Έχω την εικόνα μιας σπηλιάς.
Όχι όπως γνωρίζουμε τις σπηλιές.
Δεν είναι ούτε υγρή ούτε σκοτεινή.
Είναι λαμπερή, με αρχή και τέλος.
Μικρό το πέρασμά της. Γαλάζιος ο θόλος της, ζωγραφιστά τα τοιχώματά της.
Το κατόπι της μεγάλο μέσα σε κήπο και η έξοδος απέραντη, στο πλάτος του ωκεανού που συναντά.
Σπηλιά του ονείρου την λέω…
Την περπατώ. Συχνά σταματώ να θαυμάσω την μαγεία της
Την περπατώ και φθάνω στ’άπειρο….
…σαν σε άλλη γή…

- Βλέπω μπροστά μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά.
Έχει ένα παρουσιαστικό…
…..περίεργο.
Έχει ένα πρόσωπο…
…..σκυθρωπό.
Mια φωνή…
…..κουρασμένη
Εύκολα μιλά για αγάπη κι εύκολα την πετά.

- Έχω μέσα μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Καθημερινά…
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με κάνει να γελώ.
…. τα καταφέρνει.
Την σκέπτομαι συνεχώς.
Νομίζω ότι ποτέ δεν έπαψα.

Το ξέρει.
Το νιώθει κι εκείνη.

- Αυτές τις μέρες αφουγκράζομαι έντονα την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Σχεδόν κάθε λεπτό που περνά.
Μπορεί τα λόγια μου να την πλήγωσαν.
Μπορεί το εγώ μου να την χτύπησε, να μη μίλησε, να σταμάτησε την ανάσα της, να μη την κατάλαβε, μα συνεχίζω να την αγαπώ.

Τούτες τις μέρες κυματοθραύστης γίνομαι και βορά του ανέμου στον χώρο τον άπειρο. Συννεφοσκεπασμένος είν’ ο ουρανός μου και ταραγμένο το νερό που κολυμπώ.
Έχω την ανάγκη ενός διαλλείματος.
Κουράσθηκα.
Φορτωμένος ήταν ο χρόνος.
… σκληρός…
Λιγοστός και πιεστικός.


Μίλησε ο ψεύτης ο εγωισμός…

Άραγε υπάρχει η σπηλιά του ονείρου ?