Tο βιονικό μου χέρι ξανά στην επικαιρότητα. Μια εβδομάδα τώρα σε ταλαιπωρία και δεν λέει να ιαθεί. Μα δεν το ξεκουράζω, σκέπτομαι. Ώρες στο γραφείο, λίγο η μηχανή, λίγο η προπόνηση... και λίγη ρακί για συντροφιά, μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να ψάχνω. Δεν άφησα την ιδέα να πέσει, να ξέρεις και ας έκανα τον δύσκολο.
Βότσαλα πετώ μέσα μου να παφλάσει το αίμα. Ν’αγριέψει το στατικό μου σώμα και ν’αντιδράσει στην μοιρολατρία του τόπου. Βουή εσώτερη ακούω, αντίλαλος ως αντίδραση στην κίνησή μου κι έπειτα σιωπή μέχρι το επόμενο βότσαλο. Δεν μπορεί, σκέπτομαι, θα ξυπνήσει εκείνος που κατοικεί στον εξωγήινο ετούτο κόσμο, ακόμα και αν χρειασθεί να βρώ ενα φορτηγό απο δαύτα, ακόμα και αν χρειασθεί το βιονικό μου χέρι να σηκώσει περισσότερα απ’όσα μπορεί...
