θυμήθηκα σήμερα...ρακί στο τραπέζι με μεζέδες και μια παρέα να προσπαθεί να μεταδώσει το πνεύμα της ημέρας τραγουδώντας τα κάλαντα σε κάτι τρελλούς που γίνονται πιο παιδιά απο αυτά. Οι ώρες πέρασαν εκεί. Το βράδυ μας βρήκε νηφάλιους να έχουμε τελειώσει την ρακί και τα αστεία να συνεχίζονται.
Το ίδιο και πρίν περίπου 18 χρόνια με μια άλλη τρελή παρέα να πίνουμε και να ξορκίζουμε τα ξωτικά εκείνου του νησιού. Σάββας, Θοδωρής, Γιώργος, Βασίλης, Τάκης όλοι μαζί να δίνουμε δυνατό παλμό στο βουνό και στην συνέχεια σ'όλο το νησί.
Εφέτος για την ημέρα αυτή θα ήθελα λίγη ψημμένη μά δεν έχω βρεί και η Αμοργό μου πέφτει μακρυά.
Ας είναι.... άλλωστε τα γέλια και τ'αστεία είναι μόνιμα στο πρόσωπό μας... λίγο κρασάκι θα πιούμε ίσα για το εις υγείαν μάτια μου
Εφέτος δεν χρειάζεται να βγούν τα γιορτινά σερβίτσια στο τραπέζι... μόνο όμορφα ποτήρια για το κρασί.
Δεν θα χρειασθεί ν'ανάψει το τζάκι για να ομορφήνει ο χώρος... το δωμάτιο λάμπει απο την ζεστασιά και την ομορφιά σου.
... και η παρέα θα είναι τεράστια... όλος ο κόσμος θα βρίσκεται κοντά μου. Ο κόσμος που αγαπώ... και στην σκέψη, ίσως, κάποια άτομα που θα'θελα να μοιρασθώ την χαρά μου... να δούν κι εκείνοι την πηγή ζωής... την θάλασσα στα μάτια σου... τον ουρανό στο πρόσωπό σου... έναν ναυαγό στην αγκαλιά σου.
Ο χώρος του γραφείου με κοιτά, μου εύχεται να περάσω πανέμορφα, και ψιθυρίζει, με περίεργο ώς τώρα τρόπο, έλα το 2009.
Ζωή
