιγμές χαράς...

Ως εδώ...
Τέλος κι αρχή μαζί.

Πολλά...
Κάποια μένουν πίσω...

Τελευταία, η αντίθεση της ταχύτητας με την μηχανή, και το απαλό οδήγημα με 50-60 χιλ. ακούγωντας galaxy, σε ήσυχους δρόμους, μου αρέσει πολύ.
Συχνά γίνεται αυτό.
Απο τον αυστηρό αέρα πάνω στο κράνος στο ήρεμο ρολάρισμα, κοιτώντας το τοπίο...

... ίσως το χρειάζεται το κορμί κι ο νούς...

Έτσι, έτσι...

Σε αγώνα δρόμου αποδόθηκαν συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προκειμένου να καθαρίσουν άρον - άρον τη λυμματολάσπη στον Ασωπό, εν όψει της επίσκεψης –την Τρίτη- της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής.
Παράλληλα, οι βιομηχανίες σταμάτησαν προσωρινά να ρίχνουν λύματα στο ποτάμι, για να φαίνεται καθαρό.
http://www.skai.gr/master_story.php?id=116963


Στην διπλανή πλευρά ο γελοίος Μπερλουσκόνι κάνει δήλωση μπροστά στα ερείπια και τους αστέγους, για την άρνηση βοήθειας απο το εξωτερικό, .... "Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν ιατρική φροντίδα, ζεστό φαγητό... Βεβαίως η στέγασή τους στις σκηνές είναι προσωρινή, όμως γι΄αυτό θα πρέπει να το θεωρήσουν σαν ένα Σαββατοκύριακο σε κάμπινγκ"
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/08/1651023.htm


Παράλληλα εδώ στο Ελλάντα τα χτυπημένα, απο οχήματα, ζώα, παραμένουν στην άσφαλτο έως ότου γίνουν ένα με αυτήν και επιπροσθέτως καλύπτουν και της ατέλειες αυτής, απο τους εργολάβους....
Έτσι υπάρχει οικονομία στο κράτος καθώς δεν κινητοποιείται ούτε συνεργείο συλλογής, μά ούτε και συνεργείο αποκατάστασης του οδοστρώματος....!!!
.......Με αφορμή την καθημερινή μου εικόνα στους δρόμους μας

Πολιτική-οί, εφορείες, πολεοδομίες, δασαρχεία, λαμόγια, κουμπάροι, κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, ασφάλεια, παιδεία, υγεία, κοινωνικό κράτος (το μεγαλύτερο αστείο), πολιτισμός... δημοκρατία.

Ρε'σείς....
άντε γ...... σόρυ ξεκουμπιστείτε όλοι
...ο δικός μου πολιτισμός.

Δεν μπορώ τόσα αίσχη, τόση καθημερινή ξεφτίλα είς τ'όνομα της δημοκρατίας και του πολιτισμού.

Μεταβατική περίοδος...

Τρίτη 09:00 σε αναμονή για το service των 93.000 Khm.
Tο μυαλό τρέχει συνεχώς στα διάφορα που θα γίνουν ή που πρόκειται να γίνουν.
Να τελειώσω απο εδώ να τρέξω πολεοδομία ενώ ταυτόχρονα το κινητό να μη σταματά να κλείνει.

Σαν να μη μου φθάνουν οι μέρες. Μα κι άλλες τόσες να είχα, πάλι το ίδιο θα ήταν...
Πολλά θ'αλλάξουν... πρός το καλύτερο βέβαια. Εικόνες, παραστάσεις, συνήθειες... χαμογελώ. Στις συνήθειες συμπεριλαμβάνεται και το courier που είχα την αλληλογραφία μου, το βενζινάδικο που συνήθιζα να πηγαίνω, το delivery και ο τρόπος παραγγελίας που είχα.
Χαζό ε ?

Εχθές το βράδυ έκαψα λίγο παρελθόν. Δεν το σβήνω. Απλά έκαψα χαρτιά που δεν χρειαζόντουσαν. Άλλωστε εδώ και καιρό έχω αφήσει πίσω μου τα παλιά. Έχω μόνο ότι χρειάζομαι. Μόνο τα απαραίτητα. Έτσι ένιωθα, έτσι πρόσταξα στον εαυτό μου.
Τα συναισθήματα ανάμικτα μέσα μου. Υπερτερούν τα λευκά και τα χαρούμενα.
Ψάχνω να βρώ χρόνο για να διευθετήσω όσα έχω στο μυαλό μου. Τελικά ο χρόνος με κυνηγά ή εγώ προσπαθώ να κάνω περισσότερα απ'ότι ο χρόνος μου ορίζει ?

Το μολύβι σταματά συνεχώς. Μια απο τα τηλέφωνα, μία απο την σκέψη. Τι να πρωτοβάλω στην σειρά ? Τίποτα δεν μπαίνει. Καιρό τώρα.
Οργασμός εκεί μέσα.

Έχει αλλάξει ο τρόπος γραφής μου... το βλέπω και εγώ. Ο πόνος, είχε πεί κάποια, φέρνει όμορφα γραπτά. Έπαψα να πονώ. Ο έρωτας είναι μέσα μου πιά, που κι αυτός είναι ικανός να ζωγραφίσει λόγια, όμως για λίγο καιρό παίρνουν παράταση και βρίσκονται στην αναμονή κι αυτά. Έχω σταματήσει να γράφω πολλά... απο παντού.
Βρίσκομαι σε μεταβατική περίοδο.

Άκουσα στο ραδιόφωνο, ότι Άγγλοι επιστήμονες πειραματίζονται πάνω σ'ένα χάπι που διαγράφει παρελθόν απο τον νού. Διόλου απίθανο να τα καταφέρουν, μά εγώ δεν θα το'παιρνα. Το έζησα. Είναι μέρος της ύπαρξής μου. Ας είχε δύσκολες στιγμές και απερίγραπτες. Κι άς λέμε "θέλω να ξεχάσω". Μπορεί ένα delete ή ένα undo να κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο ? Πρός στιγμή ίσως, αλλά στην πορεία ?
Η προσπάθεια του ανθρώπου να "εφαρμόσει" το ακατόρθωτο διαλύει σιγά σιγά το είδος και μαζί του παρασέρνει χλωρίδα και πανίδα αυτού του πλανήτη.
Μέσα σ'όλα έχω και τις οκολογικές μου ανησυχίες...! μα η "μεταβατική περίοδος" μου θύμισε την εξέλιξη του ανθρώπου, που την παρομοίασα με την ζωή μου και η μία σκέψη φέρνει την άλλη και μπλά μπλά μπλά...


Πάντα όταν διαλέγω δάχτυλο κάνω την ευχή να πάνε όλα καλά.
Έτσι λοιπόν...
Όλα καλά θα πάνε.
...και εσύ εκεί πάνω να ξέρεις ότι θα είμαι δίπλα σου...


αλήθεια, μπορούμε να βρούμε ένα τέτοιο σπίτι ?

χα χα χα
παλιό αλλά καλό.....

Τι είναι αυτό που κάνει τους άνδρες να κυνηγούν γυναίκες που δεν έχουν καµία πρόθεση να παντρευτούν;
Το ίδιο που κάνει τα σκυλιά να κυνηγάνε αυτοκίνητα που δεν έχουν καµία πρόθεση να οδηγήσουν.

Είδα δάκρυα στα μάτια.
Η χαρά του νέου, ένα "ζούλημα" στα παλιά.
Το είχα νιώσει κάποτε κι εγώ.
...σκληρό.
Περνά σχεδόν κάθε ημέρα απο μπρός σου.
Χαρές, λύπες, γέλια, δυσκολίες. Σφίγγεται η καρδιά σου, κι άς σκέπτεσαι ότι το μέλλον θα είναι ευχάριστο.

...και όταν κλείνει η πόρτα πίσω σου...!...

...πολύ απλά, ανοίγει κάποια άλλη... :)

Σήμερα λοιπόν κάποιος μου κάνει πλάκα, καθ'ότι πρωταπριλιά.
Απο τα ξημερώματα μου συμβαίνουν διάφορα.
Δεν γαμιούνται λέω και συνεχίζω τραγουδώντας το perfect day...

Μεταξύ δύο σημείων...

...αφήνω πίσω τα γνωστά σχεδόν κάθε μέρα.
Μα ποιά είναι αυτά ? Των σαράντα ετών ή των δύο αιώνων και κάτι ?

Έξω πλήρες σκοτάδι.
Πρόσωπα αντανακλούν στα τζάμια των βαγονιών.
Χαμένα στην νύχτα. Κουρασμένα απ΄το πέρας της ώρας.
Κορμιά παραδομένα, φώτα λευκά, μάτια κλειστά.
Φιγούρες τριγύρω... κι ένας μονότονος ήχος.

Όνειρα μέσα στα τρένα ? .......... μπάααα......... κενό. Τίποτα.
'Ισως τα πιτσιρίκια... ίσως κάποιες άλλες ώρες.

Quien Sera στα αυτιά μου τούτη την ώρα. Περίπου 05:30 Δευτέρας.
Τι ξεκούραστο τραγουδάκι... σχεδόν καλοπιάνει την γκρίνια μου.
Οι συνήθειες τους τελευταίους μήνες έχουν αλλάξει. Κινούμαι και σκέπτομαι διαφορετικά.
Έφθασα δεκαπέντε ημέρες πρίν την απουσία μου απο το γενέθλιο...
Δεκαπέντε ημέρες πρίν την νέα χαραυγή.

Περίμενε λίγο. Μη βιάζεσαι.
Έχουμε κάτι ζωές ακόμα να ζήσουμε.
... μαζί...

Ένας παράξενος αέρας με χτυπά στο πρόσωπο.
...αλλόκοτος.
Μα βρίσκομαι μέσα σκέπτομαι.
Πώς ?
...βρέχομαι.
Στάζω.
Το μυαλό δεν σταματά. Όπου κοιτάζει τρέχει.
...και ένας πόνος στο μέρος της καρδιάς.
Πολύ μετά.
...με τρυπά.
Και πονώ.
Θέλω να βάλω ένα τέλος στον πόνο.
Ενα φιλί.
Ένας έρωτας.
...ένα άγγιγμα.
Ένας ψίθυρος...
Μια σαρκική συνομιλία που κρατά ώρες.
Ιδρώτας...
Σεντόνια που καλοκαίριασαν νωρίς.
...βρέχομαι.
Στάζω σχεδόν.

Κούτες.
Πάλι...
...και πάλι μετά.
Κοιτάζω τα ήρεμα πρωινά νερά, την διαδρομή... το σημείο στα βράχια που αγάπησα, δίπλα στην θάλασσα... απο μακρυά πιά.
Δεν πρόφθασα να στο δείξω.
Δεν πρόφθασα να το επισκεφθώ.
Δεν το χρειάσθηκα... γι'αυτό.
Δεν είχα να γράψω κάτι, να δακρύσω για κάτι, να κρυφθώ απο κάπου, να αναπολύσω κάτι... να αναλογιστώ...!
Σαν να τέλειωσαν εκείνες οι στιγμές.
....!....!....
Αναλογίζομαι.
Στέκω και με χτυπώ. Τραυματίζω τον κόσμο μου. Πληγώνω την ζωή μου... το σύμπαν ολάκερο.
Παρασκευή το σήμερα.

Ένα ταξίδι εμπρός....

Σάββατο 07:00

Ξύπνησα μ’έναν ήχο γνώριμο, αγαπημένο δικό σου. Έβρεχε.
Οι στάλες ακούγονταν έντονα στο ισόγειο διαμέρισμα. Χτυπούσαν στα μπετά, στα παράθυρα, φτιάχναν μικρές λιμνούλες στο χώμα...
Ήθελα οπωσδήποτε να σηκωθώ μιάς και ο ύπνος εξαφανίσθηκε. Ήθελα να ανοίξω τα παράθυρα και να καθήσω στον καναπέ να απολαύσω την βροχή στην ύπαιθρο. Στο τοπίο και την ηρεμία που μου δίνει αυτό εδώ το σπίτι και που θα προσπαθήσουμε μαζί να βρούμε και πάνω.
Είναι όμορφη η εικόνα έξω. Ένας γκρίζος ουρανός εδώ και γαλανός παραπέρα με τα σύννεφα να κρύβουν τα χαμηλά του Υμηττού. Το μικρό δασάκι απέναντι καταπράσινο. Τα δέντρα της αυλής ανθιμένα. Το καθένα στον δικό του χρόνο. Τελευταίο αυτό που το χτυπά ο βοριάς.
Έβγαλαν δελτίο επικίνδυνων καιρικών φαινομένων. Κάποιοι είπαν ότι αυτό το Σαββατοκύριακο είναι για "κοκούνιγκ". Εμείς ώς συνήθως ανάποδοι. Η προγραμματισμένη εκδρομή στο Ναύπλιο θα έχει αρκετή βροχή. Όπως τότε στα δικά σου τα μέρη. Είναι πανέμορφο το Ναύπλιο ακόμα και με βροχή, να ξέρεις.

Αλλά τι σου λέω ?

Για βροχή ?.... χαμογελώ.

...σταμάτησε.
...η βροχή.
Τα πουλιά που κατοικούν στα πεύκα της αυλής ξεκίνησαν το κουβεντολόι τους. Κάποια πετούν και στέκουν μπροστά στα παράθυρα.
Στο ραδιόφωνο ο Θωμαίδης παίζει μελωδίες φτιαγμένες για αυτή την ώρα. Μουσικές απο Ιρλανδία και τώρα λίγο Χατζηδάκης... dedication απο τους Raining Pleasure.
Μια προσεκτική ματιά μου λέει ότι η βροχή τελικά δεν σταμάτησε... φτιάχνω πρωινό με προσεκτικές κινήσεις για να μη σε ξυπνήσω και κάθομαι.

...πρωινό Σαββάτου
Καλημέρα

Βρέχει.
Απο εχθές το απόγευμα.
Στο σώμα μου υπάρχει ένας χορός ενοχλήσεων.
Απο εχθές το απόγευμα και αυτός.

Την μηχανή μου την έχω σχεδόν παροπλίσει στο υπόγειο γκαράζ, καιρό τώρα. Χιλιόμετρα στο αυτοκίνητο γράφονται αδιάλειπτα και εκείνη αναμένει σιωπηλά την καθημερινή μετακίνησή της. Κάπου αλλού πιά. Σε κάποιον άλλον χώρο. Σε κάποια άλλη άσφαλτο...

Γράφω όπως πάντα, ανάκατα.
Το χθεσινό βράδυ όμορφο. Η τρέλα δυο κοριτσιών στην σκηνή. Μές την μουντάδα των καιρών κάποιοι συνεχίζουν να χαμογελούν.
Κοιμάσαι... τούτη την ώρα πρέπει να κοιμάσαι...

...ήθελα ηρεμία.
Την βρήκα μπροστά μου μετά την στροφή.
Η θάλασσα είχε κάτι γαλήνιο. Ατάραχη βρισκόταν στον κόλπο με τα φώτα του δρόμου, αυτά τα πορτοκαλοκίτρινα, να πέφτουν μέσα της και να της χαρίζουν την ομορφιά που της πρέπει. Κάπου στα ψηλά και το φεγγάρι έριχνε το φώς του, παρακολουθώντας κι αυτό μαζί μου, το αντιφέγγισμά του.
Εδώ σκέπτομαι βρίσκεται η ηρεμία. Πάντα μου δίνει στιγμές ψυχικής ησυχίας.
Έτσι και εχθές το βράδυ.
... το χρειαζόμουν...

Όλα κυλούν τόσο γοργά.
Όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα.
Όλα γύρω μου ανθίζουν... ο χρόνος, η φύση, η ζωή μου ολόκληρη.

Νιώθω κάποιους να με πιέζουν, άλλους πάλι να χαμογελούν και να χαίρονται.
Είναι στιγμές που βλέπεις κάποιους να σε απομακρύνουν απο κοντά τους...
Είναι στιγμές όμως, που βλέπεις και κάποιους άλλους, να σ'αγκαλιάζουν και να νιώθεις τον "μόχθο" ετών και την προσπάθεια εδραίωσης στον χώρο σου να ανταμοίβεται.

...είμαστε μια οικογένεια...
Δεν σας ξεχνώ... δεν μπορώ... δεν θέλω.
Είστε οι δικοί μου άνθρωποι.

Παρασκευή έξι και κάτι το απόγευμα

Απο το πρωί η ατμόσφαιρα θολή.
Σκόνη παντού και αέρας.
Διόλου όμορφο σκηνικό.
Κινείται με το αμάξι. Αλλάζει εικόνες, κάνει χιλιόμετρα, μα το σκηνικό πανομοιότυπο. Φθάνει στην θάλασσα και ο ορίζοντας χαμένος κι αυτός μές'την σκόνη της Αφρικής. Ελαφρύ κυμματάκι χτυπά την παραλία, ενώ, όσο μπορεί να δεί στο βάθος, τα πράγματα αγριεύουν.
Πηγαίνει σπίτι. Ο αέρας έχει τον ασταμάτητο. Λυσσομανά. Ακούει βουητό. Στα εκατό μέτρα η συστάδα των πέυκων κάνει το δικό της χορό και τραγουδά στους ρυθμούς του ανέμου.
Τι ομορφιά σκέπτεται. Στέκει και χαζέυει για λίγο το τοπίο, ώσπου τον αποσπά η μελωδία του τηλεφώνου...
Μπαίνει στο σπίτι και ανοίγει το ραδιόφωνο για συντροφιά. Ανάβει το αρωματικό που του’χει χάρισει. Μια αγκαλιά ξύλα για το τζάκι θα βοηθήσει την μοναξιά αυτής της Παρασκευής. Πρίν ακόμα ανάψει την φωτιά ένα στιγμιαίο φώς περνά απ’τα παράθυρα. Αστράφτει σκέπτεται και πρίν προλάβει να γυρίσει προς τα έξω, να και οι βροντές. Δεν χρειάσθηκε πολύ για να ξεκινήσει η βροχή. Μια βροχή δυνατή που ήρθε να συμπληρώσει την ομορφιά μες την μουντή ημέρα.
Ανάβει το τζάκι και η φωτιά άρχιζει πολύ γρήγορα να κάνει και αυτή το δικό της χορό.
Κάθεται...
Για λίγη ώρα νερό, αέρας και φωτιά συναγωνίζονταν μεταξύ τους για την εδραίωση της δύναμής τους στον χώρο.
Στ’αυτιά του ήχοι της φύσης μόνο.

Θα ήθελα, ξέρεις, να ήσουν εδώ...


Σάββατο έξι και μίση

Κάθησε να γράψει λίγο.
Μόνος απο το πρωί για να τελειώσει μια δουλίτσα που είχε.
Πρίν λίγο τελικά άναψε το τζάκι και τον πήρε πάλι μαζί του για λίγη ώρα.
Βάζει μουσική δική της. Απο τα ηχεία ακούγεται η θάλασσα και κάποια πουλιά. Αφήνει την σκέψη να ταξιδέψει. Δυναμώνει τον ήχο. Φαντάζεται διάφορα. Θυμάται διάφορα.
Εικόνες στον νού. Εικόνες της ζωής του. Εικόνες δικές της.
Οι μέρες πλησιάζουν. Η λέξη άφιξη που έγραψε τριγυρνά συνεχώς μέσα του...
Μια ματιά του ξεφεύγει πρός το παράθυρο. Έχει αρχίσει να νυχτώνει. Σύννεφα σκεπάζουν μεγάλο μέρος του ουρανού. Βαριά. Σκοτεινά. Ας βρέξει, σκέπτεται, να σ’έχω δίπλα μου και απο τα ηχεία βγαίνει ο ήχος της βροχής....!!!
Αναπάντεχο...
Ανατρίχιασε...
Της μίλησε... τον άκουσε ?
Σταματά.
Κάθεται στο τζάκι μπροστά και σκαλίζει την φωτιά. Μεγάλη παρέα στην μοναξιά. .

…δεν άργησε να βρέξει.

Θα ήθελα, ξέρεις, να ήσουν εδώ...


Kι έτσι λοιπόν την καληνύχτησε...
Με μια ιστορία.
Με μια ιστορία γνωστή στον έρωτα.
Κι εκείνη του χάρισε το δάκρυ της για να τον φυλά όλη την νύχτα.


Σήμερα σ'ένιωσα πάνω μου...

εξω ενα θολο τοπιο.......
βλέπεις περίπου 300 μέτρα μακρυά........
H βροχή δεν σταματά. Το αντίθετο. Συνεχίζει πιο δυνατή.
Όμορφα είναι σήμερα όντως.
Φαντάζομαι τις θάλασσες τούτες τις ώρες.

Ησυχες. Γαλήνιες. Να γίνονται ένα με τον ουρανό στο βάθος και η βροχή να σχηματίζει κύκλους στην επιφάνεια τους.
Πρόσωπα βροχερά στον αέρα μοιάζουν μ'εσένα.
Να είσαι καλά ματάκια μου

Ok δεν κλείνω

...ήταν απόφαση πρωινή, όταν το πρώτο χιόνι φάνηκε στο 394 Khm και με συνόδευσε απαιτητικό και αγριεμένο μέχρι τα όρια της πόλης μου. Το ρολόι έγραφε τότε 04:24.
Με κούρασε η αλήθεια είναι. Με άγχωσε. Ξημέρωμα στην Εθνική, που λές κι εσύ, αλλά αυτή την φορά με το λευκό κάτω απο τις ρόδες και το μυαλό στις προηγούμενες ώρες.
Δεν χρειάζεται σκέφθηκα.
Δεν χρειάζεται... ότι έχω να πώ θα το αποτυπώνω αλλού. Εκεί που η αγάπη σκορπά μυρωδιές πολύτιμες για τις ζωές μας....

Δεν κλείνω λοιπόν.
Τίποτα δεν έγινε μαντάρα περαστικέ...
Ο Ναυαγός σώζεται απο μια ξαφνική βροχή, που σκορπά ζωή τριγύρω του και υφίσταται μόνο ώς ένοικος στο γαλάζιο αυτής της χώρας που τόσο τον πληγώνει.
Αυτή την φορά τραγούδι τέλους δεν υπάρχει.
Τα Ξύλινα Σπαθιά μου το δάνεισαν, όπως και τον τίτλο. Συχνά μου χαρίζουν μελωδίες τους που με συντροφεύουν στις όμορφες στιγμές στα ταξίδια μου, στις ονειροπολήσεις μου... στις ώρες που γράφω, όπως τώρα με το immortal story...

Σ'ευχαριστώ Βροχούλα μου, που την Τετάρτη μου είπες πόσο λυπήθηκες που έκλεισα. Μια ακόμα πνοή δική σου...


Ok λοιπόν, δεν κλείνω και καταχωρώ ξανά, παραφράζοντάς το, κάτι που είχε γραφτεί για εσένα στις 13-6-08


Ένας βλαμμένος κρεμασμένος στο μπαλκόνι σου

Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου
Κρεμασμένος σ'αυτό,
περιμένοντας εσένα...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
περιμένοντας να σ'αγκαλιάσει...

Να'ναι εκεί όλες τις ώρες της ημέρας... όλες τις ημέρες του χρόνου...
Να σου πεί ένα πανέμορφο και χαρούμενο καλημέρα...
να σου ευχηθεί καλή ξεκούραση...
να σου κάνει παρέα την ώρα του καφέ...
να σου σιγοτραγουδήσει ή να σφυρίξει την μελωδία που αγαπάς...
να αφεθείς στην αγκαλιά του, κι αυτός να σου χαμογελά.

Να'ναι εκεί σε όλες τις στιγμές τις ζωή σου
Κρεμασμένος...
στο μπαλκόνι σου...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
Να'ναι η συντροφιά στις πρώτες σου βόλτες...
η βοήθεια όταν μπουσουλώντας καταφέρνεις να φθάσεις στα "άκρα"...
...αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια.
Να σου χαμογελά όταν μοιράζεσαι τα μυστικά σου...
Να γελά με τα πρώτα αστεία σου...
με τις πρώτες ερωτικές ιστορίες μαζί του...
Να χαμογελά στην αγαπημένη σου παρέα... στους φίλους σου

Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου,
να είναι εκεί και να σ'αγκαλιάζει,
όταν δάκρυα κυλούν στο προσωπό σου...
όταν κοιτάς τ'αστέρια...
όταν κάνεις όνειρα...

Να'ναι εκεί και να χαμογελά,
όταν έρχεται η άνοιξη και φορά τα χρωματιστά του υφάσματα...
και αυτός... όπως όλη η φύση...
όταν το καλοκαίρι τον δροσίζεις παίζοντας με τα νερά στο μπαλκόνι σου..
όταν το φθινόπωρο τον χτυπάνε οι πρώτες όμορφες σταγόνες βροχής...
να γελά ακόμα και όταν τον χτυπά η παγωνιά του χειμώνα.

Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου
Κρεμασμένος σ'αυτό, περιμένοντας εσένα...
Να ζεί για εσένα, να γελά για εσένα...
Να σου μιλά, να σου τραγουδά...
Να σε φιλά, να σ'αγκαλιάζει...
Να είναι αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια...
Να ζείς και εσύ μ'αυτόν, να γελάς σ'αυτόν...
να του μιλάς, να τραγουδάς...
να τον αγκαλιάζεις...
να τον αγαπάς.........

...φαντάσου εμένα, δηλαδή, στο μπαλκόνι σου....

Κυριακή στις 18:00

Πολλές φορές είμαστε σκληροί με τον ίδιο μας τον εαυτό. Άλλες πάλι χτυπάμε την καρδιά μας με ανελέητα χτυπήματα που μας πεθαίνουν.
Αυτές τις μέρες έδωσα αλλεπάλληλα χτυπήματα στην ζωή μου, στην ψυχή μου... στην αγάπη μου.
Τι κι άν χιόνιζε έξω ? Το λευκό ίσα που το γευθήκαμε. Η κάθε νιφάδα πάγωνε και το πιο ζεστό σημείο του σώματος.
Σε τρυπούσε καθώς έπεφτε στα αλλοπρόσαλλα πρόσωπά μας. Δεν αντέξαμε το φευγιό απ'τον μάυρο ουρανό μας. Μας κέρδισε ξανά εκείνος.
Ηταν βλέπεις πιο δυνατός απ'την αγάπη ή μάλλον εγώ προτίμησα να μας ρίξω ξανά στα δόντια του. Σαν τους χριστιανούς στις αρένες των Ρωμαίων. Έριχνα το ένα θηρίο μετά το άλλο. Και κάθε καινούργιο και πιο άγριο... λυσσασμένο.
Στο μυαλό την μια ημέρα ακούω να φωνάζεις τ'ονομά μου και την άλλη το φύγε.
Λάθη σ'ένα δάσος πρόσφορο σε κάθε είδους ζωή. Δάσος σκούρο, πυκνό. Δάσος που οι ακτίνες του ήλιου σταματούν λίγο πρίν το χώμα τις νιώσει. Ψηλά. Κάπου που θέλει κουράγιο κι αντοχή για να τις ακουμπήσεις εσύ ο ίδιος. Μόνο η βροχή μας χτυπά. Μόνο η βροχή ξεπερνά κάθε εμπόδιο και φθάνει στον στόχο της.
Αυτή είναι η διαφορά. Ήλιος ήμουν κάποτε κι εσύ παρέμεινες βροχή.
Έλαμπα στην σκέψη σου, πότιζες το κορμί μου. Φώτιζα τον κόσμο σου, ξέπλενες την ψυχή μου.

Να'μαι εδώ τώρα. Στον δικό σου κόσμο να με τρυπά το κρύο και να περιμένω την βροχή που θα ζωηρέψει τα συναισθήματά σου, που χάθηκαν στου πρωινού το ξύπνημα, στου βραδυνού τις ώρες. Το σκοτάδι με κυκλώνει. Το μολύβι δεν σταματά. Ένα αόρατο φωτεινό σημείο με βοηθά να μουτζουρώνω το λευκό χαρτί.
Κοιτά να δείς... Το μεσημέρι μουτζούρωσα το χιόνι και τώρα αυτό εδώ το χαρτί. Περίεργο... Λευκό είναι το χρώμα π'αγαπώ, μα όμως γρήγορα καταφέρνω να του αλλάξω απόχρωση. Λές κι έχω βάλει σκοπό να σκοτώνω ότι αγαπώ...! Αυτό, εκείνο, εμένα, εσένα, τον δίπλα... Είμαι τόσο σκληρός ?
Μήτε τα δάκρυα μαλακώνουν την πέτρα.
"Έρχονται οι μέρες οι καλύτερες" Κοιτάζω λίγο μπροστά και τις χάνω. Κοιτάζω πίσω και στο βάθος βλέπω φώς. Το εμπρός θέλει την βοήθεια μας. Το εμπρός είναι το μέλλον... ότι ονειρευθήκαμε.
...κανείς δεν άντεξε, είπες κάποτε. Έλα να κάνουμε την διαφορά σου απάντησα. Αυτή η κουβέντα περνά ξανά και ξανά απο μέσα μου.
Φοβάμαι. Στο έχω πεί. Φοβάμαι το φευγιό. Φοβάμαι μη χάσω την ζωή μου. Πάσχισα για να την αποκτήσω. Και δεν φοβάμαι εμένα. Την ζωή μου φοβάμαι που αρρώστησε με μιάς. Το πρόσωπό της φοβάμαι μη χάσει την δροσιά... την καρδιά, μή χάσει τους παλμούς.
Ησυχία. Δεν ακούγεται τίποτα απο μέσα. Κάπου κάπου ένα γιατί και άξαφνα ένα τραγούδι. Μια λέξη που σκοτώνει τις στιγμές κι ένα τραγούδι που ο ήχος του με τρυπά. Κλείνω τ'αυτιά και αυτό πιο δυνατά ακόμη μπαίνει μέσα μου και μου τρώει κάθε μου κύτταρο.

Είναι ορισμένα πράματα που θέλω να ξέρεις ζωή μου. Σ'αγαπώ σαν το νερό που πίνει ο διψασμένος, σαν το φώς της γέννησης, σαν το πρώτο άνθος της άνοιξης, σαν το μοναδικό ελάχιστο αντάμωμα του ήλιου και της σελήνης.
Μη ξεχνάς σε παρακαλώ τον προορισμό του ταξιδιού. Το φεγγάρι. Μέχρι τότε ας ταξιδεύουμε σε γαλάζιους ουρανούς και σε λαμπερά αστέρια... Έχουμε δρόμο ακόμη.
Μου λείπεις ζωή μου... μου λείπεις και η ανάσα μου είναι λιγοστή.

Χρήστος

Κλείνω

20-02-2009

μία νέα πρόταση...
ένας νέος ορίζοντας...

... μία νέα ζωή μαζί σου...

Το νανούρισμα δικό σου
Οι χάρτινες λέξεις δικές μου

αστεριού λάμψη

Εχθές το βράδυ ένα αστέρι είχε φωλιάσει στο καθιστικό και μου'κανε παρέα.
Του πρόσφερα φρούτα και κρασί και το'βαλα να καθήσει μπροστά στο τζάκι.
Ζήτησα να μάθω γι'αυτό.
Μου είπε πολλά.
Μίλησε για τον δικό του κόσμο. Για τον ουρανό.
Για τους φίλους του. Για τ'άλλα αστέρια.
Μίλησε για ταξίδια αστρικά. Ταξίδια ονειρεμένα.
Για κόσμους διαφορετικούς. Κόσμους παραμυθένιους.
Για πλανήτες κρυμμένους απο ανθρώπων ματιά.
Για τον έρωτα των αστεριών.
Τον έρωτα της φύσης και των κοσμικών φάρων τ'ουρανού.
Για ιστορίες μαγικές απο καρδιάς καμωμένες.

Για λίγο, αστερόσκονη στον χώρο σκόρπισε και μπόρεσα να περιπλανηθώ και εγώ στις ιστορίες του.
Μαζί ταξιδέψαμε και συναντήσαμε ονειρικά τοπία στου απέραντου τους τόπους.
Μαζί γυρίσαμε στου γαλαξία τις άκρες.
Όμορφα ήταν... απολαυστικά.

Σ'ευχαριστώ μικρό μου.

για Εκείνη...

...υπάρχει σ'ένα όμορφο κορίτσι.

Χαμόγελο το λένε κάποιοι,
ζωή τ'ονομάζω εγώ.


Την ζωή μου λοιπόν συνάντησα και εγώ, αιώνες πρίν, σε τόπους μακρινούς.
Μήνας Μάης φάνηκε να ήταν και διόλου σχέση είχε με αυτούς που ξέρουμε.
Σαν τους εξερευνητές χαμένων κόσμων βρέθηκα αντίκρυ της.
Τα μάτια θάμπωσαν εμπρός στα κάλη της ψυχής της.
Ο νούς έφθασε στα άκρα του ουράνιο θόλου για να μπορέσει να απολαύσει το εκπληκτικό δημιούργημα.
Η ανάσα στάθηκε περιμένοντας κίνηση της.

Το χαμόγελο αυτό αγάπησα... λάτρεψα το κορίτσι.
Ταξίδι υποσχέθηκα. Μεγάλο, ατελείωτο...
Οδηγό την αγάπη έβαλα και τις καρδιές μας πλοηγό.
Ένα φεγγάρι ο προορισμός, και μαγική η διαδρομή.

Συχνά άν δεν το'χω δίπλα μου, φαντάζομαι τον ήλιο στο πρόσωπο της.
Μα και σαν το κοιτώ, ουράνιο τόξο το βλέμμα της.
Συχνά το επισκέπτομαι, συχνά το αγκαλιάζω.
Μα ονειρεύομαι και την μέρα την τρανή...
τότε που οι αποστάσεις δεν θα προσδιορίζονται με έτη φωτός και ο χρόνος θα κυλά χωρίς βιάση, για να μας δίνει ώρες έρωτα.

Ο έρωτας παίρνει μορφή θεού... ζωή χαρίζει.
Το φιλί περίτεχνα σχέδια ζωγραφίζει στα κορμιά και τ'άγγιγμα μια δύνατη φλόγα γίνεται.
Η ματιά στον ορίζοντα των ματιών της βυθίζεται...

Η ύπαρξη της, η ομορφότερη εικόνα στην οικουμένη.
Η καρδιά της, το πολυτιμότερο αγαθό στην πλάση.
Η σκέψη της, βροχή καθάρια που τόσο αγαπά.
...όλα ξαναγεννιώνται...

...για Εκείνη...

Μας κοιτούν... ένα σώμα βλέπουν, ένα σκεπτικό.
Ταίριασμα μοναδικό.
Συμφωνία που είχε επιτευχθεί δεκάδες χρόνια πρίν και θέλησε τώρα στις μέρες μας να βρεί υπόσταση.
Στο είχα πεί... κάπου έχουμε συναντηθεί.

... ίσως σε κάποιο όνειρο...

Όμορφα τα μεγάλα παράθυρα...

Έχεις τον κόσμο στα μάτια σου.
Την ομορφιά της φύσης στην καρδιά σου.
Το απέραντο της ζωής στην ψυχή σου.

Της φωτιάς οι μάγοι

Από τα πέρατα της γης
Φέραν της φωτιάς οι μάγοι
Ονείρατα φιλόξενα
Μήπως και σπάσουνε οι πάγοι

Μήπως θαρρέψει ο άνθρωπος
Και ψάξει στα χαμένα
Και βάλει χώρια τα καλά
Χώρια τα στερημένα

Active member - Σωκράτης Μάλαμας

Ταξίδεψα...
όμορφα ήταν.
Μόνος...
όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα...
Ξημέρωσε στο διάβα μου,
κι άς μην φάνηκε ο ήλιος.
Άλλωστε το φεγγάρι φώτιζε συνεχώς...
το απόλαυσε η γή.
...το απόλαυσα και εγώ.
Περίμενα να'ρθείς...
δεν φάνηκες διόλου.
Κοιτάζω έξω τώρα μήπως σε δώ...
σε μια μικρή γωνιά του ουρανού κρύβεσαι.
Πίσω απο κάποιο σύννεφο ίσως...
προσμένεις την έξοδό μου για να εμφανισθείς ?

Έμεινα για λίγο...
όμορφα ήταν.
Έκανα χάζι τα πουλιά...
μιλούνια πετούσαν όλα μαζί.
Από τα πέρατα της γης έφεραν, μαντάτα μαγεμένα.
Ονείρατα φιλόξενα, για το μικρό αερικό.
Για τον δικό μου έρωτα...
για την δική μου αγάπη...

Κλειδωμένες σκέψεις

Σιωπή...
Παντού...
Σαν οι μέρες που περνούν να κλείνουν τις σκέψεις όλων σε παλιά σιδερένια μπαούλα.
Κλειδωμένες...
Σαν τις παλιές βαριές ξύλινες πόρτες με τα μεγάλα μεταλλικά καρφιά που στέκουν σφηνωμένες στο χώμα των χρόνων.
Στατικές...

Σαν ένα ναυάγιο που έχει προσαράξει σε κάποια ακτή, αιώνες τώρα, περιμένοντας μια μεγάλη παλίρροια να το σπρώξει στον κόσμο που ανήκει...
Σαν να λείπει εκείνη η κινητήριος δύναμη, που έγραψε κάποια.

Περνώ καθημερινά απο γειτονιές, μά έχουν σταματήσει τον χρόνο τους μέρες πρίν.
Επισκέπτομαι εσένα... σιωπή...!
Σκαλίζω εμένα... τα ίδια...!

...σαν τα λόγια να σταματούν πρίν γεννηθούν...

...τίποτα εντελώς...

κενό

Σκέψεις...
Στιγμές...
στιγμές που νιώθει μόνος.
...δεν είναι.
Κοιτά την φλόγα να χορεύει απέναντί του και η σκέψη τρέχει σ'εκείνη.
Θα ήθελε να την είχε αγκαλιά τούτες τις ώρες.
Θα ήθελε να κάθονται μαζί μπροστά στο τζάκι, χωρίς να μιλούν.... έφθανε η παρουσία της.
...μαζί...
με τα χέρια ενωμένα...
με τα όνειρα δεμένα...
με τα μάτια σκλαβωμένα...
με τα χαμόγελα τυπωμένα...
...μαζί... σαν ένα...
στο μικρό καθιστικό που το ζεσταίνει η μορφή της.

Σκέψεις...
Φλόγες...
φλόγες που δημιουργούν σχήματα.
...σχήματα του νού
...παραστάσεις.
Με αυτά τα ξύλα να λαμβάνουν μέρος σε κάθε τους κίνηση.
...και ν'αρωματίζουν τον χώρο.
Θα ήθελαν να την βλέπουν μαζί του...
αγκαλιά...
...μαζί...
με τα χέρια ενωμένα...

Σκέψεις...
Βράδυ...
Διαδοχικές κινήσεις.
Κερί ανναμένο.
Αφηρημένη ματιά.
Κάποιοι συζητούν.
Αποστάσεις μικραίνουν...
...μά παραμένουν μακριά.
Ησυχία...
Σςςςς
Καληνύχτα.
Παύση...
Διακοπή.
Συνεχίζει να κοιτά αφηρημένα...
Ψιθυρίζει κάτι...

...ένα ηχηρό σ'αγαπώ...

01:31

έπεσα, τόσο όμορφα, έξω στους υπολογισμούς μου...
...σχεδόν εξακόσια εβδομήντα άλματα του δείκτη...

...και ήρθε η μέρα η πρίν...
αργά αλλά τα κατάφερε...
δεν ζητούσε υπερβολές,
μόνο να'ναι εκεί στο ραντεβού της.

Ήταν ραντεβού σε χρόνο αόριστο...
άλλωστε τι χρειάζονται τα τυπικά ?
Μπορεί να βρίσκεται εκεί όποτε το'χει ανάγκη.
...ανάγκη...
τι λέξη...
Ενέργεια του έρωτα είναι, επομένως επιβάλλεται.

Μεταφέρω εικόνες σου, μέσα μου...
γεμίζω μ'εσένα.
Γεμίζω με την αγάπη σου...
αυτή μου δίνει το σθένος να περπατώ,
να χαμογελώ...
... αυτή σε κάνει να χαμογελάς...

12:21

αληθινός φίλος

είναι αυτός που σου κρατά το χέρι,

και ταυτόχρονα

αγγίζει την καρδιά σου.

Αυτό κατάφερες αιώνες πρίν...

Περπατά μ'ένα εισιτήριο στο χέρι, στους δρόμους της Αθήνας.
Διακρίνεται ανάμεσα στους περαστικούς όσο ψάχνει απεγνωσμένα διέξοδο.
Στρέφει συνεχώς το βλέμμα στα μικρά ανοίγματα που αφήνουν.
Ίσα που χωρά και περνά και ξαναπερνά...
...δεν μπορεί, θα υπάρχει κάποια μέθοδος υποσκελισμού όλων των δυσχερειών.
Δύσκολος ο χρόνος που διαβαίνει πάνω του.
Δεκαέξι ημερών μόλις κι όμως δείχνει δυνατός.
Κατορθώνει χτυπήματα που του προκαλούν πόνο.
Απ'την άλλη πλευρά του πλήθους κάποιο κομμάτι του, προσπαθεί κι αυτό με την σειρά του να επιβληθεί στο δύσκολο παρόν.

...και οι δύο στέκουν σαν τους σκαρμούς στις βάρκες.
Πάνω τους ένας κόμπος περασμένος, που κρέμεται ο χρόνος...

...κάθησα δέκα λεπτά στον καναπέ δίπλα στο τζάκι
...αμίλητος
Το βλέμμα μου δεν ξέφυγε απο 'κει μέσα.
Δεν θυμάμαι να περνάν τα χρόνια απο μπροστά μου όσο είχα αφαιρεθεί στην φωτιά που σιγόκαιγε τα κούτσουρα.
Ένα κενό υπήρχε ή χιλιάδες εκατόμμύρια σκέψεις που στο μπέρδεμά τους πάνω δεν έβγαζαν νόημα ?
Η φωτιά, στο έργο της... έκαιγε.
Της είχε δώσει σπίθα εκείνη... την κοιτούσε σιωπηλή και σχεδόν αμήχανα σκάλιζε τα κομμάτια της...!
...της φωτιάς...
...της ψυχής της.

Τα τελευταία δέκα λεπτά...

Ένα περίεργο αντίο.
Η πόρτα κλείνει.
Κοντοστέκω για λίγο στο σκοτάδι.
...συναισθήματα.
Μια ζωή μαζί...
Μια ζωή νέα...
Υπόσχεται πολλές πανέμορφες στιγμές.
Το υπόσχομαι κι εγώ.

Ξεκίνησα αφήνοντας πίσω τα παλιά, και στο αυτοκίνητο σαν μπήκα, φάνηκε σαν ταξίδι η πορεία.
Ταξίδι μακρινό... όμορφο.
Σχεδόν σαράντα χρόνια πέρασαν και είναι το πρώτο μου ταξίδι...
Απο τα κλειστά τζάμια του αμαξιού κοιτούσα τον ουρανό. Μεγάλος και φωτεινός.
Πόσα αστέρια τελικά μπορείς να δείς μακριά απο το φώς της πόλης ?
Κινούμε αργά. Συντροφιά έχω έσενα και την σκέψη σου.
Κοιτάζω στην διπλανό κάθισμα. Σε βλέπω να μου πετάς χιόνι με αυτή την φατσούλα που γκρινιάζει και να γεμίζεις και το αμάξι... πάρε αυτή, αυτή, πάρε και την άλλη.

Έφθασα στην όμορφη βραδυνή θάλασσα, δίχως να το καταλάβω.
Έφθασα...
Δεν έχω παρά να βάλω τα τελευταία κομμάτια μου μέσα και να περιμένω να σ'ακούσω.
Απόψε η βραδυά έχει κάτι διαφορετικό.
Ένα άλλο άρωμα...
Έχει κρύο μά θα την ζεστάνω σιγά σιγά.
Ανάβω τα φώτα και ξεκινώ...

Δεν νιώθω μόνος...

24 και λείπω ακόμα...

Τοποθετώ την ζωή μου μέσα σε κούτες και βαλίτσες.
Κάθε γωνιά και μια μέρα απ'αυτήν.
Κάθε μέρα και ένα άγγιγμα...
Δύσκολο...
Ανοίγω ντουλάπια και βγάζω στιγμές.
Σε κάποια συρτάρια πεταμένα όνειρα βρίσκω, που δεν τα έζησα.
Ψυχοφθόρο λίγο.
Θυμάμαι λίγο...
Πίοτερο λαχταρώ εσένα που λείπεις.
Μιλάω μα δεν μ'ακούς.
Φωνάζω μέσα μου για να ξεσπάσω.
Ένιωσα μόνος στην πολύβουη πόλη..
Τα φώτα της φαίνονταν σβηστά μά κάποιος είπε ότι είναι φωταγωγημένη.
Μήπως συγχέω τον εαυτό μου με την πόλη μου ?
Σήμερα έσβησα μέρες εδώ.
Άφησα πίσω τα παλιά για κάτι νέο, όμορφο.
Έτρεξα...
Είδα τον δείκτη ψηλά. Διακόσια έγραφε και το ραδιόφωνο στην διαπασών είχε δικές σου μουσικές.
Έτρεξα μακριά. .. έφυγα ή μάλλον φεύγω σε λίγο.
Περίμενέ με.
Η καρδιά χτυπά έχοντας επίκεντρο το πρόσωπό σου.
Έρχομαι.
Θα ήμουν εκεί τώρα άν δεν υπήρχαν...
Να σου πώ ?... έρχομαι.

Καλό ξεκίνημα...
είμαι δίπλα σου... μαζί σου.

Ξέρεις κάτι ?
Το καταλαβαίνω.
Νιώθω την ανάσα σου, το κορμί σου.
Συχνά συζητώ με την μορφή σου.
Εχθές ερωτεύθηκα.
Κομμάτια της ψυχής μου βρέθηκαν κοντά σου.
Δραπέτευσαν ξεχειλίζοντας τους κλειστούς δρόμους.
Σε ποθούσαν...
Τα κατάφεραν... έγιναν δεκτά απο το κορμί σου.
Μη ξεχνάς... σ'αγαπώ.

Αφήνω τούτον τον χώρο άδειο.
Μόνο λίγες μνήμες σκορπιές μένουν, για τον κύρη του.
Ξέρει εκείνος...
Μπορεί να διαχειρισθεί τον δικό του ουρανό.
Ακουσέ με... να προσέχεις.

Τελευταία βραδυά εδώ...

Του φεγγαριού...

Δεν το μπορείς του φεγγαριού, να βρεις ένα ψεγάδι
γιατί σκορπά την ομορφιά, στην πλάση κάθε βράδυ

Ζηλεύγω του, του φεγγαριού, που πάντα σεργιανίζει
γιατί θωρεί την π' αγαπώ, τη νύχτα σαν πορίζει

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη, φεγγάρι μου σταμάτα
χαιρέτα μου την,κι ύστερα, συνέχισε τη στράτα
χαιρέτα μου τη, κι ύστερα, συνέχισε τη στράτα.

Ήλιε μου παραγγέλνω σου, να γοργοβασιλέψεις
μην, το φεγγάρι, δεις αυγή, γιατί δα ντου ζηλέψεις

Φεγγάρι μου ουρανόστρατο, χαμήλωσε μια στάξη
να φέγγει, η αγάπη μου, στο σπίτι τζη να φτάξει.

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη, φεγγάρι μου θυμήσου
πόσες βραδιές περάσαμε, αυτή κι εγώ μαζί σου
πόσες βραδιές περάσαμε, αυτή κι εγώ μαζί σου.

Δυό φεγγάρια συναντήθηκαν κι έφτιαξαν έναν βραδυνό ουρανό υπέροχο, γεμάτο λάμψη και ελπίδα. Έδωσαν στον κόσμο την ομορφιά τους και σ'εμένα την ζωή...

Συνέχισε να γελάς... σου ταιριάζει.

εκνευρισμός, ηλιθιότητα, απόγνωση,...

Τετάρτη 21...

απο το πρωί χαρτιά διπλώνονται και μπαίνουν στην άκρη...
Υπολογισμοί, νούμερα, δρομολόγια, τράπεζες, οργανισμοί, τρένα, τηλέφωνα, αποκλεισμοί, 23...

Κούτες με προσωπικές σελίδες θα γεμίσουν, θα κλείσουν και θα μεταφερθούν δίπλα στην θάλασσα.
Εκεί θα αφήσω να πλέυσει η σκέψη σε γαλάζιο φόντο, το πρωινό θα παίρνει άλλη διάσταση και το χάραμα θα πέφτει μπροστά μου, οι σκέψεις θα σκορπούν στην γή, η εικόνα της θα ζωγραφισθεί στους τοίχους.

Εκεί θα με συναντήσεις άν θές...
ετοιμάζομαι...
σε περιμένω.

Η σημερινή ημέρα έχει μια λάμψη απο εσένα.
Μια εκρηκτική ουράνια διάθεση με διακατέχει.
Οι λέξεις σου χτυπούν τον μοναδικό μου κόσμο δίνοντας του χρώματα έντονα... χαρούμενα.
Πινελιές απο κόκκινο, ζωηρό κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, φτιάχνουν ένα εκπληκτικό τοπίο που γεννά ένα ουράνιο τόξο.
Μια εκπληκτική εικόνα που ζώ μέσα της.
Εσύ είσαι...

Ένα ταξίδι με θέα το απέραντο γαλάζιο σου χαρίζω.
Κράτησε το χέρι μου και μη φοβάσαι τον δρόμο.
Η ζωή είναι δική μας...
οι ώρες...
τα χρόνια... οι όμορφες στιγμές μας.

Σε βλέπω...
Σε θέλω...

Οι μέρες μετρούν αντίστροφα.
Μοιάζουν με κάποιες παλιές.
Τότε που περίμενα την ημέρα να γυρίσω πίσω.
Είκοσι μήνες σε νησί ήταν πολλοί...
Σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν ότι καλύτερο να ζείς σε νησί.
Όταν υπηρετείς δεν το μπορείς...

Τώρα οι μέρες μετρούν για το φευγιό μου. Λίγες για να βρεθώ στην νέα ζωή, λίγες περισσότερες για να βρεθώ κοντά σου.
Χαμογελώ...
Το μυαλό είναι γεμάτο με σένα.
Μια ευχάριστη οσμή περνά απο μπροστά μου τούτη την στιγμή που σε σκέπτομαι και μου θυμίζει εσένα.
Είναι το άρωμά σου. Το άρωμα του κορμιού σου.

Σήμερα κάτι περίεργο έχει η διάθεσή μου. Μία οι σκέψεις μου, μία η έρευνα απο το πρωί στο γραφείο να βρώ κάτι, μία η απουσία, μου ρίχνει την θλίψη της ημέρας κατάμουτρα. Μόνο η φωνή σου έσπασε τούτο το φράγμα...

Αυτή η φωτογραφία μου αρέσει πολύ. Φέρνει στον νού μου εσένα στο νέο σπίτι, να κοιτάς έξω το τοπίο...

Να περνάς καλά μικρή μου.

Θυμάμαι...

...ήσουν τόσο σκληρός απέναντί μου.
Απορώ... σου χάρισα τόσα και ούτε που με κοίταξες... ούτε μια ματιά.

Δεν ήμουν σκληρός μαζί σου... με τον εαυτό μου είμαι. Του φέρομαι σκληρά μήπως καταλάβει, κρατώντας τον θυμό μέσα του, τι χάνει.

όμως ήμουν εκεί... δίπλα σου.
Στον δικό σου κόσμο.
Δεν τόλμησα να σε κοιτάξω.
Ίσως φοβήθηκα μήπως πληγωθεί ο εγωισμό μου...
Ίσως φοβήθηκα μήπως και λυγίσω...
...ίσως πάλι, ήθελα λίγη ώρα να μέινω μόνος...!

Μόνος ?
Μά δίπλα σου ?
Ναι.
Θέλω να σε νιώθω....


Πιά ούτε αυτό δεν αντέχω... να μείνω μόνος...

... δέν θέλω...

Η διάθεση είναι στο μυαλό μας μέσα.
Η κάθε ημέρα είναι πανέμορφη αρκεί να το θέλουμε.
Σου είπα ότι ήρθες και με ξύπνησες χτυπώντας το παράθυρό μου το πρωί.
Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει όταν κάνεις θόρυβο και με ξυπνάς... όταν με "ενοχλείς" στον ύπνο μου. Όταν γυρίζεις άτσαλα στο κρεβάτι, όταν πίνεις την τελευταία γουλιά νερό, όταν με τραβάς για να μη απομακρυνθώ... όταν με πειράζεις με τα δάκτυλα.

Κάνε κουράγιο μόνο. Μη κουράζεσαι. Αλλαγές έχουμε όλοι. Κάποιοι μικρές, κάποιοι μεγάλες. Δεν υπάρχει μέτρο στο μέγεθος. Ο καθένας έχει το δικό του.
Δεν υπάρχουν δεδομένα που αλλάζουν. Παραμένουν ώς έχουν. Όπως τα ξέρεις.
Απλά βρισκόμαστε σε εποχή που βγαίνουν αποφάσεις.

Οι δικές μας έχουν βγεί καιρό τώρα.
... μη κουράζεσαι
... σου έχω πεί τι θέλω...

...πάντα η αγάπη θέλει δύο...

δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουνε το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό
δυο μονομάχους στο πεδίο
δυο στο μαζί και στο αντίο

δυο να μοιράζονται τα πάντα ή το κενό.

Ελεονώρα

... το παραμύθι ξετυλίγεται σαν κουβάρι

... μα είναι μεγάλο και σταματημό δεν έχει.

Χρόνο θέλω να το ζήσω...

Κουρασμένα μάτια... άλλοτε δακρυσμένα

και άλλοτε πονεμένα...

Ημέρα Κυριακή...

Έβαλα ένα ποτό και κάθησα να γράψω.
Η ώρα 23:36. Μακρυά σου πιά. Σ'έναν χώρο τόσο γνωστό μά συνάμα και τόσο ξένο.
Δεν συνηθίζω να παρακολουθώ τηλεόραση. Απόψε η πολίτικη κουζίνα με καθήλωσε μπροστά της... γι'άλλη μια φορά. Μπορώ να την δώ αμέτρητες φορές.
Βλέπω μια ζωή εκεί. Μια ζωή που δεν πρόλαβα να ζήσω.
Τους δικούς μου ανθρώπους. Τους αγαπημένους μου.
Στο μυαλό μου και εσύ και ο κόσμος σου. Πόσο μοιάζουμε μεταξύ μας...
Έφυγα πάλι. Αυτά τα Κυριακάτικα απογεύματα πονούν.
Θαρρείς και κάποιος με χτυπά στην καρδιά...
Θέλησα να γευθώ κάποια φρούτα. Κατάπινα με το ζόρυ. Στο τέλος τ'άφησα. Κόμπιασα.
Δεν κατέβαινε τίποτα.
Ήπια νερό. Τίποτα.
Ξανά...
Το ίδιο...
Ο χώρος φορτίσθηκε και απέδρασα απο το παρόν μου...
Με βοήθησε και η μουσική.
Η ταινία έχει εκπληκτικές μελωδίες. Μπορώ να τις ακούω συνεχώς. Λατρεύω την ατμόσφαιρά της. Λατρεύω την μουσική της Ρεμπούτσικα.
Με γαληνεύει...
Με ταξιδεύει...
Με παρασύρει σ'άλλους κόσμους... κόσμους που τώρα προσπαθώ να γνωρίσω.

Ένα νέο γέμισμα του ποτηριού μου φέρνει ξανά στα χείλη μια γεύση ροδάκινου.
Μπροστά μου η γωνιά η χθεσινοβραδυνή. Απέναντι απ'το τζάκι.
Παρέα.
Καφές, λίγο κρασί και ατελείωτη αγάπη.
Συζητήσεις. Ματιές. Έρωτας. Σχέδια. Λέξεις... πόθοι.
Πονάς έγραψες. Το ίδιο συμβαίνει και σ'εμένα.
Βρίσκω διέξοδο εδώ. Μα τί να γράψω ? Τι να εκφράσω ?
Σήμέρα είχα περίεργη διάθεση... αλλόκοτη.
Ισως ήμουν λίγο κουρασμένος, σκέπτομαι, όλες αυτές τις ημέρες...
Στον δρόμο δεν σε συνάντησα πουθενά. Μόνο καθόσουν δίπλα μου, αμίλητη... θα'λεγα λίγο θλιμμένη.
Μαζί είδαμε το φεγγάρι. Γεμάτο ήταν κι έκανε τα παιχνίδια του με τα σύννεφα. Μια κρύβοταν πίσω τους, μιά δήλωνε παρών με την λάμψη του.

Για δές... έχετε την ίδια λάμψη.
...ταξιδευτές είστε και οι δύο...

...εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζουν το πανί και τ' αστέρια (Γ. Σεφέρης)

Απουσία...
Πόνος...
Δάκρυ...
Χαμόγελο...
Χάδι... ...Καληνύχτα

Βροχή μου I

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα

σ' αυτή την αγκαλιά...

Βροχή μου II

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες
το δρόμο και το νου...

Χρήστος Θηβαίος

Βροχή μου ΙΙΙ

ΒΡΕΧΕΙ

'Οσο ήμουν το πρωί στο αμάξι άκουσα αυτό το τραγούδι.
Δεν είναι δυνατόν να ρίξει μια στάλα και να μη σε δώ εκεί.
Στο είχα πεί και στα παλιά τα χρόνια...
η μορφή σου είναι ζωγραφισμένη σε κάθε σταγόνα της βροχής...

Θα ήθελα να απολαύσουν τα μάτια μου αυτό το θέαμα

και το σώμα μου, την αίσθηση της βροχής.

Έτσι θα βρισκόσουν μέσα μου.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Χαιδεύεις κάθε σημείο του κορμιού.

Νιώθω την ανάσα σου...

...το φιλί σου...

...ενας πίνακας μου ήρθε τώρα στον νού

... δεν ξέρω πώς

... έναν πίνακα που αγαπώ...

cafe de nuit -Vincent Van Gogh