Η προσμονή είναι γλυκιά

Ενα δέντρο διακοσμεί το μπαλκόνι σου.
Ενα δέντρο που αυτές τις μέρες ρίχνει τα στολίδια του... τα κουρασμένα φύλλα του, για να βρεί την δύναμη να ξαναβγάλει σε λίγους μήνες, τα χρώματα που τόσο αγαπάς.
Μά ξέρεις δεν είναι μόνο του... ένα γέλιο είναι κρεμασμένο στο μπαλκόνι, που στο είχα αφήσει κάποτε και μία αγκαλιά να παίζει ανάμεσα στα κλαδιά του, περιμένοντας πότε θα το σκάσεις απο την δική σου φωλιά, για να ξεχυθεί πάνω σου...
Εκεί είναι... βρίσκονται για να σε κάνουν να γελάς.

Απο τον νού περνάνε συνεχώς δύο "φωτογραφίες".
...να βρέχει... να στάζει ο ουρανός κι εσύ έξω.
Κοντά στο δέντρο... να τρέχεις και να χορεύεις σαν το μικρό παιδί.
Αυτό να ρίχνει τα ερυθροκίτρινα φύλλα του κι εσύ να χορεύεις το βάλς της βροχής, με το γέλιο σου να ακούγεται στα αυτιά μου.
Κι εσύ να χορεύεις...
να χορεύεις... να γελάς... να τραγουδάς...
Η άλλη, απο την οπτική "γωνιά σου".
Έξω η ίδια ατμόσφαιρα... ανοικτή η μπαλκονόπορτα να μπαίνουν οι σταγόνες στον κόσμο σου, δυό χέρια να σε σφίγγουν μέσα τους και γύρω το δωμάτιο μελωδίες και αρώματα.

Δύο κάδρα που μου δίνουν το ερέθισμα να συγκεντρώσω τα χρώματα και τα πινέλλα της ψυχής μου.
Δύο καμβάδες αναλαμβάνουν τον ρόλο τους.
Νωπά θα είναι γιατί τ'αγαπώ, όπως εκείνη.
Με μια κίνηση τα χρώματα ρίχνονται πάνω τους... μαζί και η καρδιά μου.
Ανακατώνονται...
Οι πίνακες δεν χρειάζονται το χέρι μου. Όπου βρίσκεται η καρδιά μου δεν μπορεί το κορμί να κινηθεί.

Να λοιπόν που με αυτό εδώ, φαίνεται και ο λόγος ύπαρξης της πνοής...!


Προσμονή γράφεις είναι ένας εσωτερικός πόλεμος.
Η προσμονή καρδιά μου είναι γλυκιά... κρατά μέσα της το πάθος.

Και εγώ σε ψάχνω... κάπου σε βρίσκω, μά δεν με κρατά δυνατό... και εμένα μου λείπεις.
Σε αγαπάω κούκλα μου.