Είναι στιγμές που θες να μείνεις μόνος.
Στιγμές που βλέπεις τα όμορφα να σκληραίνουν και την σιωπή να προσπαθεί να πάρει θέση στον χώρο για να γίνει εκείνη πρωταγωνιστής.
Κάθεσαι.
Κρατάς τις λέξεις μέσα σου για να μη πληγώσουν την ανάσα.
Κοιτάς γύρω ψάχνοντας το καθάριο λευκό της λογικής.
Το βρίσκεις σε μια γωνιά.
Διπλώνεις τον εαυτό σου και γίνεσαι ακροατής σε μια εξαιρετικά εύθραυστη στιγμή...
ένα κελάρισμα ενός ποταμού που πάντα ήθελες να περπατήσεις τις όχθες του, να εξερευνήσεις κάθε εκατοστό ζωής του...
ένα κύμα που σκάει στην αμμώδη παραλία όπου βρίσκεσαι ξαπλωμένος...
το άκρο μιας χιονισμένης κορυφής...ενός ψηλού μονοπατιού.

Μά στιγμή είναι και περνά.
Η μοναξιά νικάται και η γωνιά σύντομα γεμίζει με ομορφιές.

Σήμερα η ημέρα απαιτεί γέλιο, τραγούδι, μυρωδιές, αγκαλιές και όνειρα...
Όνειρα για κάτι νέο. Για όλους.
Κάθετι "μικρό" ας στέκει ψηλά στην καρδιά μας.
Όσο για τα μεγάλα... καλοδεχούμενα.
Για σένα ψυχή μου οι μέρες να σου φέρουν αυτά που επιθυμείς. Μα πάνω απ'όλα ηρεμία, αγάπη και υγεία.

Για σένα εαυτέ μου να'χεις πάντα καλά μαντάτα και τους αγαπημένους δίπλα σου.
Μ'εσένα τελευταία, κάτι "τρέχει" στο πρόσωπό σου... διαρκώς...!
Να φροντίζεις το χαμόγελό της σε παρακαλώ.

Καλη χρονιά