Κυριακή στις 18:00

Πολλές φορές είμαστε σκληροί με τον ίδιο μας τον εαυτό. Άλλες πάλι χτυπάμε την καρδιά μας με ανελέητα χτυπήματα που μας πεθαίνουν.
Αυτές τις μέρες έδωσα αλλεπάλληλα χτυπήματα στην ζωή μου, στην ψυχή μου... στην αγάπη μου.
Τι κι άν χιόνιζε έξω ? Το λευκό ίσα που το γευθήκαμε. Η κάθε νιφάδα πάγωνε και το πιο ζεστό σημείο του σώματος.
Σε τρυπούσε καθώς έπεφτε στα αλλοπρόσαλλα πρόσωπά μας. Δεν αντέξαμε το φευγιό απ'τον μάυρο ουρανό μας. Μας κέρδισε ξανά εκείνος.
Ηταν βλέπεις πιο δυνατός απ'την αγάπη ή μάλλον εγώ προτίμησα να μας ρίξω ξανά στα δόντια του. Σαν τους χριστιανούς στις αρένες των Ρωμαίων. Έριχνα το ένα θηρίο μετά το άλλο. Και κάθε καινούργιο και πιο άγριο... λυσσασμένο.
Στο μυαλό την μια ημέρα ακούω να φωνάζεις τ'ονομά μου και την άλλη το φύγε.
Λάθη σ'ένα δάσος πρόσφορο σε κάθε είδους ζωή. Δάσος σκούρο, πυκνό. Δάσος που οι ακτίνες του ήλιου σταματούν λίγο πρίν το χώμα τις νιώσει. Ψηλά. Κάπου που θέλει κουράγιο κι αντοχή για να τις ακουμπήσεις εσύ ο ίδιος. Μόνο η βροχή μας χτυπά. Μόνο η βροχή ξεπερνά κάθε εμπόδιο και φθάνει στον στόχο της.
Αυτή είναι η διαφορά. Ήλιος ήμουν κάποτε κι εσύ παρέμεινες βροχή.
Έλαμπα στην σκέψη σου, πότιζες το κορμί μου. Φώτιζα τον κόσμο σου, ξέπλενες την ψυχή μου.

Να'μαι εδώ τώρα. Στον δικό σου κόσμο να με τρυπά το κρύο και να περιμένω την βροχή που θα ζωηρέψει τα συναισθήματά σου, που χάθηκαν στου πρωινού το ξύπνημα, στου βραδυνού τις ώρες. Το σκοτάδι με κυκλώνει. Το μολύβι δεν σταματά. Ένα αόρατο φωτεινό σημείο με βοηθά να μουτζουρώνω το λευκό χαρτί.
Κοιτά να δείς... Το μεσημέρι μουτζούρωσα το χιόνι και τώρα αυτό εδώ το χαρτί. Περίεργο... Λευκό είναι το χρώμα π'αγαπώ, μα όμως γρήγορα καταφέρνω να του αλλάξω απόχρωση. Λές κι έχω βάλει σκοπό να σκοτώνω ότι αγαπώ...! Αυτό, εκείνο, εμένα, εσένα, τον δίπλα... Είμαι τόσο σκληρός ?
Μήτε τα δάκρυα μαλακώνουν την πέτρα.
"Έρχονται οι μέρες οι καλύτερες" Κοιτάζω λίγο μπροστά και τις χάνω. Κοιτάζω πίσω και στο βάθος βλέπω φώς. Το εμπρός θέλει την βοήθεια μας. Το εμπρός είναι το μέλλον... ότι ονειρευθήκαμε.
...κανείς δεν άντεξε, είπες κάποτε. Έλα να κάνουμε την διαφορά σου απάντησα. Αυτή η κουβέντα περνά ξανά και ξανά απο μέσα μου.
Φοβάμαι. Στο έχω πεί. Φοβάμαι το φευγιό. Φοβάμαι μη χάσω την ζωή μου. Πάσχισα για να την αποκτήσω. Και δεν φοβάμαι εμένα. Την ζωή μου φοβάμαι που αρρώστησε με μιάς. Το πρόσωπό της φοβάμαι μη χάσει την δροσιά... την καρδιά, μή χάσει τους παλμούς.
Ησυχία. Δεν ακούγεται τίποτα απο μέσα. Κάπου κάπου ένα γιατί και άξαφνα ένα τραγούδι. Μια λέξη που σκοτώνει τις στιγμές κι ένα τραγούδι που ο ήχος του με τρυπά. Κλείνω τ'αυτιά και αυτό πιο δυνατά ακόμη μπαίνει μέσα μου και μου τρώει κάθε μου κύτταρο.

Είναι ορισμένα πράματα που θέλω να ξέρεις ζωή μου. Σ'αγαπώ σαν το νερό που πίνει ο διψασμένος, σαν το φώς της γέννησης, σαν το πρώτο άνθος της άνοιξης, σαν το μοναδικό ελάχιστο αντάμωμα του ήλιου και της σελήνης.
Μη ξεχνάς σε παρακαλώ τον προορισμό του ταξιδιού. Το φεγγάρι. Μέχρι τότε ας ταξιδεύουμε σε γαλάζιους ουρανούς και σε λαμπερά αστέρια... Έχουμε δρόμο ακόμη.
Μου λείπεις ζωή μου... μου λείπεις και η ανάσα μου είναι λιγοστή.

Χρήστος

Κλείνω