Έβαλα ένα ποτό και κάθησα να γράψω.
Η ώρα 23:36. Μακρυά σου πιά. Σ'έναν χώρο τόσο γνωστό μά συνάμα και τόσο ξένο.
Δεν συνηθίζω να παρακολουθώ τηλεόραση. Απόψε η πολίτικη κουζίνα με καθήλωσε μπροστά της... γι'άλλη μια φορά. Μπορώ να την δώ αμέτρητες φορές.
Βλέπω μια ζωή εκεί. Μια ζωή που δεν πρόλαβα να ζήσω.
Τους δικούς μου ανθρώπους. Τους αγαπημένους μου.
Στο μυαλό μου και εσύ και ο κόσμος σου. Πόσο μοιάζουμε μεταξύ μας...
Έφυγα πάλι. Αυτά τα Κυριακάτικα απογεύματα πονούν.
Θαρρείς και κάποιος με χτυπά στην καρδιά...
Θέλησα να γευθώ κάποια φρούτα. Κατάπινα με το ζόρυ. Στο τέλος τ'άφησα. Κόμπιασα.
Δεν κατέβαινε τίποτα.
Ήπια νερό. Τίποτα.
Ξανά...
Το ίδιο...
Ο χώρος φορτίσθηκε και απέδρασα απο το παρόν μου...
Με βοήθησε και η μουσική.
Η ταινία έχει εκπληκτικές μελωδίες. Μπορώ να τις ακούω συνεχώς. Λατρεύω την ατμόσφαιρά της. Λατρεύω την μουσική της Ρεμπούτσικα.
Με γαληνεύει...
Με ταξιδεύει...
Με παρασύρει σ'άλλους κόσμους... κόσμους που τώρα προσπαθώ να γνωρίσω.
Ένα νέο γέμισμα του ποτηριού μου φέρνει ξανά στα χείλη μια γεύση ροδάκινου.
Μπροστά μου η γωνιά η χθεσινοβραδυνή. Απέναντι απ'το τζάκι.
Παρέα.
Καφές, λίγο κρασί και ατελείωτη αγάπη.
Συζητήσεις. Ματιές. Έρωτας. Σχέδια. Λέξεις... πόθοι.
Πονάς έγραψες. Το ίδιο συμβαίνει και σ'εμένα.
Βρίσκω διέξοδο εδώ. Μα τί να γράψω ? Τι να εκφράσω ?
Σήμέρα είχα περίεργη διάθεση... αλλόκοτη.
Ισως ήμουν λίγο κουρασμένος, σκέπτομαι, όλες αυτές τις ημέρες...
Στον δρόμο δεν σε συνάντησα πουθενά. Μόνο καθόσουν δίπλα μου, αμίλητη... θα'λεγα λίγο θλιμμένη.
Μαζί είδαμε το φεγγάρι. Γεμάτο ήταν κι έκανε τα παιχνίδια του με τα σύννεφα. Μια κρύβοταν πίσω τους, μιά δήλωνε παρών με την λάμψη του.
Για δές... έχετε την ίδια λάμψη.
...ταξιδευτές είστε και οι δύο...
...εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζουν το πανί και τ' αστέρια (Γ. Σεφέρης)
Απουσία...
Πόνος...
Δάκρυ...
Χαμόγελο...
Χάδι... ...Καληνύχτα
