'Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο...

Σαν την γλυκιά ανάσα μετά απο μια βαθιά βουτιά στο πέλαγος...
το πρώτο βήμα ενός παιδιού, το φτερούγισμα ενός μικρού πλάσματος...
την πανέμορφη αίσθηση του πρώτου αγγίγματος...
την πρώτη ηλιαχτίδα της ημέρας στο πρόσωπό σου...
την απελευθέρωση μιας πεταλούδας...

...σαν την ανάμειξη Δία-Αφροδίτης-Σελήνης στον ουρανό...

πόσο όμορφα συναισθήματα μπορεί να χαρίσει μία τέτοια σμίξη ?
πόση ευτυχία ?

Μη "ντρέπεσαι"... αυτό έχουμε και οι δύο... αυτό δίνουμε
και να'σαι σίγουρη ότι θα βρίσκουμε κι άλλο, μέρα με την μέρα...


...χάνομαι ώρες στο μάυρο των ματιών σου, στις άκρες των χειλιών σου, στην μικρή γωνιά σου...