Έχουμε το δικαίωμα να λέμε σ’αγαπώ ?
Νομίζω ναί.
Νομίζω έτσι πρέπει.
Αλλα πάλι, σκέπτομαι, κι άν κάνουμε μόνο κακό ?
Δεν ξέρω τελικά τί.
Έχω στον νού μου, μια κοπέλα. Μια κοπέλα που δεθήκαμε τόσο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα... σε μια στιγμή θα'λεγα.
Σε μία τόση δά στιγμή.
Η σκέψη της απέραντη.
Το γέλιο της σαν του τρελού ή καλύτερα σαν του μικρού παιδιού ή μάλλον....... ένα γέλιο αληθινό.
Γι'αυτό κάποτε σου έγραψα "ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου". Σε ακολουθεί.
Για δές τελικά πόσες φορές έγραψα για εσένα.
Όμορφο... όπως μου έμαθε να λέω.
Η συντροφιά της σαν το γαλάζιο της θάλασσας.
Η παρουσία της ανάσα στον πνιγερό ετούτο κόσμο.
Τι κι άν γράφω εδώ. Για εμένα είναι κι άς με βλέπουν... ίσως και η ίδια...!
Δεν έκρυψα ούτε κρύβω τίποτα.
Ενα στίγμα στο απέραντο τούτου εδώ του κόσμου είμαι.
Ισως...... Ίσως ένα τίποτα...
Μή μιλήσεις... απόλαυσε τις στιγμές.
Αερικό είσαι.
Θα 'ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα 'ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει...
Αερικό είσαι, αερικό...
Νομίζω ναί.
Νομίζω έτσι πρέπει.
Αλλα πάλι, σκέπτομαι, κι άν κάνουμε μόνο κακό ?
Δεν ξέρω τελικά τί.
Έχω στον νού μου, μια κοπέλα. Μια κοπέλα που δεθήκαμε τόσο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα... σε μια στιγμή θα'λεγα.
Σε μία τόση δά στιγμή.
Η σκέψη της απέραντη.
Το γέλιο της σαν του τρελού ή καλύτερα σαν του μικρού παιδιού ή μάλλον....... ένα γέλιο αληθινό.
Γι'αυτό κάποτε σου έγραψα "ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου". Σε ακολουθεί.
Για δές τελικά πόσες φορές έγραψα για εσένα.
Όμορφο... όπως μου έμαθε να λέω.
Η συντροφιά της σαν το γαλάζιο της θάλασσας.
Η παρουσία της ανάσα στον πνιγερό ετούτο κόσμο.
Τι κι άν γράφω εδώ. Για εμένα είναι κι άς με βλέπουν... ίσως και η ίδια...!
Δεν έκρυψα ούτε κρύβω τίποτα.
Ενα στίγμα στο απέραντο τούτου εδώ του κόσμου είμαι.
Ισως...... Ίσως ένα τίποτα...
Μή μιλήσεις... απόλαυσε τις στιγμές.
Αερικό είσαι.
Θα 'ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα 'ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει...
Αερικό είσαι, αερικό...
Ενα στίγμα στο χάρτη είσαι και συ (όπως και γω μια μικρή κόκκινη κουκίδα)... στο χάρτη όχι όλων, αλλά αυτών που σε αγαπούν και σε διαβάζουν... και που σε απολαμβάνουν να ξεδιπλώνεις την ψυχή σου για "εκείνη" και για την "άλλη" , την φίλη... το αερικό...
ReplyDeleteΤι ποιο όμορφο από το να δείχνουμε άλλωστε τα συναισθήματά μας? Οποια και αν είναι αυτά?
Παίρνε ανάσες ζωής όπου τις βρίσκεις... Μας είναι τόσο μα τόσο απαραίτητες...
Καλή σου μέρα ναυαγέ... :)
Κάποιοι ίσως έχουν παράπονο απο εμένα που δεν τους μιλώ. Κάποιοι ίσως ζητούν ένα δικό μου όμορφο λόγο... ένα σ'αγαπώ.
ReplyDeleteΔεν το λέω εύκολα. Δεν μιλώ όπως σε αυτόν εδώ τον χώρο. Τα συναισθήματά μου δεν βρίσκουν διέξοδο εύκολα στους ανθρώπους μου.
Εδώ τολμώ και λέω αυτό που αληθινά νιώθω.
Εδώ τολμώ και γράφω για το άτομο που με κέρδισε τόσο γρήγορα, όσο κανείς άλλος. Τολμώ να της πώ πώς την αγαπώ. Το ξέρει. Το έχει ακούσει κι άς είναι όλο παράπονα.
Διαόλι είναι...
ένα χρώμα..μια λέξη..ένα χαμόγελο...μια μελωδία
ReplyDeleteαρκούν ως αφορμές να πλησιάσουν δυο ψυχές..
..ένα αερικό κι ένας ναυαγός..ίσως..
καληνύχτα γαλάζιε
(το δικό μου γέλιο "το έχει
σκάσει" από το μπαλκόνι μου τελευταία..μου φάνηκε πως πριν λίγο το είδα πλάι στη σελήνη ξαπλωμένο να ονειρεύεται..)
μπλε ορίζοντας
δεν το'χει σκάσει το γέλιο Ορίζοντα. Το γέλιο σου ειναι εκεί. Μια βόλτα έκανε ώς την σελήνη και βρήκε τον χρόνο, εκεί πάνω, να ονειρευθεί. Ομορφα είναι εκεί...
ReplyDeleteΌσο για το αερικό...άς είχε ο κάθε άνθρωπος δίπλα του απο ένα.
Την καλημέρα μου