πρωινό δίπλα στην θάλασσα,
μ'έναν ουρανό χαμηλό, να μας ακουμπά,
αγκαλιά...
αγαπημένοι ήχοι να βγαίνουν απο παντού,
και εμείς σφραγισμένοι στον έρωτά μας.
Τα λόγια να έρχονται μόνα τους,
δίχως σκέψη, δίχως ντροπή.
Τα κορμιά να γίνονται ένα.
Και ο ουρανός να μας δίνει το συναίσθημα που θέλουμε.
Οι μελωδίες...
Οι ανάσες μας...
Ο αέρας...
Εκεί να μας βρεί το σκοτάδι.
Εκεί να μπορέσω να σε ξαναδώ.... να φέγγεις.
Όπως φέγγει η ψυχή σου καρδιά μου
Όπως φέγγουν τα μάτια σου.
... σαν αστέρι...
... σαν άνθος...
Στο χρωστώ
Τόλμησα... σ'αγάπησα
πριν απ' όλα καλημέρα..
ReplyDeleteδεν ξέρω τι κάνεις..φαντάζομαι
πως ζωγραφίζεις..και μου αρέσουν..
τα χρώματα..κι οι σκιές που τα τονίζουν.
Ξέρεις, πως ότι κι αν "κοιτάς" έναν ορίζοντα περιέχει..κάπου είμαι κι εγώ..σ' αυτό που θα δεις ή σε κάτι που είδες..
γιατί να σταθώ; το σκηνικό πειρασμός..αλλά το ανέφικτο πρό(σ)κληση!
η σημερινή μέρα είναι όμορφη..μα εγώ τον χειμώνα πεθύμησα και τη φωτιά που "αντέχει"..
η αγάπη τολμά! σωστά!
(αν και νομίζω πως ξέρεις)
ReplyDeleteμπλε ορίζοντας
για το παραπάνω
Αιτία ορίζοντά μου, Εκείνη. Χρώματα απο Εκείνη παίρνω και "προσπαθώ" να ζωγραφίσω.
ReplyDeleteΠνοή απο Εκείνη.
Μη σταθείς στο σκηνικό... μπορείς να φτιάξεις το δικό σου... το έχεις... και την φωτιά έχεις.
Καλή σου μέρα
Τόλμησα...
...την αγάπησα
όχι μόνο στον Αόριστο ναυαγέ (μου),
ReplyDeleteστον Εξακολουθητικό Μέλλοντα, σε έγκλιση προστακτική..
...Να τολμάς να (την) αγαπάς!!
καλή συνέχεια σου εύχομαι γενναίε (μου)!.
υ.γ. όσο για μένα..πάντα είχα ότι/όποιον/όσα, χρειαζόμουν..ίσως γιατί ήμουν πάντα τολμηρή..στα όνειρα..
φιλί(α).
μπλε ορίζοντας
τολμώ... την αγαπώ... και θα την αγαπώ.
ReplyDeleteΔεν είναι γενναιότητα αυτό... πόθος είναι. Πόθος για Εκείνο το πλασματάκι που βρέθηκε στον δρόμο μου.
Καλό δρόμο ορίζοντα