νιώθω...

ένα όμορφο συναίσθημα και μια άνοιξη στην ψυχή μου το τελευταίο διάστημα που αναμιγνύωνται με την οργή για τα τελευταία γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε όλα τα επίπεδα πανελλαδικώς.


Εφέτος νιώθω τις γιορτές να πλησιάζουν όπως τα μικρά παιδιά που θέλουν να λάβουν το δώρο τους απο τον Αη Βασίλη.
Εφέτος οι μέρες εκείνες θα είναι "αλλιώτικες".
Αιτία το πάθος μου για εσένα.... νέοι ορίζοντες... νέοι προορισμοί... νέα δεδομένα... νέες γειτονιές...
Όλα φαντάζουν διαφορετικά... ευχάριστα... πανέμορφα.
Ο προηγούμενος κόσμος αντιπαρέρχεται με τον νέο. Ο κόσμος ο δικός της τόσο κοντά στον δικό μου.
Σαν κάτι να μας πήρε απο το χέρι και να μας σύστησε. Δεν χρειάσθηκε τίποτα παραπάνω. Το ήξερε μάλλον...
Ήξερε πως αυτές οι ψυχές θα γίνουν ένα.
Ήξερε ότι η χημεία εκείνη θα λειτουργήσει θετικά.
Θετικά ? Υπάρχει πιο δυνατή λέξη άραγε ? Δεν μπορώ να θυμηθώ...
... θετικισμός σκέπτομαι ταυτόχρονα... οπαδός του θετικισμού και εγώ.

Έτσι λοιπόν είμαι εδώ. Γράφω για να πώ όλα όσα αισθάνομαι. Άλλωστε αυτό πάντα έκανα.
Να πώ ευχαριστώ για εκείνη την συνάντηση... για όσα μου έχεις προσφέρει... για όσα ταξίδια έχουμε κάνει και θα συνεχίσουμε...
Να εκφράσω την ευτυχία που μου δίνει η ύπαρξή σου...
Να σου πώ ότι θα είμαι δίπλα σου για να σου δίνω την αγάπη μου... την φροντίδα μου... την χαρά μου.
Να πώ τα πάντα, γιατί το αξίζεις... μπορώ να μιλώ και να γράφω ώρες για εσένα... σου έχω πεί ότι είσαι εκπληκτική ?
Να υπενθυμίσω σε κάποιους πως υπάρχω κι άς μη με βλέπουν... πως την ζωή μου πιά, την περιβάλλει το λευκό κυκλαδίτικο χρώμα που τόσο αγαπώ...

Νομίζω (ίσως και να είμαι σίγουρος) πως μπορώ να χωρίσω την ζωή μου σε τέσσερεις περιόδους για τούτες τις μέρες... 1969-1988, 1989-1991, 1991-2007, 2008-2089...!
Η κάθε μία με την ομορφιά της.
... ξεχωρίζω τις ακραίες.

Ήξερα πως θα σε βρώ... ακόμα και στο όνειρό σου