Έτους πρώτη γραφή

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει
σε ένα χάδι θα σου τα δώσω...

Ήταν όμορφη η βραδυά.
Είναι όμορφες τούτες οι μέρες.
Κάθησα να γράψω δίχως να έχω να πώ κάτι, ή μάλλον έχω τόσα πολλά που δεν μπορώ να τ'αποτυπώσω.
Περίεργα συναισθήματα.
Ξεχασμένα στον χρόνο.
Ίσως και πρωτόγνωρα... όπως αυτό το χαρούμενο δάκρυ που κυλά στου προσώπου μου τις κόγχες κάθε που σ'αντικρύζω, κάθε που ο έρωτας περνά απ'το κορμί.
Στο ραδιόφωνο κάποιος στίχος με κάνει να σκεφθώ κάποιες διαδρομές. Μια μαγική διαδρομή που δεν τόλμησα ίσως να ξεκινήσω και ο αφέτης μου δίνει τώρα το σήμα της εκκίνησης και μία πορεία με ανθρώπους που με αγάπησαν, με στήριξαν και περπάτησαν μαζί μου.

Περνά η ώρα και τα δάκτυλα δεν λένε να πατήσουν κάποιο πλήκτρο. Δεν συγκεντρώνομαι δίολου.
Φταίνε κι αυτά τα τραγούδια... έμορφα όπως θα'λεγε κάποιος.
Φταίει ίσως και η ματιά μου στον ακούραστο εραστή που κυνηγά τον έρωτά του μέρες τώρα... τι ομορφιά εκεί μέσα. Τι κόσμος κι αυτός.

Το ξεκίνημα του έτους θέλησε να μου δώσει άσχημο μαντάτο μά όπως λέω, μέσα απο έναν χαμό μια νέα ζωή γεννιέται. Κι έτσι γίνεται για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο.
Παληκάρι ξένο τον γνώρισα.... μάγκα.
Απ'την άλλη το ξεκίνημα του έτους μου έδωσε το τυχερό της βραδυάς. Το έδωσε το χέρι και η αγάπη δύο νέων χαμογελαστών ανθρώπων.
Άλλωστε το τυχερό μου το'χαν αφήσει χρόνια πρίν σε σημείο μακρινό...
Δύο καρδιές συναντήθηκαν μετά απο αιώνες.
Ηταν μάλλον το ραντεβού τους σ'αυτό το τώρα.
Ένα τώρα ζωντανό, γελαστό, εκπληκτικό.
Το είχα γράψει κάποτε... εκπληκτική... τότε δεν ήξερε.
Κανείς δεν ήξερε. Το ραντεβού είχε κλεισθεί σε χρόνο αόριστο...!
Μια λάμψη γεννήθηκε. Ίσως ένα άστρο ακόμη. Ίσως κάτι πιο μεγάλο... ένα γέλιο... ένα παιδί.
Οι μέρες που κυλούσαν δεν κούραζαν την ζωή. Το αντίθετο.
Οι δύο καρδιές γίνονταν μία και κάθε αντίο ακουγόταν σαν σφαγή.
Τα δυό χείλη γίνονταν ένα και κάθε λέξη έμενε στην σιωπή.
Οι δύο σκέψεις γίνονταν μία...
Ζωγραφιά ολάκερη...
Θα ήθελα να τους αφιερώσω τούτο το τραγούδι
Stagones Sto Gialo

Μου έχει μείνει η εικόνα του σχοινοβάτη... του ξυλοπόδαρου.... των ξωτικών... των γέλιων στους δρόμους μας....
... η εικόνα της πόλης σου.
Μου έλειψες σήμερα πιο πολύ...

Σχεδόν πέντε ώρες... όσο κρατά μία απουσία.

Ξέχασα το πρωί να ευχαριστήσω τα παιδιά για την παρέα τους. Να είστε καλά

...Θεέ μου χαράς του του πουλιού, όπου πετάει στα ύψη
όπου αγαπά εκεί πατά, τη πιο ελαφριά περπατησιά
και του περνάει η θλίψη...