Ξάφνου το συναίσθημα έγινε ανάγκη.
Επιβάλλεται μέσα μου.
Με χτυπά... με χτυπά με μανία στην καρδιά, στην ψυχή... στο μυαλό.
Και αυτά αντέχουν... περιμένουν την ημέρα.
Την ημέρα που όλα θα'ναι δικά μας... ο κόσμος όλος.
Τέχνημα είχα βαπτίσει κάποτε κάτι και νά, που το βρίσκω στην ζωή μου.
Ένα τέχνημα τούτη εδώ η ιστορία. Αριστουργημα τέχνης τολμώ να πώ, που κάποιος το έπλαθε χρόνια τώρα.
Θυμήθηκα έναν πίνακα, με κάρβουνο φτιαγμένο, ενός αφανή ζωγράφου, που οι γραμμές του περιπλέκονται φτιάχνοντας δυό κορμιά στην δική του σκέψη.... ...πόσο μοιάζουμε.
Το νερό εχθές πότισε τα μέσα μου. Ξεπλύθηκαν...
...σαν συνέχεια μίας συζήτησης
...σαν βάπτισμα ψυχής
...σαν τελετουργία.
Η καρδιά σου μαζί μου. Η σκέψη σου μ'ακολουθεί. Η μορφή σου γύρω απο την κάθε μου κίνηση.
Σ'αγαπώ μικρή μου... έγινες ανάσα μου.
Mην ξεχνάς ότι ο λογαριασμός θα σου σταλεί εν καιρώ...
ReplyDeleteΗ ψυχή μας πάντα θα πληρώνει τη χαρά που έζησε, γιατί καμμιά χαρά δεν κρατά πάντα...
αλλά και γιατί κάθε χαρά έχει το μερτικό της στον πόνο...
Τάδε έφη Α.Μ.
Καλημέρα με λιακάδα σήμερα... ;)
ο "λογαριασμός" ευπρόσδεκτος.
ReplyDeleteΗ χαρά κρατά όσο οι δύο θέλουν. Ο πόνος είναι μέρος αυτής.
Θέλω να σκέπτομαι αισιόδοξα κι άς πονέσω. Τουλάχιστον θα έχω νιώσει την χαρά, την αγάπη και τον έρωτα... ή ακόμη καλύτερα θα έχω γνωρίσει έναν ακόμη άνθρωπο που αξίζει να τον αγαπάς... ΑΞΙΖΕΙ...