Δειλά

Είδα στην άκρη του δρόμου,

στο κράσπεδο να κάθεται,

πρωί

και να στάζει το πρόσωπό του...

Είδα έπειτα εκείνη δειλά να κάθεται,

να τον ακουμπά

και να του φιλά το πρόσωπο.

Σαν να φέγγισε.

Τα μάτια του ανοίξανε και ποτάμια ξεχύθηκαν εμπρός της

ώσπου του πήρε το χέρι,

δειλά το ακούμπησε στο στέρνο της

και κάτι του ψιθύρισε.

Αγαλίασε, θαρρείς.

Σηκώθηκε απλώνοντας τα χέρια του σ’εκείνη.

Την κράτησε για λίγο σ’απόσταση

και έπειτα την πήρε στην αγκαλιά του.

Αξαφνα χάθηκαν απ’τα δικά μου μάτια οι παρουσίες

και είδα εκείνον στο κράσπεδο να κάθεται,

πρωί

και να στάζει το πρόσωπό του...

Δίπλα του,

δειλά πλησίαζε μια κοπέλα...

Το είδα να εξελίσσεται.

Πρωί.

Πλάι μου.

...στο κράσπεδο του δρόμου.

Σκόρπια απο’δώ και απο’κεί, πεταμένα άναρχα σε λαβύρινθο

Και ειναι τα χέρια μου αυτά που γράφουν ασυναρτησίες

και όχι του μυαλού μου οι διαδρομές.

Αν τις ακολουθούσαν τούτες τις ώρες,

θρύψαλλα  θα γίνονταν οι βράχοι και

τα κομμάτια τους θα κρύβονταν σε αφήλιες γωνιές.

Αν τις ανακαλύπταν, άρθρα ίσως γράφαν

για ξεχασμένους δρόμους του πυρός.

Και αν πάλι αφήνονταν στου νού την τρέλλα,

σημάδια ολόγυρα θα ελάμπαν,

να μη χαθεί, να μη πλανηθεί,

απ’την σιωπή και τη λευκή ζωή μου.

                                                               Ludovico Einaudi - Primavera

φωνάζει, πολλές φορές η σιωπή

γίνεται κρότος...

σπάει...

Για φαντάσου λοιπόν

Φορές μοιάζει η φαντασία, πραγματικότητα.

Άλλες πάλι, το αντίθετο και αναρωτιέσαι ποιο απ’τα δύο ζείς.

Για φαντάσου υπέροχο...

...στο τέλος αποφασίζεις ότι έζησες μια φανταστική ρεαλιστική ζωή...

                                                                              Thievery Corporation

Σκοτάδι κιόλας

Το μολύβι τον τελευταίο καιρό το χρησιμοποιώ μόνο στο γραφείο για εκείνα τα ασυνάρτητα σκίτσα και για τ’άλλα που έχουν ειρμό “κατά παράταξη”.

Σήμερα έβγαλα εκείνη την μικρή πέτρα αλλά δεν κατάφερα να υλοποιήσω την σκέψη μου και καταπιάστηκα με τα μολύβια μου. Σχεδόν παρατημένα εδώ και χρόνια ανάμεσα σε γόμες και ξύστρες. Έβγαλα το 2Β και έπιασα να ζωγραφίζω την χθεσινή αλλοτριωμένη σκέψη μου, μα όταν πήρα την απόφαση να βγάλω το 8Β σταμάτησα. Η σκέψη, σήμερα, δεν καταφέρνει να νικήσει τα χέρια. Σταμάτησα γιατί δεν ήθελα να μαυρίσω την εικόνα. Δεν της αξίζει ενα σκούρο φόντο αλλά ενα αφαιρετικό τελείωμα. Φθάνει το σκοτάδι έξω...

                                                                                  Soha - Dream Club

Ομορφιά στα μάτια μου

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια
μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια
ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει.

και έχω μια απορία ?

Πολλάκις έχουμε βρεθεί σε στιγμές που η ομορφιά χάνεται

που "πεθαίνει" γιατί έχει σταματήσει η καρδιά μας να χτυπά.

Όμως,

μπορείς να μου πεις πως αποτυπώνεις το όμορφο ;

Πως μπορείς ν'αποδώσεις την ομορφιά με τον λόγο σου

 ή σ'ένα χαρτί...;

Απλά κλείνεις τα μάτια ;

ή πολύ ευγενικός...

...ή πολύ αχαμνός...!

Με το αυτοκίνητο στον δρόμο για την θάλασσα.
Έπιασε να βρέχει και βρίσκομαι σε ανηφόρα. Απ'το πουθενά βγαίνει κάποιο άλλο αυτοκίνητο.
Η μόνη σκέψη "πως να το ακουμπήσω με όσο το δυνατόν λιγότερες ζημιές" ψάχνοντας να βρώ χώρο να χωθώ. Τα λαμπάκια ανάβουν μπροστά μου, λειτούργησαν ολα τα συστήματα. Τελικά σταματώ ανάμεσα στης κυρίας και στο παρκαρισμένο με απόσταση, μεταξύ μας, μιας τρίχας.
Τι κάνατε κυρία μου ;
Δεν σε είδα
Μα δεν κοιτάξατε...!
Με το χέρι στο ανοικτό της στόμα  Δεν κοίταξα ;
Όχι, καθόλου. 
Δεν κοίταξα...
 Και καλά να πληρώσουμε τις παλιολαμαρίνες, αν όμως ερχόταν ενα πιτσιρίκι με το ποδήλατό του ή εγώ με την μηχανή τα πράγματα θα ήταν σοβαρά.
...δεν είδα τίποτα...
χμμμ...!...καλό μεσημέρι

Γι'αυτό λέω, ή πολύ ευγενικός είμαι ή πολύ αχαμνός... ή πάλι έχω μαθητεύσει στον πόλεμο της Αθήνας...

...και δεν σταμάτησε και η βροχή.

Αφιερωμένο λοιπόν

                                                                  Parov Stelar - Booty Swing

Δεν θα μου χαλάσουν την μέρα

Ο γυρισμός στο σπίτι

Και όταν η νύχτα περπατά απάνω σου

φροντίζεις να ντύνεσαι καλά

να πιάνεις τον άλλον απο το χέρι

και να περπατάς σε δρόμους που χαράζει η καρδιά.

Οι ζωές κυλούν σε κορμιά απο έρωτα φτιαγμένα
και βλέπεις τ'άγνωστο  που σε καλεί και σου φιλά τα χείλη
να σου ρουφά το νού και της αγαπής την στοργή.

Αναζητάς ανθρώπους χιλιόμετρα μακριά

που θα σου δώσουν την χαρά και την γαλήνη

μα σε λάθος χρόνο γιατί κι αυτός αργεί.
Αργεί παναθεμά τον.

Το βράδυ δεν γεμίζει του μυαλού σου το κενό

το ποτό σε πλανά κι εκείνη απλά σ'ακουμπά

Στέλνεις ανάσες για τον πρώτο ξύπνιο

κι ένα φιλί για του ονείρου της τον μύθο.

Εύχεσαι να ζει καλά

να χαμογελά

να στέκει όρθια στα σκληρά

και ν'αγαπά...

                                                              Mποφίλιου - Συνέχεια στα όρια

Σκέψεις θαλασσινές

Και ειναι ο έρωτας κομμάτι του εαυτού μας

ελπίδα ζωής στο λίγο του αιώνα.

Σαν τον βρείς μη τον αφήσεις.

Κράτα κομμάτια απ'τον καθένα' όλα μαζί,
θα ζωγραφίσουν την ευτυχία στο πρόσωπό σου.

Ειναι ο έρωτας η γή και ο ήλιος,

η μέρα μιας πεταλούδας...

                                                                                  Θηβαίος - Μείνε

Απορία θαλασσινή :

Πως μπορείς να δεθείς μ'ένα στοιχείο της φύσης,

σκληρό, αμείλικτο και ήρεμο συνάμμα,

που όσο περνούν τα χρόνια μπαίνει και πιο πολύ μέσα μου ;

Ίσως,
στο τέλος γίνω κομμάτι του.

Ίσως,
γίνω ένας κόκκος άμμου, στα βάθη του...

Search: Dubai…

Tο βιονικό μου χέρι ξανά στην επικαιρότητα. Μια εβδομάδα τώρα σε ταλαιπωρία και δεν λέει να ιαθεί. Μα δεν το ξεκουράζω, σκέπτομαι. Ώρες στο γραφείο, λίγο η μηχανή, λίγο η προπόνηση... και λίγη ρακί για συντροφιά, μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να ψάχνω. Δεν άφησα την ιδέα να πέσει, να ξέρεις και ας έκανα τον δύσκολο.

Βότσαλα πετώ μέσα μου να παφλάσει το αίμα. Ν’αγριέψει το στατικό μου σώμα και ν’αντιδράσει στην μοιρολατρία του τόπου. Βουή εσώτερη ακούω, αντίλαλος ως αντίδραση στην κίνησή μου κι έπειτα σιωπή μέχρι το επόμενο βότσαλο. Δεν μπορεί, σκέπτομαι, θα ξυπνήσει εκείνος που κατοικεί στον εξωγήινο ετούτο κόσμο, ακόμα και αν χρειασθεί να βρώ ενα φορτηγό απο δαύτα, ακόμα και αν χρειασθεί το βιονικό μου χέρι να σηκώσει περισσότερα απ’όσα μπορεί...

Παραλλαγή τρίαθλου σε μι ελάσσονα !

Είναι πάλι  κάποιες στιγμές που θές να μείνεις για πάντα στο νερό, να κολυμπάς ώρες, μέρες, για να μη σκέπτεσαι, για να μην έχεις εικόνες του έξω κόσμου και να εύχεσαι να κρατήσει τούτος ο καιρός γι’άλλους τόσους μήνες, ώστε ν’αφοσιωθείς στο κολύμπι. Οι μέρες που’ρχονται  θα με βρούν εκεί, ως έκπληξη για το απρόσμενο φανέρωμά μου, μιάς και η απόφαση αναβλήθηκε επ’αόριστον...

Και το γνωστό τρίαθλο παίρνει τη νέα δική μου εκδοχή.

Υ.Σ. Μια νέα παρουσία-παρεϊτσα εμφανίσθηκε αυτές τις ημέρες και ειναι τόσο γλυκιά που και τ'όνομά της γλύκα ειναι...

                                                                              Παυλίδης - η άμαξα

Υποτονικό απόγευμα

Όλο το απόγευμα μισής ώρας φως, μετά το γραφείο κι έπειτα με την μηχανή στον δρόμο να γυρνώ, πλάι στην θάλασσα να λέω “δεν μπορεί θα βρεθώ στην οδό ονείρων” που κάποτε μας μίλησε ο Χατζιδάκης και η θάλασσα μ’ακούει, όπως πάντα συνηθίζει, κλείνοντας μου το μάτι και ψιθυρίζοντας, τα ελαφρά κτυπήματα των νερών της μου δείχνει, να βουτήξω λέει, στα βαθιά της, να βγώ στον τόπο που νοσταλγώ και στους ανθρώπους που αγαπώ...

Χατζιδάκης - L.Cohen

Δύο μελωδίες ένωσα, γιατί μες το μυαλό τριγυρνούσαν και τόσο με πιλάτευαν... 

sincerely yours

φτερωτό ταξίδι

Ειναι, που λές, κάποια άτομα που στόχο έχουν το ταξίδι για να γνωρίζουν κόσμους και όνειρα ανθρώπων. Λέν, πως πετούν για να το ζήσουν.

Ίσως, πετούν ψηλά για να νιώσουν τον εαυτό τους, ή για να ζήσουν τις ιστορίες κάποιων ερωτευμένων σύννεφων ή ακόμα και για να βρούν ονειρευτές πολιτείες... να γίνουν συλλέκτες μύθων.

Όπως και να’χει θα’ναι όμορφα εκεί πάνω...

...και εμείς στα χαμηλά, "οι ταπεινοί", ακούμε το πέταγμά τους και ταξιδεύουμε μαζί τους, μα όταν κάπου ξαποσταίνουν η μουσική αναπληρώνει τον ήχο τους...

                                          Sarah Vaughan & UFO Remix - Summertime

Σαραντατρία κι όλο πίσω

                                                                                                Portishead

Και ο ήλιος όσο περνούσε η μέρα, χάνονταν και ο καφές στη παραλία κρύωσε μαζί μ’εμένα και...

...και γύρισα...

...κι άνοιξα να γράψω τα “νιωθήματά” μου κι έμεινα να ν’ακούω μόνο... ασάλευτος... χωρίς να πέφτει ούτε μια λέξη έξω απ’τα εσώτερά μου.

Δεν έχω φόβο μέσα μου, είπα, νιώθω τρομοκρατημένος... νιώθω λίγες ημέρες ακόμα ζωής... και ο τρόμος σφίγγει το στομάχι μου, σχεδόν κουλουριάζεται πάνω του και δεν χωρά να κατέβει μήτε σταγόνα.
Βάζω το βιονικό μου χέρι να βγάλω το βάρος του τρόμου αλλά είναι πιο δυνατός και κατασκηνώνει, απτόητος, πάνω μου...

Ακαταλόγιστη λογική

Σήμερα ανάσαινα μες στο νερό και κολύμπησα στην άμμο,

μα πείνασα και είπα ν’αφήσω τον ήλιο γι’άλλους...!

                                                        Μποφίλιου - Εκατό μικρές ανάσες

In your space

Θα’θελα αύριο βράδυ να πιούμε το κρασί, έπειτα τις μπύρες, ν’αγκαλιαστούμε στο καναπέ, να ζαλιστούμε, να κυλιστούμε ίσως, να βρεθούμε ξημερώματα στον Cayetano και το πρωί να μας βρεί στο χώρο σου, λιώμα απο...

                                         Cayetano & Βάλια Αθανασιάδου - Fairy Tales

Κάποτε θα 'ρθουν

Οι ώρες σαν πουλιά πετούν’ οι μέρες ακολουθούν είς βάρος των θέλων μου.

_Κυλούν νερά απάνω τους απ’το άνω κατάστρωμα της γής_

Άλλοτε βλασταίνουν φύτρες κι άλλοτε σαπίζουν όρνεα της πόλης.

Σήμερα στην μέρα σταμάτησε η τροφοδοσία του φωτός κι έτσι, πέρα του γρήγορου πια ερχομού της νύχτας, υπήρχε και η μόνιμη συννεφιά πάνω απο το κορμί μου. Για σήμερα η σκιές χαθήκαν και την θέση τους πήραν όρνεα που τρώγαν στο πέρασμά τους κομμάτια απο δηλητηριασμένες γλώσσες.

Ασανσέρ αναμοχλεύει μέσα μου τα σωθικά για να μένουν ζωντανά στις τυχόν επιθέσεις των αρπακτικών. Και το κόλπο πιάνει. Με κουράζει αλλά δεν πρόκειται να με φάνε. Άλλωστε δεν χωνεύομαι και εύκολα.

Αχώνευτος, εν ολίγοις...

“Άσβηστος” παραμένω, με την ματιά σου στο πρόσωπό μου...

Οι μέρες προτάσσουν άθελά τους μια παλιά τρόϊκα που χάριζε, δεν λυσσομανούσε
Θεοδωράκης, Παπαδόπουλος, Σιδηρόπουλος

...γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν αυτές οι αξίες παραμένουν ίδιες 

Τελικά σ'αυτόν τον τόπο υπάρχει κάτι σταθερό.
"Η μονή"
Παραμονή και Επιμονή στην Αναμονή...

Leaving

Αναζητώντας την πηγή που δίνει στα μάτια το φώς,

γνώρισα εσένα...

Όνειρο

Έγινε η απώλεια μνήμης, συνήθειά μας και ο έρωτας φαντάζει Πλατωνικός στα μάτια ενός παιδιού.

Κάπου ανάμεσα και ενα βαθύ γκρί μ'ένα φωτεινό λευκό...!

                                       Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Τους έχω βαρεθεί

Άραγε αυτα τα τρία μαριονεταποβράσματα, έχουν νιώσει τις σφαλιάρες των λαών ?

(10.800.000 (είμαστε περίπου) μείον 300 (της βουλής)) επί δύο ίσον 21.599.400 χέρια να ανεβοκατεβαίνουν πάνω τους, εκ των οποίων ~1.350.000 νησιώτες θα σηκώσουν και πόδια...

Όμως ξέρετε κάτι ?

Δεν φταίτε εσείς.

Φταίμε εμείς που απ'την πρώτη ώρα δεν βρεθήκαμε μπροστά σας, που συνεχίζουμε να δίνουμε ανοχή στη κάθε μας ψήφο, που το 1/4 των ενεργών -εργασιακά- πολιτών ειναι ευνουχισμένοι και άπραγα καθήμενοι στην οικία τους, που τ'άλλα 3/4 αυτών είμαστε ευνουχισμένοι και άπραγα δουλικοί του συστήματος, που, που, που, δεκάδες που και κυρίως που πέσατε σε μεγάλη περίοδο ανομβρίας ισχυρών πολιτικών προσώπων της χώρας.

Απο φλώρους αυτη η χώρα μια χαρά τα πάει, απο φωνές πάσχει... αυτούς όλους (μας) έχω βαρεθεί, που πρέπει κάποια στιγμή να πάρουμε τα πράματα σοβαρά...

                                                                Δημητριάδη... γι'άλλη μια φορά

Φύλλα φθινοπώρου

Πάψαν και τ'αληταριά να τραγουδούν.

Πέταξαν...
...πάνω σε ξερόφυλλο,πετάξαν

κι έγιναν κι εκείνοι φύλλα φθινοπώρου.

Ώρες, σα φύλλο μοιάζουμε, έρμαια τ'ανέμου.

Μα ακόμα κι αυτό κάπου σταματά
Ξοδεύει την ελάχιστη ζωή του, απ'το κλαδί στον άνεμο
και απο 'κεί στο χώμα.
Λίπασμα γίνεται,
για ζωή άλλου...

                                                                      Δημητριάδη - Δον Κιχώτες

Υπάρχουν άγγελοι στη γή

Κάποιοι περπατούν μαζί μας

κι άλλοι απλά παρακολουθούν τις ζωές μας.

Είθε ο δικός σου, να βρίσκεται εντός σου...

                                                             Kemopetrol - Child Is My Name

Take my hand

Fix a drink...

                                                                                                      Archive