Απ'το παράθυρο κοιτώ τις ίδιες εικόνες.
Ευτυχώς όχι και τόσο άσχημες για την πόλη μου.
Αν εξαιρέσω αυτό το κροκί σπίτι 200 μέτρα μακρυά, όλες οι άλλες είναι σχετικά όμορφες. Κάποια δέντρα, ένας καταπράσινος λόφος και λίγο γκαζόν προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό χρώμα.
Ήρθα...
Έφθασα αργά εχθές. Σχεδόν 02:00
Ο δρόμος μου φάνηκε μακρύς. Μεγάλος. Ατελείωτος. Έρημος και βουβός...
Έπεσα για ύπνο μά κάτι έλειπε απο δίπλα μου, απο μέσα μου.
Έκανα να σε ψάξω... τίποτα. Μόνο στον νού ήρθαν στιγμές.
Στιγμές μοναδικές.
... και μια μικρή αναδρομή τούτης της σχέσης... !
Λίγες ώρες πρίν γελούσαμε μέσα στο μικρό καφενεδάκι πίνοντας το τσίπουρο των Περικλήδων, προσπαθώντας μάλλον να καταπιούμε την πίκρα του αποχαιρετισμού.
Μη φύγεις...
Το ξέρεις... δεν θέλω... δεν μπορώ...
Προσπάθησα να εξαντλήσω κάθε όριο αντοχής μου κι έπειτα να φύγω. Μ'ένα δυνατό καφέ και λίγη σοκολάτα με πήρε ο δρόμος.
Παρεμπιπτόντως μόλις μου σέρβιραν τον καθιερωμένο διπλό εσπρέσσο.
Δεκαπέντε ημέρες έλειψα.
Δεκαπέντε ημέρες μαζί. Στήν ίδια πόλη, στον ίδιο χώρο.
Και ήταν τόσο όμορφα.
Η προσαρμογή στην καθημερινότητα είναι σκληρή. Οι δουλειές που έμειναν τόσες ημέρες, μου φωνάζουν.
Η ενάτη βραδυνή κι εκείνη σκληρή. Προσπάθησα να δώσω λίγη χαζομάρα σ'εκείνη την ώρα... μάλλον απέτυχα...
Μέσα μου ένιωθα την θλίψη να με κυριεύει.....
Μέσα μου λύγισα...
Θα προσπαθήσω...
To be continued
