Portishead
Και ο ήλιος όσο περνούσε η μέρα, χάνονταν και ο καφές στη παραλία κρύωσε μαζί μ’εμένα και...
...και γύρισα...
...κι άνοιξα να γράψω τα “νιωθήματά” μου κι έμεινα να ν’ακούω μόνο... ασάλευτος... χωρίς να πέφτει ούτε μια λέξη έξω απ’τα εσώτερά μου.
Δεν έχω φόβο μέσα μου, είπα, νιώθω τρομοκρατημένος... νιώθω λίγες ημέρες ακόμα ζωής... και ο τρόμος σφίγγει το στομάχι μου, σχεδόν κουλουριάζεται πάνω του και δεν χωρά να κατέβει μήτε σταγόνα.
Βάζω το βιονικό μου χέρι να βγάλω το βάρος του τρόμου αλλά είναι πιο δυνατός και κατασκηνώνει, απτόητος, πάνω μου...
Βάζω το βιονικό μου χέρι να βγάλω το βάρος του τρόμου αλλά είναι πιο δυνατός και κατασκηνώνει, απτόητος, πάνω μου...
