Το βράδυ ετούτο εχει κάτι... βρέχει στους δρόμους.
Η βόλτα στο όμορφο μικρό καφέ αναβλήθηκε για να έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας.
Διπλωμένοι ο ένας μέσα στον άλλον.
Το βράδυ ετούτο έχει μια γεύση περίεργη... βρέχει μέσα μας.
Αυτό σημαίνει ομορφιά στο πρόσωπό σου μά και στάλες πάνω του.
Θα είναι το τελευταίο ξεκίνημα μιας ημέρας που μας βρίσκει μαζί, μέχρι την επόμενη...
Τα άσπρα κοχύλια μιας φίλης μπήκαν στο κουτί τους. Πάντα μου άρεσαν τα κοχύλια της και η εικόνα που δίνει.
Οι ευχές μιά άλλης και η χαρά που έχει, τοποθετήθηκαν όλα μαζί σε κάποιο μικρό υφασμάτινο σακκουλάκι που 'χω για τα όμορφα.
Λέξεις που ειπώθηκαν με τα μάτια θα βρούν σε λίγες ημέρες την θέση τους εδώ.
Το λευκό στρώμα που συναντήσαμε εχθές το βραδυ, έμεινε πίσω, μά υποσχεθήκαμε πως θα το ζήσουμε στον ερχομό μου.
Η πορεία μου θα βρεί την γνωστή ρότα τις επόμενες ώρες.
Η σκέψη θα μπεί στην προγραμματισμένη διαδικασία της πόλης.
Το κορμί θα πλαγιάσει και πάλι μόνο, σ'ένα στρώμα κρύο.
Θα πατήσω την μίζα της μηχανής, θα ζεστάνω τα κρύα μέταλλα λίγο και θα ξεχυθώ στους παγωμένους δρόμους της Αθήνας............
...θα μιλάτε απο το τηλέφωνο... τα λόγια μιας κυρίας.
Μα μπορεί μια τηλεφωνική συνομιλία να αναπληρώσει το άγγιγμα και την ματιά ?
Σιωπή....
Πέρασα πανέμορφα... ξεχωριστά... διαφορετικά.
Οι δυό μας έχουμε χρωστούμενα. Εγώ θα στα ξεπληρώσω σιγά σιγά με το πέρας του χρόνου..... ή καλύτερα των χρόνων.
Θα έρθουν οι μέρες που εκείνη η γειτονιά, στα ψηλά, θα μας φιλοξενήσει.
Που θα φροντίζω να έχω αλυσίδες στο πόρτ παγκάζ.... θα συνεχίζω να φτιάχνω την σαλάτα όσο εσύ θα ετοιμάζεις κάτι άλλο... τον καφέ, τα φρούτα... τα εξώφυλλα...!... να σου κάνω μαθήματα, να σε ζωγραφίσω....
Κλείνω το βραδυνό μου γράψιμο για να'ρθω κοντά σου και να σε κρατήσω μέσα μου.
Τα σώματα και τα δάκτυλα βρίσκουν την κατάλληλη θέση, κλειδώνουν έτσι ώστε να μη μπορεί να απελευθερωθεί ούτε μόριο αέρα.
'Ονειρα γλυκά μικρό μου και μη στεναχωριέσαι, δεν θα λείψω αιώνες.
Λίγα μερόνυχτα μόνο...
Να προσέχεις τα όμορφα και να ξέρεις ότι ήδη άρχισες να μου λείπεις.
ΕΤ
