...σ'έναν κόσμο σχεδόν ξένο, θα λεγα σχέδον άγνωστο, η νύχτα που ξεκινούσε.
'Ηχοι διάσπαρτοι, φώτα που έσβηναν με ρυθμούς εορταστικούς και στολίδια φερμένα απο τον τόπο του.
Ένα ποτήρι κρασί του κρατά συντροφιά.
Σκέφθηκε : τούτη η νύχτα ειναι δική σου. Τι κι άν εκείνη λείπει ?. Η μορφή της, τ'άρωμά της, η σκέψη της βρίσκεται γύρω σου. Δεν έχεις παρά να κλείσεις τα μάτια.
Δεν έχεις παρά ν'αφουγκρασθείς την σιωπή.
Μια θάλασσα έρχεται στην σκέψη. Σε ώρα μεσημεριού. Όμορφη, γαλανή, ήσυχη κι ένα παιδί να παίζει δίπλα της. Καθισμένος κοιτούσε μία το παιδί μία τον ορίζοντα. Η ομορφιές τον γοήτευαν πάντα και τώρα βρισκόταν μπροστά σε δύο μεγάλες μοναδικές ζωγραφιές.
Και στις δύο έβρισκε το μυστήριο της φύσης.
Και στις δύο έβλεπε την ομορφιά της φύσης.
Δεν μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του σε οτιδήποτε άλλο.
Αυτό ήταν που του άρεσε και σ'εκείνη.
Συναγωνιζόταν την φύση δίχως να το αποζητά...
Ένας γνώριμος ήχος εμφανίζεται και η σκέψη παραμένει βαθιά μέσα του μέχρι την επόμενη στιγμή που θα την ξαναθυμηθεί. Το ποτήρι μισογεμίζει με ακόμα λίγο ερυθρό οίνο και τα μεγάφωνα παίζουν τούτο το τραγούδι : καραβάκια
Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς
...σ'έναν χώρο τόσο φιλικό όλα μοιάζουν μαγικά...
