Όλο το απόγευμα μισής ώρας φως, μετά το γραφείο κι έπειτα με την μηχανή στον δρόμο να γυρνώ, πλάι στην θάλασσα να λέω “δεν μπορεί θα βρεθώ στην οδό ονείρων” που κάποτε μας μίλησε ο Χατζιδάκης και η θάλασσα μ’ακούει, όπως πάντα συνηθίζει, κλείνοντας μου το μάτι και ψιθυρίζοντας, τα ελαφρά κτυπήματα των νερών της μου δείχνει, να βουτήξω λέει, στα βαθιά της, να βγώ στον τόπο που νοσταλγώ και στους ανθρώπους που αγαπώ...
Χατζιδάκης - L.Cohen
Δύο μελωδίες ένωσα, γιατί μες το μυαλό τριγυρνούσαν και τόσο με πιλάτευαν...
sincerely yours
