δεν την λένε ξακουστή την λένε ξεχασμένη...
...του χρόνου ανήμερο θεριό κι ωραία κοιμωμένη...
Όμορφες λέξεις απ'τον Μιλτιάδη
...όπως συνηθίζει άλλωστε.
Ως συνήθως αυτή την εποχή έρχεται και κολλά πάνω μου η κούραση του εργασιακού έτους ενώ μετρώ αντίστροφα τις εναπομείναντες ημέρες έως τον Αύγουστο. Εφέτος είχε λίγους λόγους παραπάνω να κουρνιάσει στον καναπέ μαζί μου.
Όμως φέτος κάτι διαφορετικό γυρίζει γύρω μου. Νέο.
Σαν κάποιο ποτάμι που κυλά ορμητικά, αιώνες απο την γεννησή του και σταματά μπροστά σε μια σπηλιά με πανέμορφα πετρώματα για να ξεκουρασθεί.
Κοιτάζω μέσα μου και είμαι γεμάτος άρωμα αερικού, σαν τα λουλούδια της που γεννούν καθημερινά χρώματα και άνθη.
Κοιτάζω έναν καθρέπτη και βλέπω έρωτα να ξεχύνεται απο κάθε πόρο του κορμιού και το είδωλο να παίζει σαν τα παιδιά στα παραμύθια.
Θαρρώ πως κάποιος ξαναγεννιέται...
