Σαν σημάδι...

...ψηλά στο βουνό των θεών, ίσα που φαίνοταν μια στενή λωρίδα του.

Στο απόλυτο σκοτάδι η ίδια φιγούρα κρεμασμένη σε μία θάλασσα πεδιάδα μπροστά μου... σαν σημάδι.

Τα χιλιόμετρα φεύγουν, κάποιοι δικοί σου ήχοι με προσπερνούν και κάποιοι στίχοι μένουν... σαν σημάδι.
Δεν σε φοβάμαι, ότι κι άν γίνει,
τι κι άν το σύμπαν γκρεμισθεί
μές την ψυχή μου θα'χει μείνει
κάποια αυτόφωτη πηγή...

Δεν σε φοβάμαι μοναξιά.

Ο δρόμος σαν χριστουγεννιάτικο στόλισμα. Κόκκινα λαμπιόνια γεμάτος και οι λευκές γραμμές να με τρυπούν ευχάριστα... σαν να μ'έβαλαν σημάδι.

Αριστερά πιά μια υγρή γαλήνη που πάνω του φεγγίζουν χρώματα και αμυδρά η στενή λωρίδα του φεγγαριού... σαν σημάδι.

Μια φωνή δίπλα σου να σε κρατά απ'το χέρι φέρνοντας στην επιφάνεια κάτι τρυφερό... σαν να σ'έβαλε σημάδι.

θυμήθηκα ένα όνειρο μίας φίλης με κάποια μαύρα μάτια...
...σαν σημάδι γέννησης...